ANG GUSGUSING AMA NA ITINABOY SA OSPITAL DAHIL WALANG PAMBAYAD, SIYA PALANG BIBILI NG BUONG BUILDING!

Malakas ang ulan at rumaragasa ang hangin sa labas nang pumasok si Mang Ramon sa St. Jude Elite Medical Center. Basang-basa ang kanyang lumang t-shirt at puno ng putik ang kanyang tsinelas. Yakap-yakap niya nang mahigpit ang kanyang limang-taong gulang na anak na si Joshua, na nanginginig at nag-aapoy sa lagnat.

“Tulong! Tulungan niyo ang anak ko, parang awa niyo na!” sigaw ni Ramon habang tumatakbo patungo sa Emergency Room.

Hinarang siya agad ng nars sa reception. “Sir, sandali lang po. Kailangan muna nating mag-fill up ng forms at magbayad ng downpayment bago natin ma-admit ang pasyente. Policy po ng ospital.”

“Miss, naiwan ko ang pitaka ko sa taranta ko kanina. Pero pangako, babayaran ko kayo. Gamutin niyo lang muna ang anak ko!” pagmamakaawa ni Ramon. Ang luha niya ay humalo na sa tubig-ulan sa kanyang mukha.

Sa gitna ng komosyon, lumapit si Dr. Cortez, ang head physician ng gabing iyon. Tinignan niya si Ramon mula ulo hanggang paa nang may halong pandidiri. Napansin niya ang putik sa makintab na sahig ng ospital na galing sa tsinelas ni Ramon.

“Anong nangyayari dito?” masungit na tanong ng doktor.

“Dok, wala po siyang pambayad ng deposit. Gusto niyang ipasok agad ang bata,” sagot ng nars.

Humarap si Dr. Cortez kay Ramon at nagpamewang. “Ginoo, hindi ito pampublikong ospital. Private hospital ito. Mahal ang gamit dito.”

“Dok, mamatay ang anak ko kapag hindi niyo inasikaso! Parang awa niyo na, tao rin naman kayo!” Napaluhod si Ramon sa harap ng doktor, halos humalik na sa sapatos nito sa sobrang desperasyon.

Ngunit tinabig lang siya ni Dr. Cortez at pinagpag ang pantalon. “Ilabas niyo sila. Wala tayong panahon sa mga pasyenteng walang pambayad.”

“Pakiusap! Anak ko ‘to!” sigaw ulit ni Ramon.

Doon na sumabog si Dr. Cortez. “Makinig ka! Ang ospital na ito ay hindi charity ward! Hindi ito lugar ng kawanggawa! Kung wala kang pera, dalhin mo ‘yan sa iba! Nakakaabala ka sa ibang paying patients namin!”

Nanahimik ang buong lobby. Nakatingin ang ibang pasyente.

Dahan-dahang tumayo si Ramon. Pinunasan niya ang kanyang luha. Huminga siya nang malalim at nagbago ang kanyang aura. Nawala ang awa sa kanyang mga mata at napalitan ito ng isang matalim at makapangyarihang tingin.

“Sigurado ka ba sa desisyon mo, Doktor?” malamig na tanong ni Ramon.

“Umalis ka na bago pa ako tumawag ng gwardya!” bulyaw ni Dr. Cortez sabay talikod.

Inilabas ni Ramon ang isang lumang keypad phone mula sa kanyang basang bulsa. May tinawagan siya.

“Hello? Atty. Go? Bilhin mo ang St. Jude Medical Center. Ngayon din… Oo… Cash payment. Ayokong marinig ang ‘bukas’. Gusto kong mapasaakin ang papeles at ownership sa loob ng limang minuto.”

Ibinaba niya ang telepono.

Narinig ito ni Dr. Cortez at ng ibang staff. Nagtawanan sila nang malakas.

“Nababaliw na yata ang matandang ito,” pang-iinsulto ng doktor. “Bumibili ng ospital gamit ang keypad na cellphone? Hahaha! Guard, ilabas na ‘yan!”

Nanatiling tahimik si Ramon habang yakap ang anak at hinihimas ang likod nito.

Lumipas ang isang minuto… dalawa… tatlo.

Sa ika-limang minuto, biglang bumukas ang main entrance nang padabog.

Tumatakbo at halos madapa sa pagmamadali si Mr. Tan, ang kilalang may-ari at Naka-upong Direktor ng ospital. Putlang-putla ito at tagaktak ang pawis kahit naka-aircon ang lugar.

“Director Tan? Bakit po kayo nandito ng hatinggabi?” gulat na tanong ni Dr. Cortez. “Buti dumating kayo, Sir. May baliw na pulubi rito na nagkakala—”

Hindi na natapos ni Dr. Cortez ang sasabihin niya. Hinablot ni Director Tan ang ID na nakasabit sa leeg ng doktor.

Krrkk!

Sa harap ng maraming tao—pasyente, nars, at gwardya—tinanggal ni Director Tan ang ID ni Dr. Cortez.

“You’re fired! Umalis ka sa harap ko!” sigaw ng Direktor.

Gulat na gulat si Dr. Cortez. “P-po? Sir? Bakit po?”

Hindi siya pinansin nito. Sa halip, dahan-dahang lumapit si Director Tan kay Ramon na nakatayo sa gilid. Nanginginig ang mga kamay ng Direktor habang yumuyuko nang 90 degrees bilang paggalang.

“S-sobrang pasensya na po… Welcome, Sir Ramon,” sabi ng Direktor na nanginginig ang boses. “Natanggap na po namin ang transfer of funds. Ang ospital na ito… ay inyo na po.”

Napanganga ang lahat.

Ang gusgusing lalaki na kanina lang ay pinaluluhod at itinataboy nila, ay siya palang si Ramon Velasco—ang bilyonaryong may-ari ng pinakamalaking shipping lines at real estate companies sa bansa, na kilala sa pagiging simple at mapagkumbaba.

Tiningnan ni Ramon si Dr. Cortez na ngayon ay namumutla na parang bangkay at hindi makagalaw sa kinatatayuan.

“Gawin niyo ang trabaho niyo,” utos ni Ramon sa mga nars na nakatulala. “Gamutin niyo ang anak ko. Ibigay niyo ang pinakamagandang kwarto.”

Agad na kumilos ang mga nars at dinala si Joshua sa Emergency Room.

Bago sumunod sa anak, humarap muli si Ramon kay Dr. Cortez.

“At ikaw… umalis ka na. Siguraduhin niyong hindi na makakatapak ang doktor na ‘yan sa kahit anong kumpanya na pag-aari ko. Ang doktor na walang puso ay hindi bagay maging manggagamot.”

Sa isang iglap, nagkukumahog ang buong staff para asikasuhin ang batang si Joshua, habang si Dr. Cortez ay dahan-dahang inilabas ng mga gwardya—ang parehong mga gwardya na sana’y inutusan niyang magpalayas kay Ramon.

Aral: Huwag manghusga ng kapwa base sa panlabas na anyo. Ang tunay na yaman ay wala sa suot na damit, at ang tunay na propesyonalismo ay ang pagtulong sa kapwa nang walang hinihintay na kapalit.