Ako si Ella. Isang ulilang lumaki sa ampunan. Sa loob ng limang taon, nagtrabaho ako bilang Executive Assistant ni Gavin, ang CEO ng Delos Reyes Group.

Nagsimula kami sa wala. Noong panahong palugi na ang kumpanya ng pamilya nila, ako ang nagpuyat, ako ang nag-ayos ng mga files, at ako ang naging sandalan niya.

Nahulog ang loob namin sa isa’t isa. At sa wakas, niyaya niya akong magpakasal.

Akala ko, happy ending na.

Pero hindi ko alam, ang araw ng kasal ko ang magiging pinakamasakit na araw ng buhay ko.

Nasa Holding Room na ako ng simbahan. Suot ko ang wedding gown na binili ko sa Divisoria—simple lang, pero pinag-ipunan ko.

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang nanay ni Gavin, si Donya Miranda, at ang kapatid niyang si Trixie.

Wala silang dalang bulaklak. Ang dala nila ay isang Cheque at isang Envelope.

“Tita Miranda?” bati ko, tatayo sana ako para yumakap.

“Huwag mo akong hawakan,” irap ni Donya Miranda. Hinawi niya ang kamay ko na parang may sakit ako. “At huwag mo na ring ituloy ang pag-aayos mo. Walang kasal na magaganap sa pagitan niyo ni Gavin.”

Natigilan ako. “P-Po? Anong ibig niyong sabihin? Nandiyan na po si Father. Nandiyan na ang mga bisita.”

Ngumisi si Trixie. “Oo, nandiyan na ang mga bisita. Pero hindi ikaw ang hinihintay nilang Bride. Si Sophia.”

Sophia. Ang anak ng business partner nila. Ang babaeng laging dikit nang dikit kay Gavin kahit alam niyang engaged na kami.

“Binabayaran na lang kita, Ella,” sabi ni Donya Miranda sabay tapon ng cheke sa mukha ko. “One Million Pesos. Sapat na ‘yan para sa serbisyo mo sa anak ko ng limang taon. Kailangan ni Gavin ang merger sa pamilya ni Sophia para hindi bumagsak ang kumpanya. Wala kang maibibigay sa kanya kundi pagmamahal. Hindi nakakain ang pagmamahal, Ella.”

Nanginginig ang laman ko. “Nasaan si Gavin? Gusto ko siyang makausap!”

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Gavin. Naka-tuxedo. Gwapo. Pero hindi makatingin sa akin nang diretso.

“Gavin!” lapit ko sa kanya, umiiyak. “Sabihin mo sa kanila na mali sila! Diba mahal mo ako? Nangako ka sa harap ng puntod ng mga magulang mo!”

Tinanggal ni Gavin ang pagkakahawak ko sa braso niya.

“I’m sorry, Ella,” mahina niyang sabi. “Tama si Mama. Lugmok na ang kumpanya. Kailangan ko ang pera ng pamilya ni Sophia. Ikaw… wala kang pera. Wala kang pangalan. Sana maintindihan mo.”

Parang gumuho ang mundo ko. Ang lalaking pinaglaanan ko ng lahat, ipinagpalit ako dahil lang sa pera.

“Umalis ka na,” utos ni Trixie, habang tinutulak ako palabas ng pinto sa likod ng simbahan. “Dadaan ka sa backdoor. Ayaw naming makita ng mga elite guests ang isang basurang katulad mo.”

Pinalayas nila ako.

Naka-wedding gown, umiiyak, naglalakad sa ilalim ng tirik na araw sa labas ng simbahan.

Rinig ko mula sa labas ang tunog ng organ. Here comes the bride.

Pero hindi ako ang naglalakad. Si Sophia.

Sumakay ako ng taxi. Umuwi ako sa maliit kong apartment.

Doon, iniyak ko ang lahat. Ang galit, ang sakit, ang pagkapahiya.

Pero habang nakatingin ako sa salamin, naaalala ko ang mga salita nila.

“Wala kang pera. Wala kang pangalan.”

Pinunasan ko ang luha ko.

Kinuha ko ang cellphone ko na matagal ko nang hindi ginagamit para sa personal na komunikasyon.

Tinawagan ko ang isang numero na limang taon ko nang tinatakasan.

“Hello?” sagot ng isang matandang lalaki sa kabilang linya. Ang boses ay puno ng awtoridad.

“Lolo,” sabi ko. Basag pa ang boses ko.

Katahimikan sa kabilang linya. Tapos, narinig ko ang paggaralgal ng boses niya. “Isabella? Apo? Ikaw ba ‘yan? Diyos ko! Saan ka nagpunta? Limang taon kitang hinahanap!”

“Lolo,” humugot ako ng lakas. “Pagod na po akong magtago. Pagod na po akong maging simple. Gusto ko na pong umuwi. At… gusto ko pong bilhin ang Delos Reyes Group.”

Ang sagot ng Lolo ko ay mabilis at matigas.

“Ibibigay ko sa’yo ang buong mundo, Apo. Sabihin mo lang kung sino ang umaway sa’yo, at dudurugin natin sila bago lumubog ang araw.”

LIPAS NG ISANG BUWAN

Nagkaroon ng Grand Ball ang Delos Reyes Group para i-celebrate ang kasal nina Gavin at Sophia, at ang pagsasalba ng kumpanya.

Ginanap ito sa The Grand Emerald Hotel, ang pinakamahal na hotel sa bansa.

Nandoon lahat. Si Donya Miranda na puno ng alahas. Si Trixie na nagyayabang sa mga friends niya. Si Gavin at Sophia na nagki-kiss sa harap ng mga camera.

“This creates a powerful alliance!” sabi ni Donya Miranda sa stage, hawak ang mic. “Ang Delos Reyes Group ay babangon at magiging hari ng industriya!”

Habang nagpapalakpakan sila, biglang bumukas ang dambuhalang pinto ng Ballroom.

Pumasok ang dalawampung naka-suit na bodyguard. Hinawi nila ang daan.

Sa gitna, naglalakad ang isang babae.

Suot ang isang red velvet gown na gawa ng sikat na designer sa Paris. Ang leeg niya ay pinalamutian ng diamond necklace na kasing halaga ng buong kumpanya ni Gavin.

Ang buhok, naka-ayos nang elegante. Ang mukha, puno ng kumpiyansa.

Walang nakakilala sa kanya agad.

Hanggang sa tinanggal niya ang kanyang sunglasses.

“E-Ella?” bulong ni Gavin. Nabitawan niya ang wine glass niya.

Umakyat ako sa stage. Kinuha ko ang mic mula sa kamay ni Donya Miranda na tulala.

“Good evening,” bati ko. Ang boses ko, hindi na garalgal. Ito ay boses ng kapangyarihan.

“Kilala niyo ako bilang Ella. Ang dating secretary. Ang babaeng pinalayas sa simbahan kapalit ng pera.”

Nagbulungan ang mga tao. Namutla si Sophia.

“Guard! Palabasin ang babaeng ‘yan! Gatecrasher!” sigaw ni Trixie.

Walang gumalaw na guard.

Sa halip, lumapit ang General Manager ng hotel sa akin at yumuko.

“Good evening, Lady Isabella Zobel-Araneta. Welcome back to your hotel, Ma’am.”

Nanlaki ang mata ng lahat.

Zobel-Araneta? Ang pinakamayamang angkan sa Asya?!

“Yes,” ngiti ko kay Donya Miranda. “Ang tunay kong pangalan ay Isabella. Apo ako ng may-ari ng Araneta Empires. Naglayas ako noon dahil gusto kong patunayan na kaya kong mabuhay nang walang pera ng pamilya ko. At sa panahong iyon, nakilala ko kayo.”

Tumingin ako kay Gavin.

“Minahal kita, Gavin, kahit akala ko wala ka ring pera noon. Tinanggap kita kahit palugi kayo. Pero nung ako naman ang walang maibigay, itinapon niyo ako.”

“Ella… Isabella…” lumapit si Gavin, nagniningning ang mata sa kasakiman at pagsisisi. “Babe, hindi ko alam! Kung alam ko lang sana—”

PAAAK!

Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Gavin. Umalingawngaw ito sa buong ballroom.

“Huwag mo akong matawag-tawag na Babe,” madiin kong sabi. “Nandito ako para sa negosyo.”

Senyas ko sa abogado ko. Inilabas niya ang mga dokumento.

“Habang nagpapakasaya kayo sa honeymoon niyo ni Sophia, binili ng Araneta Empires ang lahat ng utang ng Delos Reyes Group sa bangko. Meaning, ako na ang Major Creditor ninyo.”

Humarap ako kay Donya Miranda.

“Donya Miranda, dahil hindi kayo nakabayad sa deadline kahapon… Foreclosed na ang kumpanya niyo. Pati ang mansyon niyo. Pati ang mga kotseng dala niyo ngayon.”

“H-Hindi pwede ‘yan! Mayaman kami!” sigaw ng Donya.

“Dati,” sagot ko. “Ngayon? Wala na.”

Binalingan ko si Sophia.

“At ikaw, Sophia. Ang tatay mo ay kasosyo sa money laundering. Kanina lang, inaresto na siya ng NBI dahil sa tip na galing sa opisina ko. Frozen na ang assets niyo.”

Iyak nang iyak si Sophia at napaupo sa sahig.

Si Gavin, lumuhod sa harap ko. Hinawakan ang laylayan ng gown ko.

“Isabella, parang awa mo na! Mahal kita! Pwede tayong magsimula ulit! Hihiwalayan ko si Sophia ngayon din! Ikaw ang mahal ko!”

Tinignan ko siya. Ang lalaking minahal ko noon, ngayon ay mukha na lang basura sa paningin ko.

“Gavin,” bulong ko. “Sabi ng nanay mo noon, ‘Hindi nakakain ang pagmamahal.’ Kaya ngayon, sana mabusog ka sa pagsisisi.”

Sinipa ko ang kamay niya palayo sa gown ko.

“Security!” tawag ko.

“Throw them out. Banned sila sa lahat ng properties ng Araneta. Sa kalsada sila pupulutin.”

Kaladkad ng mga guards sina Gavin, Sophia, Trixie, at Donya Miranda palabas ng hotel. Rinig na rinig ang mga sigaw at pagmamakaawa nila habang pinagtatawanan at kinukunan ng video ng mga dating bisita nila.

Naiwan ako sa gitna ng stage.

Huminga ako nang malalim.

Wala na ang sakit. Wala na ang bigat.

Tumingin ako sa Lolo ko na nasa VIP table, nakangiti at pumapalakpak.

Kumuha ako ng champagne glass.

“To a new beginning,” bulong ko.

Uminom ako, tumalikod, at naglakad palayo—hindi bilang si Ella na api, kundi bilang si Isabella, ang Reyna na hindi na muling yuyuko kahit kanino.

WAKAS.