Alas-sais ng gabi sa kahabaan ng Claro M. Recto Avenue. Ang trapiko ay parang parking lot. Ang hangin ay pinaghalong usok ng jeep, amoy ng imburnal, at pawis ng libu-libong taong nagmamadaling umuwi.

Sa gitna ng siksikan, nag-aabang si Caloy. Siya ay bente-anyos, payat, matalas ang mata, at kilala sa tawag na “Caloy Kidlat.” Kaya niyang dukutin ang wallet mo bago ka pa makakurap. Wala siyang konsensya. Trabaho lang. “Diskarte” ang tawag niya dito.

Sa tapat ng Isetann, nakita niya ang kanyang target. Isang ginang na mukhang tuliro, mahigpit ang yakap sa isang lumang shoulder bag. Umiiyak ito habang naglalakad, parang wala sa sarili.

“Easy money,” bulong ni Caloy.

Sumabay si Caloy sa agos ng tao. Nang dumaan ang isang maingay na jeep, kumilos siya.

SWIPE!

Sa isang mabilis na slash ng cutter sa strap at hila, nakuha ni Caloy ang bag. Tumakbo siya pasuong sa madilim na eskinita ng Avenida bago pa makasigaw ang ginang.

“Ang bag ko! Tulong! Parang awa niyo na!” rinig niyang sigaw ng babae, pero nilamon na ito ng ingay ng syudad.

Nakarating si Caloy sa kanyang hideout sa ilalim ng tulay ng Quiapo. Hingal na hingal, naupo siya sa karton.

“Tignan natin kung magkano ang jackpot,” ngisi ni Caloy.

Binuksan niya ang bag.

Nawala ang ngiti niya.

Walang wallet. Walang pera. Walang alahas.

Ang laman ng bag ay:

Isang tupperware ng kanin na panis na.

Isang rosaryo na putol.

Mga reseta ng gamot.

Isang lumang keypad phone na basag ang screen.

At isang makapal na envelope na may tatak ng Philippine General Hospital (PGH).

“Bwisit!” sigaw ni Caloy. “Malas! Basura ang nakuha ko!”

Akmang itatapon na niya ang bag sa ilog nang biglang tumunog ang telepono.

KRING! KRING!

Napahinto si Caloy. Ang Caller ID ay nakalagay: “DOC RAMOS PGH – SAGUTIN MO PLS”.

Dahil sa kuryosidad (at inis), sinagot ni Caloy ang tawag. Hindi siya nagsalita.

“Hello? Mrs. Santos?” boses ng isang lalaki sa kabilang linya. “Mrs. Santos, nasaan na po kayo? Nasa Operating Room na po si Angel. Dumating na po ang heart valve na kailangan niya. Pero sabi ng Admin, kailangan na po ng downpayment na Limampung Libong Piso (P50,000) sa loob ng tatlumpung minuto. Kung hindi po kayo makakapagbayad, ibibigay namin ang valve sa susunod na pasyente sa waiting list. Buhay po ng anak niyo ang nakasalalay dito. Mrs. Santos?”

Nanigas si Caloy.

Tatlumpung minuto. Limampung libo. Buhay ng bata.

Tiningnan ni Caloy ang envelope. May litrato doon ng isang batang babae, siguro nasa limang taong gulang. Kalbo, maputla, pero nakangiti habang nakakabit sa mga tubo. Ang pangalan: Angel Santos.

Biglang naalala ni Caloy ang sarili niyang kapatid na namatay sa Dengue limang taon na ang nakakaraan. Namatay ito dahil wala silang pambili ng gamot. Namatay ito habang hawak niya ang kamay, nangangako na gagawa siya ng paraan, pero nabigo siya.

“Mrs. Santos?” ulit ng doktor.

“Papunta na,” sagot ni Caloy gamit ang boses na pilit pinalalalim.

Binaba niya ang telepono.

Tumayo si Caloy. Tumingin siya sa isang lata ng biskwit na nakabaon sa ilalim ng lupa sa sulok ng kanyang barung-barong.

Hukay.

Binuksan niya ang lata. Sa loob nito ay ang kanyang “Life Savings.” Ito ang perang naipon niya sa limang taong pagnanakaw. Libu-libong piso na galing sa diskarte. Ang pangarap niyang motorsiklo para makapasok sa Grab at magbagong-buhay. Eksaktong P52,000.

Tinitigan niya ang pera. Tinitigan niya ang litrato ni Angel.

“Tangina naman oh,” mura ni Caloy habang tumutulo ang luha. “Bakit ba ang malas ko ngayong araw?”

Hinablot niya ang pera. Isinilid sa bag ni Mrs. Santos.

Tumakbo si Caloy.

Hindi ito takbo ng magnanakaw na tumatakas sa pulis. Ito ay takbo ng isang taong hinahabol ang kamatayan.

Recto… Quezon Boulevard… Taft Avenue.

Ang trapiko ay hindi gumagalaw. Punuan ang LRT.

Tumakbo si Caloy sa gitna ng kalsada. Tumalon siya sa ibabaw ng hood ng taxi na nakaharang. Sumingit sa pagitan ng mga bus.

“Hoy! Magpakamatay ka ba?!” busina ng mga driver.

Wala siyang pakialam. 20 minutes left.

Nakarating siya sa PGH. Hingal na hingal. Pawisan. Mukhang rugby boy.

Hinarang siya ng Guard sa lobby. “Hoy! Bawal ang tambay dito!”

“Tabi!” sigaw ni Caloy. “Magbabayad ako!”

Dumiretso siya sa Cashier. Mahaba ang pila.

“Emergency!” sigaw ni Caloy. “Angel Santos! Downpayment!”

Dahil sa itsura niyang mukhang holdaper na handang manakit, tumabi ang mga tao.

Ibinagsak ni Caloy ang bag sa counter. Inilabas ang makapal na bundle ng pera—mga 20s, 50s, 100s, lukot-lukot, may mantsa ng dugo at pawis.

“Singkwenta Mil,” hingal ni Caloy. “Para kay Angel Santos. Ngayon na.”

Gulat na gulat ang Cashier. “S-Sir? Kaano-ano niyo po ang pasyente?”

“Wala!” sigaw ni Caloy. “Resibo! Bilis!”

Dahil sa takot, prinoseso agad ng Cashier. Stamp. Paid.

“Okay na Sir. Natawagan na ang OR. Tuloy ang operasyon.”

Bumagsak ang balikat ni Caloy. Nawala ang bigat sa dibdib niya.

“Yung sukli…” sabi ng Cashier, inaabot ang dalawang libo.

“Sa inyo na ‘yan. Pambili ng prutas ng bata,” sabi ni Caloy.

Tumalikod siya at naglakad palabas. Iniwan niya ang bag sa counter.

Paglabas niya ng pinto ng ospital, nakita niya ang ginang na ninakawan niya—si Mrs. Santos. Tumatakbo ito papasok, iyak nang iyak, halos gumapang na sa semento, sumisigaw ng “Ang anak ko! Wala akong pera! Parang awa niyo na!”

Nagkasalubong sila.

Hindi nakilala ni Mrs. Santos si Caloy. Para sa kanya, isa lang itong tambay na nakaharang sa daan. Binangga pa nga siya nito sa pagmamadali.

“Tabi! Tabi!” sigaw ni Mrs. Santos.

Tumabi si Caloy. Pinanood niya ang ginang na tumakbo sa Cashier.

Narinig niya ang sigaw ng Cashier: “Ma’am! Huminahon kayo! Bayad na po! May nagbayad na po kanina! Isang lalaki, iniwan pa nga po itong bag niyo!”

Nakita ni Caloy na napaluhod si Mrs. Santos. Yakap-yakap ang bag. Umiiyak sa tuwa at pasasalamat. “Sino?! Sinong nagbayad?! Anghel ba siya?!”

Ngumiti si Caloy ng mapait. Kinapa niya ang bulsa niya. Walang laman. Wala na ang pangarap niyang motor. Balik siya sa pagiging daga ng Recto. Gutom. Walang pera.

Naglabas siya ng isang yosi na fortune na pitpit. Sinindihan niya ito.

“Hindi Anghel, Nay,” bulong ni Caloy sa hangin habang humihithit ng usok. “Snatcher lang.”

Naglakad palayo si Caloy sa dilim ng Taft Avenue. Wala siyang nakuha ngayong gabi. Pero sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, pakiramdam niya ay hindi siya magnanakaw.

Sa gabing iyon, natulog si Caloy sa karton sa ilalim ng tulay na kumakalam ang sikmura, pero mahimbing ang tulog. Dahil alam niya, sa isang kwarto sa PGH, may pusong tumitibok pa rin dahil sa kanya.

At yun ang pinakamagandang bagay na ninenok niya sa tanang buhay niya—ang kamatayan, ninakawan niya ng isang biktima.