DEAR KUYA MID,
Hanggang ngayon napapailing pa rin ako pag naaalala ko yung nangyari sa kasal namin.
Alam mo yung moment na sobrang solemn? Yung tipong tahimik ang simbahan, lahat nakatingin sa inyo, tapos yung organ music dahan-dahang humihina habang oras na ng vows. Ganun na ganun yung eksena. Nakahawak ako sa kamay ng bride ko, pawis na pawis na ako pero trying hard maging sweet at composed.
Nauna akong mag-vow. Siyempre pinaghandaan ko yun. Malambing, may konting hugot, may konting drama. Sabi ko aalagaan ko siya, mamahalin habang buhay, magiging tapat, magiging mabuting asawa. Ramdam ko pa nga na may mga naiyak sa audience. Yung nanay niya nakangiti na parang nanalo sa lotto. Yung pari tumatango-tango pa, mukhang proud sa akin.
Tapos siya na.
Nung una, akala ko typical sweet vow lang din. Nakangiti siya sa akin, medyo nanginginig ang boses pero matatag ang tingin. Sabi niya, “Mahal, mahal na mahal kita. Pangako kong aalagaan kita, susuportahan kita sa lahat ng pangarap mo…”
Sabi ko sa sarili ko, ayos, panalo. Perfect.
Pero biglang nag-iba yung tono niya.
“Pangako ko rin,” sabi niya, “na sana pagkatapos mo akong laspagin sa pagmamahal, hindi ka na maghahanap ng ibang babae.”
Biglang natahimik ang simbahan. Yung tipong may narinig pa akong umubo sa likod. Ramdam ko yung kamay niyang mahigpit na hawak yung akin habang ako, nanlaki ang mata ko.
Akala ko tapos na dun. Hindi pa pala.
“Dahil,” dagdag pa niya, “kapag nagloko ka, sana hindi mo maranasan ang sakal na pananakit na hindi mo kakayanin.”
Doon na talaga. May suminghap sa audience. Yung best man ko napayuko, nanginginig ang balikat,hindi ko alam kung pinipigilan tumawa o natatakot para sa akin. Yung pari, kitang-kita ko, napalunok. Parang biglang naging alerto. Tapos si bride, tuloy lang, parang normal lang ang lahat.
Pero ang twist? Ang lambing ng delivery niya. Parang nagkukwento lang ng love story. Nakangiti pa siya habang sinasabi yun. Para bang sinasabing “ingat ka ha” pero may nakatagong babala.
Ako, hindi ko na napigilan. Napangiti ako, tapos napatawa. Hindi yung malakas na tawa, pero yung tawang “hala, seryoso ba ‘to?” Tapos domino effect na. Yung mga kaibigan ko sa likod, sumabog na sa tawa. Yung mga tita, halong shock at aliw. Yung nanay ko, nakatitig sa akin na parang sinasabing, “Anak, ginusto mo ‘yan.”
Pero ang pinaka-hindi ko makalimutan? Yung pari. Bago niya kami ideklarang mag-asawa, tumingin muna siya sa akin nang diretsahan. Yung tingin na parang may silent warning: “Iho, magpakabait ka.”
Pagkatapos ng ceremony, lahat lumalapit sa amin. Sabi ng mga tropa ko, “Pre, may built-in threat ka agad sa marriage.” Yung iba naman, “Buti nga sayo, advance notice na.”
Si bride? Tawang-tawa lang. Sabi niya sa akin, “Honest lang ako. Para klaro simula pa lang.” Sabay kiss sa pisngi ko.
Sa totoo lang, hindi ako na-offend. Kilala ko siya. Real talk talaga yun. Ganun siya magmahal,intense, diretso, walang paligoy-ligoy. At sa likod ng mga banat niya, alam kong seryoso siya sa commitment. Yung vow niya, halo ng lambing at babala. Sweet pero may kasamang paalala na hindi ako pwedeng magloko.
Hanggang ngayon, pag nag-aaway kami ng konti, binabalikan ko yung vow niya. Sinasabi ko, “Love, baka naman may sakal na naman diyan?” Tapos tatawa na kami pareho.
Sa dami ng kasal na napuntahan ko, sa amin yata yung pinaka-hindi makakalimutan ng mga bisita. Hindi dahil sa engrande, hindi dahil sa dekorasyon,kundi dahil sa vow ng bride ko na sweet pero may kasamang real talk.
At honestly? Mas gusto ko na yun. At least malinaw ang terms and conditions bago pa man kami nagsimula.