Sa kalagitnaan ng reception, tumayo ang nanay ni Ryan, si Donya Miranda, para magbigay ng toast.

Kinuha niya ang mikropono at ngumiti nang pakitang-tao.

“Para sa aking anak na si Ryan,” panimula ni Donya Miranda. “Alam kong mahal mo si Anna. Pero bilang ina, gusto kong siguraduhin ang kinabukasan mo.”

Naglabas siya ng isang Susi at isang Folder.

“Ito ang regalo ko sa inyo. Isang Luxury Condo Unit sa gitna ng Makati.”

Nagpalakpakan ang mga bisita. “Wow! Ang yaman talaga!”

Pero biglang nagbago ang tono ng Donya. Tumingin siya sa akin nang matalim.

“Pero gusto kong linawin sa harap ng lahat,” mariing sabi niya. “Ang titulong ito ay nakapangalan LAMANG kay Ryan. Kung sakaling maghiwalay kayo—dahil alam naman nating pera lang minsan ang habol ng iba—walang makukuhang kahit singko si Anna. Ang condo na ito ay para sa anak ko lang. Anna, makikitira ka lang.”

Tumahimik ang buong ballroom. Napako ang tingin ng lahat sa akin. Gusto kong umiyak. Hiyang-hiya ako. Para akong sinampal sa harap ng 300 tao. Hinawakan ni Ryan ang kamay ko, akmang aagawin ang mic sa nanay niya, pero naunahan siya.

Sa kabilang dulo ng mesa, dahan-dahang tumayo si Tatay Berting.

Tumunog ang upuan sa katahimikan.

Inayos ni Tatay ang kanyang barong. Naglakad siya papunta sa stage. Ang mga bisita ay nagbulungan. Anong gagawin ng truck driver? Manggugulo ba siya?

Kinuha ni Tatay ang mikropono mula kay Donya Miranda. Kalmado lang siya.

“Magandang gabi po,” panimula ni Tatay. Ang boses niya ay malalim at seryoso.

“Donya Miranda, tama po kayo. Driver lang ako. Sa loob ng 30 taon, nagmamaneho ako ng truck mula Aparri hanggang Jolo. Puro langis at grasa ang kamay ko. Hindi ako sophisticated katulad niyo.”

Tumingin si Tatay sa akin at ngumiti.

“Pero sa bawat byahe ko… sa bawat gabi na natutulog ako sa loob ng truck… iniisip ko ang anak ko. Tinitipid ko ang sarili ko para sa kanya.”

Bumunot si Tatay ng isang Brown Envelope mula sa bulsa ng kanyang pantalon. Luma na ang envelope, tupi-tupi.

“Dahil sinabi niyong ‘walang hati’ ang anak ko sa condo niyo… naisip ko, panahon na para ilabas ko ito.”

Binuksan ni Tatay ang envelope at inilabas ang isang dokumento.

“Noong 1995, habang nagbabyahe ako sa probinsya, may isang lupain na binebenta nang mura. Gubat pa ‘yun noon. Binili ko gamit ang ipon ko. Hulugan. Tiniis ko ang gutom mabayaran lang ‘yun.”

“Ngayon,” itinaas ni Tatay ang papel. “Ang lupang ‘yun ay kinatatayuan na ng bagong Commercial Center at Subdivision sa Laguna. At noong nakaraang linggo, binenta ko ang kalahati nito sa isang developer.”

Nagulat ang mga bisita. Nanlaki ang mata ni Donya Miranda.

“Ang perang nakuha ko,” patuloy ni Tatay. “Ay ipinambili ko ng regalo para sa kasal na ito.”

Inilabas ni Tatay ang isang Susi at isang Titulo.

“Ito ay titulo ng isang Mansion sa Forbes Park. Fully paid. Cash.”

Napasinghap ang lahat. Ang Forbes Park ay ang pinakamahal na subdivision sa bansa.

Humarap si Tatay kay Donya Miranda.

“At gaya ng ginawa niyo, Donya… ang bahay na ito ay nakapangalan LAMANG sa anak kong si Anna.”

“Ryan,” baling ni Tatay sa asawa ko. “Mabait kang bata. Welcome ka sa bahay ni Anna kahit kailan. Pero gusto kong malinaw sa lahat…”

Tinitigan ni Tatay si Donya Miranda sa mata.

“Ang anak ko ay hindi makikitira sa inyo. Siya ay may sariling palasyo. At kung sakaling maliitin niyo siya ulit sa loob ng condo niyo… tandaan niyo, mas malaki ang guest house ng anak ko kaysa sa unit na ipinagmamalaki niyo.”

“Para sa’yo ito, Anak. Happy Wedding.”

Ibinigay ni Tatay sa akin ang titulo.

Nagkaroon ng katahimikan ng ilang segundo… bago sumabog ang palakpakan ng mga bisita. Standing ovation.

Si Donya Miranda ay namutla at napaupo sa kanyang upuan, hindi makapagsalita. Ang “truck driver” na minaliit niya ay siya palang secret multimillionaire na mas mayaman pa sa kanya.

Niyakap ko si Tatay nang mahigpit habang umiiyak ako. Sa araw na iyon, hindi lang ako nagkaroon ng bahay, kundi napatunayan ko sa lahat na ang tunay na yaman ng tatay ko ay hindi ang lupa o pera, kundi ang pagmamahal niyang handang ipagtanggol ako sa kahit sinong mang-aapi.