Hello, ako si Aya, beinte-tres anyos. At sa loob ng ilang taon, may isang sikreto akong pasan-pasan, isang lihim na gumugulo sa isip ko tuwing gabi, tuwing naalala ko ang eksenang nagpabago sa lahat. Hindi ko ito kailanman naikwento sa kahit sino, dahil ang bigat nito ay parang isang kadena sa puso ko. Pero ngayon, pakiramdam ko kailangan ko nang ilabas, kahit pa sa hangin lang.

Nagsimula ang lahat noong high school pa lang ako. Mga nasa disi-sais ako, at si Jembo, ang kapatid kong lalaki, ay mga disi-otso. Palagi kaming malapit sa isa’t isa, kumbaga, best friends din kami bukod sa magkapatid. Magkasama kami sa kalokohan, sa paggawa ng assignments, sa panonood ng pelikula. Wala akong masabi kundi ideal na magkapatid kami. O ‘yun ang akala ko. May kanya-kanya kaming mundo pero nagtatagpo palagi sa bahay, sa hapag-kainan, o sa sala habang nanonood ng TV. Hindi ko akalain na sa likod ng lahat ng iyon, may isang anino na pala kaming tinatakpan.

Isang hapon, umuwi ako nang maaga mula sa eskwela. Walang pasok kinabukasan kaya nag-decide akong mag-chill lang sa bahay. Nasa trabaho pa sina Mama at Papa, at ang akala ko, wala ring tao sa bahay bukod sa akin. Tahimik ang buong paligid nang pumasok ako. Agad akong dumiretso sa kwarto ko . Kailangan kong kunin ang phone charger ko na naiwan ko sa saksakan . Habang papalapit ako sa kwarto niya, napansin ko na may nakabukas na kaunting espasyo sa pinto ng kwarto. Medyo nagtaka ako dahil kalimitan ay sinarado ito ni Jembo bago umalis. Bahagya akong sumilip, at doon nagsimula ang pagbagsak ng mundo ko. Nakita ko si Jembo. Nakahiga siya sa katre, nakatingala sa kisame. Ang ilaw sa kwarto ay dim, nagmumula lang sa bintana.



At ang sumunod na nakita ko ay ang nagpasinghap sa akin. Hawak niya ang isang bagay na pamilyar na pamilyar sa akin. Hindi ko pa lubusang nakikita ang buong detalye, pero alam ko na agad kung ano iyon. Ito ang aking p@nt¥. Kulay pink, lace sa gilid, ‘yung paborito kong suotin dahil komportable at feeling ko cute ako doon. Hawak-hawak niya ito, at nakita ko rin ang galaw ng kanyang kamay.

Unti-unting bumaba ang tingin ko sa ibabang bahagi ng kanyang katawan. At doon, nakumpirma ang lahat ng kinatatakutan ko. Hindi lang niya basta hinahawakan ang p∆nt¥ ko. Nakasandal ito sa kanyang pribadong parte, habang ang kamay niya ay gumagalaw nang paulit-ulit. Ang tingin niya ay nakapako sa kisame, pero ang buong atensyon ng kanyang katawan ay nakatuon sa ginagawa niya. Hindi ko maipaliwanag ang halo-halong emosyon na naramdaman ko pagkabigla, pand!d!ri, galit, at higit sa lahat, matinding pagkalito.

Parang tumigil ang oras. Hindi ko alam kung gaano katagal ako nakatayo doon, nakasilip, nakatingin sa kapatid ko na gumagawa ng isang bagay na napakasagrado at personal sa akin. Ang p@nt¥ ko, isang bagay na itinuturing kong extension ng aking pagkababae at pr!vacy, ay ginagamit niya sa ganoong paraan. Nanginig ang buo kong katawan. Pakiramdam ko, nagnakaw siya ng isang parte ng pagkatao ko, isang piraso ng aking pagkababae.

Dahan-dahan akong umatras, pilit na iniiwasan ang anumang tunog na makapagpapakita ng presensya ko. Hindi ko alam kung bakit, pero ang unang naisip ko ay ang huwag ipaalam sa kanya na nakita ko siya. Siguro dahil sa takot? O baka dahil ayaw kong harapin ang katotohanan ng kung ano ang ibig sabihin nito. Nagdiretso ako sa sala, umupo sa sofa, at doon tahimik na lumuha. Umiyak ako nang walang tunog, habang ang mga imahe ng nakita ko ay paulit-ulit na naglalaro sa isip ko.


Mula noon, nagbago ang lahat. Kahit magkasama pa rin kami sa iisang bubong, may isang malaking pader na ang namagitan sa aming dalawa. Hindi ko na siya tinitingnan sa parehong paraan. Tuwing kakausapin niya ako, o tuwing magkakatinginan kami, bumabalik ang eksenang ‘yon sa isip ko. Palagi akong may dalang takot, may pagdududa. Iniisip ko, gaano na ba ito katagal niyang ginagawa? Ilang beses na? At bakit ang akin pa?

Sinubukan kong intindihin, pero hindi ko talaga maintindihan. Alam kong may mga bagay na hindi natin kontrolado sa ating sarili, pero ito, ito ay iba. Ito ay pakiramdam ng paglabag. Ang bawat p@nt¥ ko ay tinitingnan ko na ngayon nang may pagdududa. Kailangan kong ilagay sa laundry basket agad-agad, o kaya ay siguraduhin na hindi niya makukuha. Parang naging paranoid ako sa sarili kong bahay, sa sarili kong kapatid. Ang dating matamis na relasyon namin ay napalitan ng isang mapait na halo ng lihim at pag-iwas.

Masakit isipin na ang kapatid na minahal ko at pinagkatiwalaan, ay siya ring nakagawa ng ganitong bagay. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin siya nahaharap. Hindi ko pa rin naiibsan ang bigat na ito sa pamamagitan ng pag-uusap. Siguro dahil takot ako sa sasabihin niya, o baka mas takot ako sa maririnig ko. Ang tanging magagawa ko lang ay ang itago ito, at patuloy na magpanggap na normal ang lahat sa tuwing magkakasama kami sa hapag-kainan, o tuwing magkakasalubong kami sa hallway. Ang daming tanong sa isip ko na walang kasagutan, at siguro, ito ang magiging pasanin ko habangbuhay