High School Reunion. Ang okasyon kung saan nagpapagalingan ang lahat kung sino ang pinaka-asensado.

Tahimik lang akong nakaupo sa sulok, umiinom ng juice. Suot ko ang isang simpleng puting blouse at slacks. Walang masyadong alahas. Walang designer bag.

Lumapit sa akin ang grupo ni Bea, ang queen bee noong high school at hanggang ngayon ay bully pa rin. Kasama niya ang mga alipores niyang sina Cindy at Karen.

“Oh my gosh, Sarah!” tili ni Bea na rinig ng buong restaurant. “Ikaw na ba ‘yan? Ang simple mo pa rin ha? Single ka pa rin ba?”

Nagtawanan sila.

“Oo nga,” dagdag ni Cindy, habang ipinapakita ang makinang na singsing sa daliri niya. “Buti pa kami, happily married na. Ang asawa ko, Senior Manager sa Valdez Group of Companies. Ang laki ng bonus niya last month kaya binilhan niya ako ng Chanel bag.”

“Sus, mas matindi ang asawa ko,” singit ni Karen. “VP of Operations siya sa Valdez Group din. Kaya nga magkakasama kami sa iisang subdivision eh. Ikaw Sarah? Anong trabaho mo? Mukhang stress ka ah.”

Ngumiti lang ako nang tipid. “Nagnenegosyo lang ako ng maliit. Consultant minsan.”

“Consultant?” pairap na sabi ni Bea. “Ibig sabihin, jobless ka pero ayaw mong aminin. Naku, Sarah. Kung nag-asawa ka kasi ng mayaman tulad namin, edi sana hindi ka naghihirap. Ang asawa ko? Siya ang Head ng Marketing ng Valdez Group. Close na close sila ng may-ari!”

Hindi ako kumibo. Hinayaan ko silang mag-yabang. Ang hindi nila alam, ang Valdez Group of Companies ay ipinamana na sa akin ng Lolo ko noong nakaraang taon. Ako ang Chairman at CEO. Pero dahil hindi ako mahilig sa media, walang nakakakilala sa mukha ko maliban sa mga top executives at board members.

Lumipas ang oras. Puro payabangan. Puro panlalait sa mga kaklase naming hindi gaanong umasenso.

Maya-maya, dumating na ang sundo nila. Pumasok sa restaurant ang tatlong lalaking naka-amerikana. Mukhang pagod galing sa trabaho.

“Oh! Andiyan na ang mga hubby namin!” sigaw ni Bea. “Boys! Dito!”

Lumapit ang mga asawa nila. Ang yayabang ng lakad.

“Honey,” sabi ni Bea sa asawa niyang si Mike. “Meet Sarah. Yung kaklase naming kawawa. Walang asawa at walang trabaho. Baka naman may opening sa kumpanya niyo? Kahit janitress o taga-timpla ng kape?”

Nagtawanan si Cindy at Karen.

Tumingin si Mike kay Sarah para sana makisali sa pang-aalaska. Pero nang magtama ang paningin namin, biglang namutla si Mike. Nanlaki ang mata niya. Nalaglag ang panga niya.

Ganun din ang reaksyon ng asawa ni Cindy at Karen na nasa likod niya. Para silang nakakita ng multo.

Dahan-dahang tumayo ako. Inayos ko ang blouse ko.

“M-Ma’am… Ma’am Sarah?!” utal na sabi ni Mike.

Biglang yumuko si Mike nang halos 90 degrees. Yumuko rin ang dalawa pang lalaki. Nanginginig sila sa takot.

“G-Good evening po, Ma’am Chairman!” sabay-sabay nilang bati.

Natahimik ang buong restaurant. Nawala ang ngisi sa mukha ni Bea, Cindy, at Karen.

“Honey?” tanong ni Bea, naguguluhan. “Bakit mo tinatawag na Ma’am ‘yan? Si Sarah lang ‘yan! Yung loser naming kaklase!”

“Tumahimik ka Bea!” sigaw ni Mike sa asawa niya, pinapawisan ng malapot. “Hindi mo ba kilala kung sino ‘to?! Siya si Ms. Sarah Valdez! Ang may-ari ng Valdez Group! Siya ang nagpapasweldo sa amin! Siya ang Boss ng Boss ng Boss ko!”

Namutla si Bea. Parang hihimatayin si Cindy. Napatakip ng bibig si Karen.

Ang babaeng nilalait nila kanina na walang narating… ay ang dahilan kung bakit may pagkain sila sa mesa at may luho sila sa katawan.

Tinignan ko sila isa-isa.

“So,” panimula ko, kalmado pero madiin. “Mike, ikaw pala ang Head ng Marketing na laging late mag-submit ng report?”

“S-sorry po Ma’am! Hindi na po mauulit!” sagot ni Mike, halos maiyak na.

“At ikaw,” baling ko sa asawa ni Karen. “VP of Operations? Nabalitaan ko na bumababa ang sales sa department niyo. Pero mukhang may pera ka pang-date dito?”

“M-Ma’am, pasensya na po!”

Humarap ako kay Bea. Ang queen bee na ngayon ay parang basang sisiw.

“Bea,” ngiti ko. “Sabi mo kanina, close ang asawa mo sa may-ari? Ngayon lang kita nakita. At sa pagkakaalam ko, ayoko sa mga empleyadong may asawang matapobre.”

Lumapit ako sa tenga niya at bumulong.

“Ang tunay na mayaman, hindi kailangang sumigaw para mapansin. Ang lata lang na walang laman ang maingay.”

Kinuha ko ang bag ko.

“Mike, Dave, John,” tawag ko sa mga asawa nila.

“Yes, Ma’am?!” sagot nila agad.

“Bukas ng umaga, gusto kong makita ang resignation letter niyo sa mesa ko. Kung hindi niyo kayang disiplinahin ang mga asawa niyo na maging mapagkumbaba, hindi kayo karapat-dapat maging leader sa kumpanya ko.”

“Ma’am! Huwag po! Parang awa niyo na!” pagmamakaawa nila.

Hindi ko na sila pinakinggan. Naglakad ako palabas ng restaurant. Sa labas, huminto ang isang itim na Rolls-Royce. Binuksan ng driver ang pinto para sa akin.

Bago ako sumakay, lumingon ako sa kanila sa huling pagkakataon. Nakatulala pa rin sila, at nagsisimula nang mag-away ang mag-aasawa.

“Kasalanan mo ‘to Bea eh! Ang daldal mo kasi!” rinig kong sigaw ni Mike.

Napangiti ako. Masarap ang juice kanina, pero mas masarap ang reunion na ito.