ANG IMBITASYONG MAY PATIBONG
Si Rina ang laging tampulan ng tukso noong High School sa kanilang maliit na bayan. Tahimik, mahirap, at anak ng labandera. Ang lider ng mga nang-aapi sa kanya ay si Beatrice, ang anak ng Mayor na akala mo ay pag-aari ang buong mundo dahil sa yaman at kapangyarihan.

Sampung taon ang lumipas. Nakatanggap si Rina ng imbitasyon para sa kanilang Grand Alumni Reunion.
Ang nakalagay sa imbitasyon: “THEME: WEAR YOUR TRUTH. Pumunta suot ang uniporme ng inyong kasalukuyang trabaho.”
May kalakip na note galing kay Beatrice: “Rina, narinig namin na Domestic Helper ka daw sa abroad? Don’t worry, proud kami sa’yo. Wear your uniform ha? Para maging inspirasyon ka sa iba. Bawal ang mag-inarte.”
Napangiti si Rina habang binabasa ito sa loob ng kanyang penthouse sa Monaco. Hindi alam ni Beatrice na si Rina ay isa nang Global Fashion Icon at asawa ng isang European Duke. Siya na ngayon si Duchess Catarina.
“Gusto nila ng katulong?” bulong ni Rina. “Pagbibigyan ko sila.”
ANG PANG-AAPI SA GARDEN
Ginanap ang reunion sa Villa Beatrice, isang malawak na garden resort na pag-aari ng pamilya ng Mayor.
Dumating ang mga dating kaklase. Ang iba ay naka-suot ng Doctor’s coat, Engineer’s hard hat, at Business Suits. Nagpaparamihan sila ng yabang at payabangan ng naabot sa buhay.
Dumating si Rina.
Suot niya ang isang simpleng uniporme ng katulong—itim na pantalon, puting blouse, at apron. Walang makeup. Nakatali lang ang buhok.
Pagpasok niya, halos mabuwal sa katatawa ang grupo ni Beatrice.
“Oh my God! She really did it!” sigaw ni Beatrice sa mikropono. “Palakpakan natin si Rina! Ang ating Loyal Servant!”
Lumapit si Beatrice kay Rina, hawak ang isang baso ng wine.
“Rina, in fairness, bagay sa’yo,” pang-iinsulto ni Beatrice. “Tutal sanay ka naman sa gawaing bahay, paki-linis naman ng sapatos ko. Natapunan kasi ng cake eh.”
“Beatrice, bisita ako dito,” mahinahong sagot ni Rina.
“Bisita? Sa itsura mong ‘yan?” tawa ni Beatrice. “Huwag kang ambisyosa. Diyan ka lang sa gilid. At kung pwede, ikaw na rin ang mag-refill ng drinks namin. Sayang naman ang skills mo kung hindi gagamitin.”
Binato ni Beatrice si Rina ng gusot na 500 pesos. “Tip ko na ‘yan. Pambili ng sabon.”
Tahimik na pinulot ni Rina ang pera. Tiniis niya ang tawanan. Tiniis niya ang mga dating kaklase na nagpapakuha ng litrato kasama siya para gawing meme sa social media.
“Kawawa naman,” bulong ng iba. “Hanggang ngayon alila pa rin.”
Tinignan ni Rina ang kanyang Rolex na nakatago sa ilalim ng manggas. It’s time.
ANG HANGIN NG PAGBABAGO
Habang nasa kalagitnaan ng speech si Beatrice tungkol sa kanyang “tagumpay,” biglang may narinig silang malakas na ugong mula sa langit.
WUP-WUP-WUP-WUP!
Lumalakas ang tunog. Umihip ang napakalakas na hangin. Nagliparan ang mga mantel ng mesa. Nasira ang hairdo ni Beatrice. Nagtalsikan ang mga mamahaling pagkain.
“Ano ‘yan?! May bagyo ba?!” sigaw ng mga bisita.
Tumingala sila. Isang Itim na Luxury Helicopter na may Gold Crest ng isang Royal Family ang bumababa sa gitna mismo ng garden ng resort.
“Sino ‘yan?! Private property ito!” sigaw ni Beatrice na namumula sa galit.
Lumapag ang helicopter. Bumukas ang pinto. Naglabasan ang anim na lalaking naka-suit, may earpiece, at bitbit ang matataas na kalibre ng armas. Royal Guards.
Hinarangan nila ang paligid. Sumunod na bumaba ang isang babaeng naka-suot ng pormal na Business Attire—ang Personal Assistant. May bitbit itong isang mahabang coat na yari sa velvet at ginto.
Diretso silang naglakad papunta kay Rina, na nakatayo sa gilid suot ang damit ng katulong.
ANG TRANSPORMASYON
Sa harap ng daan-daang bisita, lumuhod ang mga Royal Guards sa paanan ni Rina.
“Your Highness,” bati ng Head Security. “We are ready for takeoff. The Duke is waiting in Paris.”
Natulala si Beatrice. “H-Highness?!”
Lumapit ang Assistant kay Rina. “Madam, let me help you remove that.”
Sa harap ng lahat, tinanggal ni Rina ang kanyang apron. Hinubad niya ang murang blouse. Ang nasa ilalim nito ay isang Custom-Made Dior Dress na kumikinang sa dami ng Swarovski crystals.
Isinuot ng Assistant sa kanya ang Royal Velvet Coat. At huli, naglabas ang Assistant ng isang kahon. Kinuha ang isang Kwintas na gawa sa Purong Diyamante at isinuot sa leeg ni Rina.
Ang “katulong” na tinawanan nila kanina, ngayon ay nakatayo bilang isang Reyna.
“R-Rina?” nauutal na tanong ni Beatrice.
Tumingin si Rina kay Beatrice. “Duchess Catarina,” pagtatama ni Rina. “Asawa ako ng Duke ng Monaco.”
Itinaas ni Rina ang 500 pesos na binato ni Beatrice kanina.
“Beatrice, sabi mo ang theme ay ‘Wear Your Truth’? Nagsuot ako ng uniporme ng katulong dahil truth ko na gusto kong pagsilbihan ang kapwa ko sa pamamagitan ng charities ko. Ang pagtulong ay hindi nakakahiya. Pero ikaw? Ang truth mo? Isa kang bully. Ang yaman mo ay nasa damit lang, pero ang ugali mo ay mas mura pa sa basahan.”
ANG PAGLIPAD AT ANG MATAMIS NA PAGTATAPOS
“Tara na,” utos ni Rina sa mga guards.
Habang naglalakad siya papunta sa helicopter, humabol ang mga dating kaklase na dati ay dedma sa kanya.
“Rina! Best friend! Naalala mo ako? Pinapakopya kita dati!”
“Rina! Baka naman may hiring sa palasyo niyo, paki-refer naman!”
Hindi lumingon si Rina. Sumakay siya sa helicopter. Bago isara ang pinto, tinignan niya si Beatrice sa huling pagkakataon.
“Beatrice,” sigaw ni Rina bago umugong ang makina. “Binili ko na nga pala ang resort na ito kaninang umaga mula sa bangko dahil sa laki ng utang ng ama mo. You’re fired. At bukas, asahan mo ang eviction notice para sa mansyon niyo.”
Isinara ang pinto. Lumipad ang helicopter palayo, iniiwan ang Villa Beatrice na puno ng alikabok at mga taong basag ang ego.
Pagdating ni Rina sa Monaco, sinalubong siya ng kanyang asawa, ang Duke, na may dalang mga bulaklak.
“How was the reunion, my Duchess?” tanong ng Duke.
Ngumiti si Rina, isang tunay at payapang ngiti. “It was perfect. I finally closed the door of the past… and I bought a new resort for our charity foundation.”
Mula noon, ang dating Villa Beatrice ay naging Luningning Orphanage and Livelihood Center. Doon, ang mga mahihirap ay hindi inaapi, kundi tinutulungang maging mga hari at reyna ng sarili nilang buhay. Samantalang si Beatrice? Nabalitang namamasukan na ngayon bilang tunay na katulong para mabayaran ang mga utang ng pamilya.
WAKAS
News
Sa loob ng ulo ng matandang babae ay may isang maliit at itim na bagay. Ito ay marka ng inggit mula sa isang taong napakalapit. Sino ito?/th
Sa loob ng ulo ng matandang babae ay may isang maliit at itim na bagay. Ito ay marka ng inggit mula sa isang taong napakalapit. Sino ito? Ang sakit ay hindi biglaang dumating. Hindi ito isang biglaang hampas ng martilyo…
Sinabi nila sa akin, “Istorbo ka,” mula sa ospital nang magmakaawa ako sa kanila na alagaan ang aking kambal bago ang aking kritikal na operasyon… dahil mas gusto nila ang konsiyerto. Pagkalipas ng tatlong linggo, kumatok sila sa aking pinto nang nakangiti: “Pamilya ay pamilya.”/th
Hindi ang pang-ipit ang pinakanatakot sa akin nang gabing iyon. Ang marinig ko ang aking ina na nagsasabing, nang walang pag-aalinlangan, “Istorbo ka, María… harapin mo iyan nang mag-isa.” Ako si María Fernanda Ríos, ako ay tatlumpu’t dalawang taong gulang,…
Nagising ako ng 3:07 at narinig ko siyang nagsabi, “Bukas ay mapupunta siya sa impyerno”… Ang asawa ko ang kausap ng kanyang kasintahan. Tumakbo ako palabas ng mansyon nang walang sapin sa paa at naunawaan ko na ang pag-ibig ay naging isang pakana ng kamatayan/th
Alas-3:07 ng umaga, ang katahimikan ng bahay ay nabasag ng isang pariralang hindi dapat marinig ninuman: “Huwag kang mag-alala… bukas ay mapupunta siya sa impyerno.” Natigilan ako, nahirapan huminga, parang alam ng katawan ko sa aking isipan na ang mundo…
NANG ITINAGO AKO NG MGA ANAK NA AKO ANG NAGLUWAL SA SULOK NG KUSINA UPANG ITANGHAL ANG KABIT NG KANILANG AMA, NAKALIMUTAN NILA NA ANG “PROBINSIYANANG” BABAENG ITO ANG TUNAY NA REYNA NA MAY HAWAK NG BUHAY NG IMPERYONG KANILANG TINATAMASA/th
May mga sakit na hindi ka agad pinapatay—sa halip, unti-unti nitong kinakain ang iyong kaluluwa, iniiwan kang hungkag, isang katawang pilit na bumabangon sa bigat ng pagtataksil. Akala ko noon, ang pinakaitim na araw ng buhay ko ay ang araw…
Nang sampalin ko ang kabit ng asawa ko, nagalit siya nang husto; binali niya ang binti ko na parang wala lang./th
Nang sampalin ko ang kabit ng asawa ko, nagalit siya nang husto; binali niya ang binti ko na parang wala lang. Bago pa ako makasigaw para humingi ng tulong, kinaladkad niya ako pababa at ikinulong sa silong, nilalamig at nanginginig,…
Umuwi siyang pitong buwang buntis at narinig silang nagtatawanan sa sarili niyang kwarto: “Tumigil ka na sa pagkukunwari, anim na buwan na akong kasama ng matalik mong kaibigan…” Nang gabing iyon, naunawaan niya na hindi lang iyon pagtataksil, isa itong patibong/th
Pitong buwang buntis si Isabel Vega, ngunit nang umagang iyon ay gumaan ang pakiramdam niya. Hindi dahil sa kanyang katawan—ang kanyang tiyan ay bumibigat na parang pangakong nakapatong sa kanyang baywang—kundi dahil sa kanyang puso. Umalis siya sa opisina ng…
End of content
No more pages to load