ANG MAHIGPIT NA BOSS AT ANG PROBATIONARY
Si Rico ay isang Probationary Employee. Ito ang huling araw ng kanyang evaluation. Kailangan niyang ma-impress ang kanyang Boss na si Mr. Dante, na kilala sa pagiging sobrang higpit at perfectionist.

“Bawal ang late sa kumpanya ko,” laging paalala ni Mr. Dante. “Time is gold.”

Alas-otso ang pasok. Alas-syete pa lang, nasa byahe na si Rico. Excited siya. Gusto niyang makuha ang trabaho para sa may sakit niyang ina.

Habang naglalakad siya sa kanto malapit sa opisina, biglang may narinig siyang malakas na preno ng sasakyan at sigawan ng mga tao.

SCREEECH! BLAG!

Nakita ni Rico ang isang batang babae, naka-uniporme ng elementary, na duguan at nakahandusay sa gitna ng kalsada. Tinakbuhan ito ng nakabangga.

Walang tumutulong. Lahat ay nagvi-video lang.

Tinignan ni Rico ang relo niya. 7:45 AM.

Kung tutulong siya, male-late siya. Kung male-late siya, tanggal siya sa trabaho.

Pero tinignan niya ang bata. Nahihirapan itong huminga.

“Bahala na ang trabaho,” sabi ni Rico.

Binuhat niya ang bata. Puro dugo ang kanyang puting polo. Pumara siya ng taxi at isinugod ito sa pinakamalapit na ospital.

ANG PAGSISANTE
Pagkadala sa Emergency Room, siniguro muna ni Rico na maasikaso ang bata bago siya tumakbo papunta sa opisina.

Dahil sa dugo sa damit niya, nagpalit lang siya ng t-shirt na baon niya, pero gusot-gusot pa rin siya at pawisan.

Pagdating niya sa opisina: 8:30 AM.

Late na siya ng 30 minutes.

Nakatayo si Mr. Dante sa lobby, galit na galit.

“Mr. Rico!” sigaw ni Mr. Dante. “Tignan mo ang oras! At tignan mo ang itsura mo! Para kang galing sa basurahan!”

“Sir, sorry po…” hinihingal na sabi ni Rico. “May emergency po kasi… may batang nasagasaan…”

“Emergency?!” putol ni Mr. Dante. “Lagi na lang kayong may palusot! Traffic, baha, nasagasaan ang pusa, aso, o kung ano man! Sawang-sawa na ako sa mga excuses!”

“Pero Sir, buhay po ng tao ‘yun…”

“I don’t care!” sigaw ni Mr. Dante. “Sa negosyo, ang empleyadong hindi marunong magpahalaga sa oras ay walang kwenta. You are fired! Kunin mo ang gamit mo at lumayas ka na!”

Yumuko si Rico. Masakit. Nawalan siya ng trabaho dahil sa paggawa ng tama.

Kinuha niya ang gamit niya at umalis nang tahimik.

ANG TAWAG MULA SA OSPITAL
Ilang minuto matapos paalisin si Rico, tumunog ang cellphone ni Mr. Dante.

Galing sa School ng anak niya.

“Hello? Mr. Dante?” umiiyak ang teacher sa kabilang linya. “Ang anak niyo pong si Mia… na-hit and run po siya sa tapat ng school kanina…”

Namutla si Mr. Dante. Halos mabitawan niya ang telepono. “Ano?! Nasaan ang anak ko?!”

“Nasa St. Luke’s Hospital po siya. Ligtas na po siya, pero sabi ng doktor, kung na-late pa daw siya ng ilang minuto, baka namatay na siya dahil sa blood loss. Buti na lang po may nagmagandang-loob na lalaki na nagdala sa kanya agad.”

Tumakbo si Mr. Dante palabas ng opisina. Nakalimutan niya ang meeting, ang trabaho, at ang galit. Ang nasa isip lang niya ay ang anak niya.

ANG EBIDENSYA
Pagdating sa ospital, niyakap ni Mr. Dante ang anak niyang si Mia na may benda sa ulo at gasgas sa braso.

“Daddy…” iyak ni Mia.

“Shhh, andito na si Daddy. Ligtas ka na,” iyak ni Mr. Dante. “Sino ang nagligtas sa’yo? Gusto ko siyang pasalamatan. Bibigyan ko siya ng kahit magkano.”

Lumapit ang Nurse.

“Sir,” sabi ng Nurse. “Umalis po agad yung lalaki kasi male-late daw po siya sa trabaho. Pero naiwan po niya ito nung binuhat niya ang anak niyo. Nahulog po sa sahig.”

Inabot ng Nurse ang isang Company ID.

Tinignan ni Mr. Dante ang ID.

Nanlaki ang mata niya. Nanlamig ang buong katawan niya.

Nakasulat sa ID: RICO SANTOS – Probationary Employee.

Ang ID ay may bahid pa ng tuyong dugo—dugo ng anak ni Mr. Dante.

ANG PAGHABOL
Napaluhod si Mr. Dante.

Ang empleyadong sinigawan niya, inalipusta, at sinisante dahil “late” at “madumi”… ay siya palang nagbuwis ng oras at nagparumi ng damit para iligtas ang buhay ng kaisa-isa niyang anak.

“Diyos ko… anong ginawa ko?” hagulgol ni Mr. Dante.

Mabilis siyang tumakbo pabalik sa sasakyan. Pinuntahan niya ang address na nasa file ni Rico.

Naabutan niya si Rico sa isang maliit na bahay, nagluluto ng lugaw para sa may sakit nitong nanay.

Bumaba si Mr. Dante ng sasakyan, tumatakbo, at basang-basa ng pawis.

“Sir Dante?” gulat na tanong ni Rico. “Bakit po kayo nandito? Ibabalik ko naman po yung uniporme…”

Biglang niyakap ni Mr. Dante si Rico nang mahigpit.

“Patawarin mo ako, Rico… Patawarin mo ako…” iyak ng Boss na dating matapang. “Anak ko ‘yun… Ang batang niligtas mo, anak ko ‘yun.”

WAKAS
Gulat na gulat si Rico.

“Rico,” sabi ni Mr. Dante habang pinupunasan ang luha. “Tinatanggap ko ang resignation mo bilang Probationary Staff.”

Lumungkot ang mukha ni Rico. “Opo Sir…”

“Dahil simula bukas,” ngiti ni Mr. Dante. “Ikaw na ang bagong Operations Manager ng kumpanya. Hindi ko kailangan ng empleyadong maaga lang pumasok. Kailangan ko ng empleyadong may puso at marunong magmalasakit, kahit walang nakatingin.”

Naluha si Rico at ang kanyang nanay.

Mula noon, hindi na lang basta empleyado ang turing ni Mr. Dante kay Rico. Tinuring na niya itong tunay na kapamilya—ang bayaning nagdugtong sa buhay ng kanyang anak.

WAKAS