Ako si Elara. Simula nang mamatay ang Papa ko, naging impyerno na ang buhay ko sa piling ng aking madrasta na si Tita Corazon. Ginawa niya akong katulong, ninakaw ang mana ko, at ibinaon kami sa utang dahil sa pagsusugal.

Isang gabi, umuwi si Tita Corazon na may dalang “solusyon.”

“Magbunyi ka, Elara!” sigaw niya habang humihithit ng sigarilyo. “Bayad na ang lahat ng utang ko. At bilang kapalit, ipapakasal kita kay Tristan Villareal.”

Nanlaki ang mga mata ko. Kilala ang mga Villareal. Sila ang pinakamayamang angkan sa bansa. Pero kilala rin si Tristan Villareal—ang “Young Master” na naaksidente dalawang taon na ang nakararaan. Sabi-sabi, paralyzed na daw ang kalahati ng katawan nito, mainitin ang ulo, at namumuhay sa dilim.

“Tita… lumpo siya,” nanginginig kong sabi. “At sabi nila, nananakit siya ng tao.”

“Wala akong pakialam!” bulyaw ni Tita Corazon. “Mayaman siya! Kailangan niya ng tagapag-alaga at asawa para makuha niya ang mana niya. Ikaw ang napili ko. Pumirma na ako sa kontrata. Bukas na ang kasal!”

Wala akong nagawa. Para hindi kami patayin ng mga pinagkakautangan niya, isinakripisyo ko ang sarili ko.

Ang kasal ay naganap sa mansyon ng mga Villareal. Walang bisita. Walang musika. Malamig at nakakatakot ang paligid.

Doon ko unang nakita si Tristan. Nakaupo siya sa isang high-tech wheelchair. Nakatalikod siya sa altar. Nang humarap siya, nakita ko ang gwapo niyang mukha, pero blangko ang kanyang mga mata. Walang emosyon.

Pagkatapos ng seremonya, iniwan na ako ni Tita Corazon bitbit ang tseke. “Good luck sa pagpapalit ng diaper ng asawa mo!” pang-aasar niya bago umalis.

Dinala ako sa Master Bedroom. Napakalaki ng kwarto pero napakadilim.

Nasa gitna ng kwarto si Tristan, nakaupo pa rin sa wheelchair.

“Hindi mo kailangang magpanggap,” basag na boses ni Tristan. Ang lalim at ang lamig ng boses niya. “Alam kong pera lang ang habol ng madrasta mo. Pwede kang matulog sa sofa. Huwag mo akong aalalahanin.”

Naawa ako sa kanya. Sa likod ng yaman at kasungitan, nakita ko ang isang lalaking iniwan ng mundo dahil lang sa kapansanan niya.

“Hindi po, Sir Tristan,” mahina kong sagot. “Asawa niyo na po ako. Tungkulin kong alagaan kayo.”

Nakita kong sinusubukan niyang ilipat ang sarili niya mula sa wheelchair papunta sa kama. Nahihirapan siya. Nanginginig ang mga braso niya habang binubuhat ang sariling bigat.

Agad akong lumapit. “Sir, tulungan ko na po kayo.”

“Huwag! Kaya ko ‘to!” tanggi niya, halatang ayaw niyang kaawaan siya.

“Sige na po, mabigat po ang katawan niyo. Baka mahulog kayo,” pilit ko.

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Hinawakan ko siya sa bewang at inakbayan ko siya. Sinubukan kong buhatin ang bigat niya para mailipat siya sa kama.

Pero dahil sa liit kong babae at sa bigat ng maskulado niyang katawan, nawalan ako ng balanse. Sumabit ang paa ko sa gulong ng wheelchair.

“Ahhh!” tili ko.

Pareho kaming natumba.

Bumagsak kami sa malambot na kama. Ako ang nasa ilalim, at siya ang nasa ibabaw ko. Pumikit ako, hinihintay ang bigat na dadagan sa akin. Inaasahan kong mababalian ako ng buto dahil sa bigat niya.

Pero… wala akong naramdamang bigat.

Pagdilat ko, nanlaki ang mga mata ko.

Si Tristan… nakatukod ang kanyang mga kamay at PAA sa kama para hindi ako madaganan.

Ang kanyang mga binti… ang mga binti na dapat ay “lumpo” at walang pakiramdam… ay nakatukod nang matibay sa kutson. Ramdam ko ang tigas ng muscles ng kanyang hita na pumipigil sa pagbagsak niya. Naramdaman ko ang pagbaluktot ng tuhod niya para saluhin ang sarili niya.

Nanginig ang buong katawan ko.

Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa kanyang mga paa. Gumagalaw ang mga ito.

Tumingin ako sa mga mata niya. Ang mga mata niyang kanina ay walang buhay, ngayon ay puno ng kaba at gulat.

“N-Nakakalakad ka…” bulong ko, halos hindi lumabas ang boses ko. “Hindi ka lumpo.”

Mabilis na umalis si Tristan sa ibabaw ko. Tumayo siya sa gilid ng kama.

TUMAYO.

Nakatayo siya nang tuwid, matangkad, at malakas. Walang bakas ng pagiging baldado.

Napatakip ako ng bibig. “Bakit? Bakit ka nagpapanggap, Tristan? Bakit mo niloloko ang lahat?”

Huminga nang malalim si Tristan. Lumakad siya papunta sa pinto at ni-lock ito. Pagkatapos, humarap siya sa akin.

“Dahil gusto kong malaman kung sino ang papatay sa akin, Elara,” seryoso niyang sagot.

“Papatay?”

“Dalawang taon na ang nakararaan, hindi aksidente ang nangyari sa akin. Sinadya ‘yun. May nagputol ng preno ng kotse ko. Gusto akong patayin ng mga kamag-anak ko para makuha ang kumpanya at yaman ko.”

Lumapit siya sa akin at umupo sa gilid ng kama.

“Nung nasa ospital ako, narinig ko silang nag-uusap. Tuwang-tuwa sila na baldado na ako. Kaya itinuloy ko ang pagpapanggap. Nag-therapy ako nang palihim. Sa umaga, lumpo ako. Sa gabi, nageensayo ako. Kailangan kong magpanggap na mahina para maging kampante sila at lumabas ang baho nila.”

Hinawakan niya ang kamay ko. Nanlambot ang ekspresyon niya.

“Kailangan ko ng asawa para hindi nila ako ma-declare na ‘incompetent’ at agawin ang kumpanya. Pero lahat ng babaeng ipinakilala sa akin, nandidiri. Lahat sila, pera lang ang gusto. Yung iba, kasabwat pa ng mga kalaban ko.”

Tinignan niya ako nang diretso sa mata.

“Pero ikaw… nung natumba tayo… hindi ka natakot na madaganan kita. Narinig ko ang tibok ng puso mo. Naramdaman ko ang sinseridad mong tulungan ako kanina kahit na pwede mo naman akong hayaang mahirapan. Ikaw lang ang bukod-tanging tumingin sa akin bilang tao.”

“Natatakot ako, Tristan,” amin ko. “Ang madrasta ko… baka may gawin siya.”

“Ngayong alam mo na ang sikreto ko,” sabi ni Tristan, “Poprotektahan kita. Hinding-hindi ka na masasaktan ng madrasta mo o ng kahit sino. Mula ngayon, magkakampi tayo.”

Kinabukasan, dumating ang mga tiyuhin ni Tristan at si Tita Corazon. Gusto nilang papirmahin si Tristan ng dokumento na naglilipat ng yaman sa kanila dahil “hindi na niya kaya magpatakbo ng negosyo.”

“Pirmahan mo na ‘to, Tristan!” sigaw ng tiyuhin niya. “Baldado ka na! Wala kang silbi!”

“Oo nga!” gatong ni Tita Corazon. “At ikaw Elara, huwag kang makialam dito! Kunin mo ang kamay ng asawa mo at ipatatak mo ang thumbmark niya!”

Tumingin ako kay Tristan. Tumango siya.

Dahan-dahang tumayo si Tristan mula sa wheelchair.

Nanlaki ang mata ng lahat. Nalaglag ang ballpen na hawak ng tiyuhin niya. Namutla si Tita Corazon.

“Sino ang walang silbi?” malamig na tanong ni Tristan habang naglalakad palapit sa kanila, matikas at makapangyarihan.

“D-Don Tristan… N-Nakakalakad kayo?!”

“Oo. At nakita ko na ang lahat ng ahas sa pamamahay na ito.”

Sa araw na iyon, ipinakulong ni Tristan ang mga nagtangka sa buhay niya at ang madrasta kong mapang-abuso. At ako? Mula sa pagiging biktima, naging Reyna ako ng buhay ni Tristan. Nagsimula kami sa isang kasinungalingan, pero natapos kami sa isang katotohanan: na minsan, kailangan mong magpanggap na mahina para makita kung sino ang tunay na magbibigay sa’yo ng lakas.