“Tuwing gabi, isang batang babae ang nagigising na umiiyak at sumisigaw, inuulit ang parehong mga salita: ‘Hindi, masakit!’ Ang kanyang ama, na desperado, ay nagpasyang imbestigahan kung ano ang nasa likod ng mga bangungot na iyon. Ang kanyang natuklasan ay nag-iwan sa kanya ng takot at napilitan siyang tumawag ng pulisya. Ang sikretong nabunyag ay hindi lamang yumanig sa pamilya kundi nagbunyag din ng isang bagay na mas madilim at mas hindi inaasahan.”

Tila normal lang sa kahit sino ang panggabing gawain ng pamilyang iyon. Ang batang babae, na halos walong taong gulang pa lamang, ay natutulog nang yakap ang kanyang paboritong manika, habang ang kanyang ama ay kinukupkop siya nang may pilit na ngiti na nagtatago ng kanyang pag-aalala. Dahil tuwing gabi, kasabay nito…👇😱

Ang Kadiliman sa Likod ng mga Pader

…tuwing gabi, kasabay nito, 3:13 ng umaga, ang mga sigaw ni Sofia ay pumupunit sa katahimikan ng bahay. Hindi ito iyak ng isang batang nag-aalburuto o isang karaniwang bangungot; ito ay isang sigaw ng purong pisikal na sakit, ang paghingi ng tulong ng isang kaluluwang pinahihirapan.

Si Daniel, ang kanyang ama, ay tatakbo papunta sa kwarto. Makikita niya ang batang babae na nakakulot sa isang sulok ng kama, ang kanyang mga mata ay umiikot at ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa kanyang mga balikat, na parang sinusubukang pigilan ang isang bagay na hindi nakikita na nananakit sa kanya. —”Hindi, masakit!” “Pakiusap, tumigil ka!” Nagmakaawa siya sa pagitan ng mga pagkirot.

Kinabukasan, sa ilalim ng sikat ng araw, bumalik si Sofia sa pagiging normal na babae, maliban sa matinding pagkapagod na nakaukit sa kanyang maputlang mukha. Wala siyang maalala. Ngunit hindi makalimutan ni Daniel. Nagsimula siyang mapansin ang mga pasa na hugis daliri sa mga braso at bukung-bukong ng kanyang anak na babae, mga markang isinumpa ng doktor na “imposibleng maidulot sa kanyang sarili.”

Ang Imbestigasyon sa mga Anino
Determinadong tuklasin ang katotohanan, naglagay si Daniel ng mga nakatagong infrared camera sa mga mata ng mga stuffed animal at sa mga bentilasyon ng aparador. Nanatili siyang gising sa kanyang opisina, nakadikit sa monitor.

Ang unang gabi: wala nang iba kundi kadiliman. Ang pangalawang gabi: Muling sumigaw si Sofia, ngunit sa screen, lumitaw siyang mag-isa.

Sa ikatlong gabi ay may nakita si Daniel na nagpalamig sa kanya. Nang magsimula ang pagsigaw, ang pilak na kuwintas ni Sofia—isang alaala mula sa kanyang yumaong ina—ay hinila pabalik ng isang di-nakikitang puwersa, na napakalakas na nag-iwan ito ng pulang marka sa kanyang leeg. Ngunit ang pinakamasamang bahagi ay hindi isang multo.

Nilingon ni Daniel ang pinakamadilim na sulok ng silid, kung saan nakatayo ang isang antigong salamin na binili niya sa isang tindahan ng antigo noong nakaraang buwan. Sa repleksyon, hindi niya nakita ang silid. Nakita niya ang isang pasilyo. At mula sa pasilyong iyon, isang manipis at maputlang kamay ang umabot upang hawakan ang balat ni Sofia.

Ang Nakapanghihilakbot na Katotohanan
Hindi na naghintay pa ng isa pang segundo, tinawagan niya ang pulisya at isang matandang kaibigan, isang forensic expert. Nang dumating ang tactical team, sila hindi lang basta hinalughog ang silid; winasak nila ang pader sa likod ng salamin sa nagmamadaling utos ni Daniel.

Sa likod ng matibay na ladrilyo, mayroong isang makitid na espasyo, isang “lihim na silid” na nakatago sa loob ng istruktura ng lumang gusali. Doon nila natagpuan ang isang sistema ng mga alambre, mga butas na nakatago sa likod ng one-way glass, at, ang pinakanakakasuklam, isang lalaking may kalansay na may mga matang nalalabo dahil sa matagal na pamumuhay sa dilim.

Si Julián iyon, isang suspek sa isang sampung taong gulang na pagkawala na ipinapalagay ng pulisya na patay na. Hindi siya umalis; nakatira siya sa loob ng mga dingding ng gusali, gumagalaw na parang daga sa mga bentilasyon.

Pero hindi iyon ang pinakamasamang bahagi. Habang inaakay nila si Julián palayo nang nakaposas, yumuko ang lalaki malapit sa tainga ni Daniel at bumulong ng isang bagay na nagpadurog sa kanya: “Hindi lang ako ang nasa loob.” Tanungin mo ang asawa mo… bakit niya iniwan sa akin ang mga susi bago siya namatay?”

Ang Katapusan: Ang Pamana ng Pagtataksil
Nakakita ang pulisya ng isang lumang talaarawan sa ilalim ng sahig na gawa sa kahoy ng taguan. Lumabas na ang yumaong asawa ni Daniel ay hindi namatay sa isang simpleng aksidente. Siya ay naging biktima, at pagkatapos ay kasabwat ni Julián sa isang baluktot na kulto na sumasamba sa sakit. Ang mga sigaw ni Sofía ay hindi lamang pagpapahirap; bahagi ito ng isang ritwal na matagal nang pinasimulan ng kanyang sariling ina upang “makamit ang imortalidad.”

Ang katotohanan ay nag-iwan kay Daniel ng emosyonal na kalungkutan. Ang bahay ay isinara, at si Julián ay sinentensiyahan ng habambuhay na pagkabilanggo. Dinala si Sofía sa intensive care, ngunit ang mga pilat ng kaluluwa ay hindi madaling gumaling.

Nang gabing iyon, sa isang bagong apartment na daan-daang milya ang layo, ikinulong ni Daniel ang kanyang anak na babae. Habang papatayin niya ang ilaw, hinawakan ni Sofía ang kanyang kamay. Ang kanyang mga mata ay walang laman, malamig. Bumulong siya sa isang boses na hindi niya sarili: “Tay… Nararamdaman ko pa rin ang kanyang mga kamay. Sabi niya ay hindi pa tapos ang ritwal.”