Isang Martes ng hapon, biglang dumating si Ernesto. Walang pasabi. Walang sundo sa airport.

Bumaba siya sa taxi na gusgusin, pagod, at ang dala lang ay isang maliit na sling bag at isang plastic ng tinapay. Walang maleta. Walang balikbayan box.

Pagpasok niya sa gate, naabutan niya si Vicky na nagpapa-manicure sa home service at ang mga anak na abala sa kani-kanilang gadgets.

“Pa?” gulat na tanong ni Mitch, hindi man lang tumayo sa sofa. “Bakit andito ka na? Diba next week pa uwi mo?”

“Oo nga,” dagdag ni Vicky, tinignan ang asawa mula ulo hanggang paa. “At nasaan ang mga gamit mo? Nasaan ang pasalubong? Yung Louis Vuitton na bilin ko? Yung MacBook ni Jigs?”

Huminga nang malalim si Ernesto. Gusto niyang yakapin ang pamilya niya, pero parang imbitasyon ng away ang sumalubong sa kanya.

“Nagkaroon ng problema sa connecting flight ko,” paliwanag ni Ernesto, bakas ang lungkot sa boses. “Nawala ang mga bagahe ko sa airport. Sabi ng airline, baka hindi na marecover. Wala rin akong dalang cash ngayon kasi na-hold sa bangko ang remittance ko.”

Sa isang iglap, nagbago ang timpla ng mukha ng kanyang mag-iina.

“Ano?!” sigaw ni Jigs. “So wala akong bagong laptop?! Pa, naman! Nakakahiya sa mga kaklase ko! Ipinagmalaki ko na ‘yun eh!”

“Napakaburara mo naman, Ernesto!” bulyaw ni Vicky. “Isang taon kang nawala, uuwi kang parang basahan? Anong ipapakain mo sa amin? Hangin? Sana hindi ka muna umuwi kung wala kang dala!”

Masakit. Sobrang sakit. Pero hindi kumibo si Ernesto.

Kinagabihan, oras na ng hapunan. Ang mesa ay puno ng masasarap na pagkain—Lechon Kawali, Kare-Kare, at Steak. Pero ang mga ito ay nasa tapat lang nina Vicky at ng mga bata.

Sa tapat ni Ernesto, may isang platito. Laman nito ay kanin at dalawang pirasong tuyo na pritong mantika lang ang sabaw.

“Yan lang ang ulam mo,” mataray na sabi ni Vicky habang hinihiwa ang steak. “Wala ka namang ambag ngayon eh. Tsaka diet ka dapat, ang taba mo na.”

Tahimik na kumain si Ernesto ng tuyo habang ang pamilya niya ay nagtatawanan at nagpaplanong bumili ng bagong kotse gamit ang credit card.

Pagkatapos kumain, akmang papasok si Ernesto sa Master’s Bedroom.

“Hep!” harang ni Vicky. “Doon ka sa bodega matulog. Bagong palit ako ng Egyptian Cotton na sheets, madudumihan mo lang. Amoy-mantika ka pa naman.”

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Walang nagawa si Ernesto kundi kumuha ng karton at kumot. Doon siya natulog sa masikip at maalikabok na bodega, kasama ng mga lumang gamit na pinagsawaan na ng pamilya niya. Niyakap niya ang sarili, hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa realization na siya ay isa lang ATM sa paningin nila. Kapag walang nilalabas na pera, wala ring halaga.

Kinabukasan, habang nag-aalmusal ang mag-iina (hindi ulit inalok si Ernesto na nagwawalis sa bakuran), dumating ang isang dambuhalang Delivery Truck sa tapat ng bahay.

BEEP! BEEP!

“Delivery po para kay Captain Ernesto!” sigaw ng driver. “Galing pong Customs, na-clear na po ang Door-to-Door Cargo!”

Lumabas si Vicky at ang mga bata. Nanlaki ang mga mata nila nang ibaba ng mga pahinante ang laman ng truck.

Hindi lang basta bagahe.

May limang naglalakihang Balikbayan Boxes.

May bagong Yamaha NMAX Motorcycle.

May 85-inch 8K Smart TV.

May mga kahon ng sapatos na Nike at Adidas Limited Edition.

At isang secure briefcase na naglalaman ng mga alahas at cash bonus.

“Oh my God!” tili ni Vicky, biglang bumait ang mukha. “Ernesto! Honey! Ang galing mo talaga! Sabi ko na nga ba surprise lang ‘yung kahapon eh! I love you, Honey!”

“Pa! Akin yung motor ha!” sigaw ni Jigs, tumatakbo palapit.

“Pa, yung jewelry akin ‘to diba?” sabi naman ni Mitch.

Lalapit sana sila para hawakan ang mga gamit, pero hinarang sila ni Ernesto.

“Huwag niyong galawin ‘yan,” malamig na utos ni Ernesto.

“Bakit, Honey? Satin ‘to diba?” tanong ni Vicky na akmang yayakap at hahalik.

Umatras si Ernesto. Tinabig niya ang kamay ng asawa.

“Sa akin ‘to,” mariing sabi ni Ernesto. “At ang sabi mo kagabi, wala akong ambag diba? Sabi mo Jigs, nakakahiya ako? Sabi mo Vicky, amoy-mantika ako at bawal sa kwarto mo?”

Napatahimik sila.

Lumingon si Ernesto sa kalsada. Nakita niya si Mang Lito, ang basurero na laging nakangiti sa kanya noon. Nakita niya si Aling Nena, ang tindera ng sampaguita na nagpapaaral ng limang anak.

“Mang Lito! Aling Nena! Mga kapitbahay!” sigaw ni Ernesto. “Lapit kayo dito!”

Naglapitan ang mga mahihirap na kapitbahay, nahihiya.

“Nakikita niyo ‘tong TV? At itong mga sapatos?” tanong ni Ernesto. “Sa inyo na ‘yan. Mang Lito, yung motor, sa’yo na para may pang-pasada ka. Aling Nena, itong mga kahon ng canned goods at chocolates, ipamahagi niyo sa mga bata sa kanto.”

“P-Po? Totoo po ba Sir?” naiiyak na tanong ni Mang Lito.

“Oo. Kunin niyo na ngayon din,” utos ni Ernesto.

“ERNESTO! NABABALIW KA NA BA?!” nag-hysterical si Vicky. Hinahablot niya ang mga kahon pero pinigilan siya ng asawa. “Pinaghirapan natin ‘yan! Bakit mo ipinamimigay sa mga hampaslupa?!”

Tinignan ni Ernesto si Vicky nang diretso sa mata.

“Dahil ang mga ‘hampaslupa’ na ‘yan, tinanggap ako kahit ano pa ang itsura ko. Pero kayo? Pamilya ko kayo, pero tinapon niyo ako sa bodega nung akala niyo wala akong pera. Mas masahol pa kayo sa mga daga.”

Kinuha ni Ernesto ang kanyang passport at seaman’s book mula sa sling bag.

“Aalis na ako,” sabi niya. “Huwag kayong mag-alala, iiwan ko sa inyo ang bahay. Pero ang allotment? Putol na simula ngayon. Magtrabaho kayo para makakain kayo ng steak. Mula ngayon, ang kakainin niyo ay kung ano lang ang kaya niyong kitain. Subukan niyo rin ang tuyo, masarap ‘yun.”

Tinalikuran ni Ernesto ang umiiyak at nagsisisising pamilya. Sumakay siya sa taxi, dala ang dignidad na matagal nang nawala sa kanya sa loob ng bahay na iyon. Habang papalayo, nakita niya ang tuwa sa mukha ng mga kapitbahay, at naramdaman niya na sa wakas, nakauwi na siya sa tamang desisyon—ang piliin ang sarili bago ang mga taong pera lang ang habol sa kanya.