Ako si Clarissa. Tatlong taon na kaming kasal ni Dante. Gwapo siya, masipag, at mabait. Nasa kanya na sana ang lahat, pero may isang problema na unti-unting dumudurog sa pagsasama namin.

Tuwing sasapit ang alas-dyes ng gabi, humahalik siya sa akin sa noo at sasabihin: “Mahal, matutulog na ako kay Mama. Kailangan niya ako.”

Ang biyenan ko, si Donya Soledad, ay nakatira sa kabilang kwarto. Medyo ulyanin na ito at masungit, pero nakakalakad naman at malakas kumain. Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pang tabihan ng isang 30-anyos na lalaki ang nanay niya gabi-gabi.

Nagsimulang maglaro ang isip ko. “Bakit? Hindi ba ako sapat?” “May ginagawa ba silang milagro?” “Sobrang Mama’s Boy ba siya?”

Madalas kaming mag-away dahil dito.

“Dante! Asawa mo ako!” sigaw ko isang gabi. “Bakit mas pinipili mong katabi ang Nanay mo kaysa sa akin? Para akong display lang sa bahay na ito!”

“Clarissa, intindihin mo naman ako,” pakiusap ni Dante, na laging mukhang pagod at puyat. “May sakit si Mama. Hindi siya pwedeng iwan mag-isa.”

“Sakit? Eh ang lakas-lakas nga manigaw niyan sa umaga eh!” sagot ko.

Napuno na ako. Naisip ko, baka may tinatago sila. Baka hindi talaga siya natutulog doon. Baka lumalabas siya ng bintana para babaan ang kabit niya? O baka may mas malalim at masagwang dahilan.

Nagdesisyon ako: Huhulihin ko sila.

ANG PAGSUNOD SA DILIM

Narito ang pagpapatuloy ng kuwento na may matinding plot twist na tiyak na magpapabago sa iyong pananaw:

ANG PAGSUNOD SA DILIM

Isang Biyernes ng gabi, nagkunwari akong tulog. Naramdaman ko ang marahang paghalik ni Dante sa aking noo bago siya dahan-dahang lumabas ng aming kwarto. Bitbit ang aking kaba, hinintay ko ang limang minuto bago ako bumangon at sumunod nang nakayapak.

Huminto ako sa tapat ng pinto ni Donya Soledad. Walang ilaw na lumalabas sa ilalim ng pinto, pero may naririnig akong kakaibang kaluskos—tunog ng mga bakal na nagtatamaan at mahinang ungol ng hirap.

Dahan-dahan kong pinihit ang door knob. Laking gulat ko na hindi ito naka-lock. Sa loob ng madilim na kwarto, tanging isang maliit na nightlight ang nagbibigay ng liwanag. Inasahan kong makikita ko silang magkatabi sa kama, ngunit ang nakita ko ay nagpako sa akin sa kinatatayuan ko.

ANG HINDI INAASAHANG TAGPO

Hindi nakahiga si Dante sa tabi ng kanyang ina. Sa halip, nasa sahig siya, nakaluhod sa gilid ng isang mabigat na metal na mekanismo na nakakabit sa kama ni Donya Soledad. Ang aking biyenan ay mahimbing na natutulog, pero si Dante ay pawis na pawis, ang kanyang mga kamay ay may mga benda at sugat habang pilit niyang pinipihit ang isang lever nang manu-mano.

“Dante?” mahina kong tawag.

Napatalon siya sa gulat. “Clarissa! Anong ginagawa mo rito? Lumabas ka na, baka magising si Mama!”

“Anong… anong ginagawa mo, Dante? Bakit ka nasa sahig? Ano ang mga bakal na ‘yan?” tanong ko habang unti-unting lumalapit.

ANG MASAKIT NA KATOTOHANAN

Napayuko si Dante, bumagsak ang kanyang mga balikat sa sobrang pagod. Doon niya ipinaliwanag ang lahat.

“Tatlong taon na ang nakalilipas, bago tayo ikasal, na-diagnose si Mama na may bihirang kondisyon sa baga at puso. Kapag nakahiga siya nang flat, tumitigil ang paghinga niya. Ang makinang ito… ito ang nagpapanatili sa tamang anggulo ng kama niya para makahinga siya nang maayos,” paliwanag niya habang nanginginig ang boses.

“Pero bakit kailangang ikaw ang gumawa? Bakit hindi bumili ng de-kuryenteng hospital bed?” tanong ko.

“Nasira ang motor nito noong unang linggo pa lang natin bilang mag-asawa. Wala tayong pera noon dahil naubos sa kasal at sa gamot ni Mama. Ayaw kong mag-alala ka, ayaw kong isipin mong pabigat si Mama sa pagsasama natin,” pag-amin ni Dante. “Kaya gabi-gabi, tinitiyak kong hindi bibigay ang mekanismo. Kapag bumitaw ako, babagsak ang kama at… baka hindi na magising si Mama.”

ANG PLOT TWIST

Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang lahat. Lumapit ako sa kama at hinawakan ang kamay ni Donya Soledad. Napansin kong malamig ito—sobrang lamig.

“Dante… bakit ang lamig ni Mama?”

Tumingin sa akin si Dante na may mga matang puno ng luha at desperasyon. “Clarissa, alam mo ba kung bakit laging masungit si Mama sa umaga? Bakit parang hindi niya tayo kilala?”

Humarap siya sa akin nang buo. “Patay na si Mama, Clarissa. Namatay siya sa madaling araw noong mismong araw ng kasal natin.”

Napaatras ako. “Ano? Hindi maaari! Nakikita ko siyang kumakain, naririnig ko siyang sumisigaw!”

“Ang nakikita mo sa umaga ay ang kanyang kakambal na si Tita Solita. Nagpanggap siya bilang si Mama para makuha natin ang mana at ang bahay na ito na nakapangalan lang kay Mama hangga’t buhay siya. Pero sa gabi… sa gabi rito ako natutulog dahil hindi ko matanggap na wala na siya. Ang makinang ito… hindi ito para sa paghinga. Ginawa ko ito para i-preserve ang katawan ni Mama sa ilalim ng kalyeng ito.”

Napaluhod ako sa iyak. Ang lalaking akala ko ay “Mama’s Boy” lang ay nilalamon na pala ng matinding pighati at maling desisyon. Ang sakripisyong akala ko ay pagmamahal sa buhay na ina ay isa palang morbidong pagkapit sa nakaraan.