Gabi noon. Napakalakas ng ulan. Hagupit ng bagyo ang sumasalpok sa bintana ng Luxury SUV ng asawa kong si Marco.

Walong buwan akong buntis. Hirap na hirap akong huminga dahil sa iyak.

“Marco, parang awa mo na,” pagmamakaawa ko habang hawak ang braso niya. “Umuwi na tayo. Delikado ang daan. Baka mapano ang baby.”

Pero hindi nakatingin sa daan si Marco. Nakatingin siya sa cellphone niya, ka-text ang babae niya—si Tiffany.

Biglang prinenuhan ni Marco ang sasakyan sa gitna ng highway na walang katao-tao. Madilim. Walang ilaw sa poste.

“Bumaba ka,” malamig niyang utos.

“A-Ano?”

“Sabi ko bumaba ka!” sigaw ni Marco. “Ayoko na sa’yo! Sawang-sawa na ako sa pagmumukha mo! Pupuntahan ko si Tiffany ngayon. Siya ang mahal ko, hindi ikaw! Sagabal ka lang sa kaligayahan namin!”

“Marco! Buntis ako!” sigaw ko, humahagulgol. “Sa gitna ng bagyo? Papatayin mo ba kami ng anak mo?!”

“Wala akong pakialam sa batang ‘yan! Baka hindi ko naman anak ‘yan!”

Binuksan ni Marco ang pinto sa side ko at TINULAK ako palabas.

Bumagsak ako sa putikan. Naramdaman ko ang sakit sa tiyan ko.

“Ahhh!” daing ko.

“Diyan ka nababagay! Sa putikan!” huling sabi ni Marco bago niya isinara ang pinto at pinaharurot ang sasakyan palayo.

Iniwan niya ako. Basang-basa. Nanginginig sa lamig. Walang payong, walang jacket. Ang tanging proteksyon ko sa anak ko ay ang mga braso kong nakayakap sa tiyan ko.

Inisip ko na katapusan ko na.

Pero wala pang isang minuto, may humintong itim na van sa harap ko.

Bumukas ang pinto at bumaba ang Kuya ko—si Kuya Dave. Isa siyang Elite Cybersecurity Expert.

“Elena!” sigaw ni Kuya Dave. Binuhat niya ako agad at ipinasok sa van. Mainit sa loob. Binalutan niya ako ng kumot.

“Kuya… paano mo nalaman…?” nanginginig kong tanong.

Itinuro ni Kuya Dave ang laptop niya na nakabukas sa dashboard.

Sa screen, kitang-kita ang live feed ng loob ng kotse ni Marco. Rinig na rinig ang boses niya habang kausap si Tiffany sa telepono, tumatawa at sinasabing, “Iniwan ko na ang basura sa daan, Babe. Papunta na ako diyan.”

Napatingin ako kay Kuya.

“Matagal na akong naghihinala sa kanya, Elena,” seryosong sabi ni Kuya Dave. “Kaya dalawang linggo na ang nakakaraan, ni-remote hack ko ang system ng kotse niya. Ang dashcam, ang microphone, at ang GPS. Napanood ko ang lahat. Narecord ko ang lahat.”

Pinunasan ni Kuya ang luha ko.

“Huwag kang mag-alala. Ligtas ka na. At siya? Tapos na siya.”

KINABUKASAN.

Nasa Board Meeting si Marco. Siya ang inaasahang magiging bagong CEO ng kumpanya ng pamilya nila. Confident siya. Suot niya ang pinakamahal niyang suit.

“Gentlemen,” simula ni Marco. “I promise to lead this company with integrity and honor.”

Biglang namatay ang projector screen sa likod niya.

“Anong nangyayari?” tanong ng Chairman.

Biglang bumukas ulit ang screen. Pero hindi graphs ang nakalagay.

Video ito kagabi.

Kitang-kita sa malaking screen ang mukha ni Marco, galit na galit. Rinig na rinig ang sigaw niya: “Wala akong pakialam sa batang ‘yan! Diyan ka nababagay! Sa putikan!”

At kitang-kita ang pagtulak niya sa buntis niyang asawa sa gitna ng bagyo.

Nag-gasp ang lahat ng Board Members.

“H-Hindi…” namutla si Marco. “E-Edited ‘yan! Fake news ‘yan!”

Pero hindi lang sa Board Meeting nag-play ang video.

Dahil sa galit ni Kuya Dave, in-upload niya ito sa Social Media, sa YouTube, at sinend sa lahat ng news outlets.

Sa loob lang ng isang oras, TRENDING WORLDWIDE ang video. Title: “CEO MARCO, INIWAN ANG BUNTIS NA ASAWA SA BAGYO PARA SA KABIT.”

Bumuhos ang galit ng netizen. “Demonyo siya!” “Boycott his company!” “Ipakulong ‘yan!”

Tumunog ang cellphone ni Marco. Sunod-sunod na tawag mula sa investors, sa bangko, at sa mga pulis.

Pumasok ang mga Pulis sa conference room.

“Mr. Marco,” sabi ng Opisyal. “Inaaresto ka namin for Attempted Parricide and Violence Against Women and Children. Ang ebidensya ay… well, napanood na ng buong mundo.”

Habang pinoposasan si Marco, nakatingin siya sa camera ng mga reporter.

Sa kabilang banda, nasa ospital ako, ligtas at nakahiga, habang pinapanood siya sa TV. Hawak ko ang kamay ni Kuya Dave.

“Sabi ko sa’yo,” ngiti ni Kuya. “Wala nang makakasakit sa’yo ulit.”

Si Marco ay nawalan ng kumpanya, nawalan ng yaman, at nawalan ng kalayaan. Ang “bagong simula” na gusto niya kasama ang kabit niya ay naging simula ng kanyang pagbagsak sa kulungan. At ako? Nagsimula ako ng bagong buhay kasama ang anak ko, malayo sa halimaw na ‘yon.