“Hindi ko akalaing darating yung araw na maiisip ko na parang ginagamit lang ako ng taong mahal ko.”

Ako nga pala si Mika, 23 years old, working na sa isang maliit na marketing office sa Makati.
At itong ikukwento ko… hindi alam ng boyfriend ko na dinadala ko na pala hanggang dito.

Four years na kami ni Ken, same age ko rin.
At pareho kaming first ng isa’t isa sa lahat.

Hindi ako yung tipo na mabilis ma-inlove.
Pero kay Ken, parang ang dali lang ng lahat.

College sweethearts kami.
Yung tipong sabay sa commute, sabay sa projects, sabay sa pangarap.

Simple lang buhay namin noon.
Study, date sa murang café, tapos uwi bago mag curfew.

Siya yung tipo ng lalaki na maalaga.
Hatid-sundo kahit malayo, kahit traffic.

Kaya nung naging mas serious yung relasyon namin, wala akong duda sa kanya.
Pakiramdam ko safe ako.

Si Ken yung unang nag-initiate ng phys!cal int!macy sa amin.
Hindi naman niya ako pinilit.

Dahan-dahan lang lahat.
And honestly, curious din naman ako.

Naalala ko pa yung first time namin.
Pareho kaming kinakabahan pero excited.

After nun, parang naging normal na part na siya ng relationship namin.
Hindi palagi, pero regular.

At sa totoo lang… siya yung laging nauunang matapos.
Pero okay lang sa’kin noon.

Minsan nga proud pa ako.
Sinasabi niya kasi na hindi niya raw ma-control dahil sobrang attracted siya sa’kin.

Ang na!ve ko siguro pakinggan.
Pero kinikilig pa ako kapag sinasabi niya yun.

Hindi ko rin masyadong iniisip yung sarili kong experience.
Ang nasa isip ko lang, sat!sf!ed siya.

Hanggang sa may isang gabi.
Isang beses na kakaiba yung naramdaman ko. Nag Sogo kami, ganon pa rin ang senaryo. Wala manlang mot!vation. Walang rom@*sa. Diritso b3mbang. At ayon na nga pagkatapos niya, wala na siyang pakialam sa akin. Kaya sinabi ko an talaga sa kanya na e sat!sfy niya naman ako. Sabi niya cge babe nxttym babawi ako.

Isang gabi nangyari ulit.
At doon ako kinabahan.

Kasi kahit alam na niya yung nararamdaman ko…
Ganun pa rin ang ending.

Parehong scenario.
Parehong full stop.

Humiga siya sa tabi ko.
Habang ako… nakatitig lang sa kisame.

Doon ko unang naramdaman yung kakaibang lungkot.
Hindi dahil sa s*x.

Kundi dahil sa pakiramdam na parang hindi ako nakikita.
Parang hindi niya ako iniitindi. As in sarili lang niya iniisip niya.

Simula nun, may mga pagkakataon na nagdadalawang-isip na ako.
Kung papayag pa ba ako.

Pero kapag nandun na kami, magkatabi, magkahawak kamay…
Hindi ko rin kayang tumanggi.

Mahal ko siya eh.
Gusto ko rin na masaya siya.

Pero minsan napapaisip ako.
Lagi na lang ba siya?

May mga gabi na iniisip ko…
Ganito na lang ba palagi? Yung bit!n ako? D manlang ako nal@b*san khit isang beses mnlang. May kulang talaga.

Yung ako yung nagbibigay.
Pero ako yung bitin.

Hindi ko sinasabing hindi niya ako mahal.
Ramdam ko naman yun sa ibang paraan.

Pero may parte ng relasyon namin na parang kulang.
Parang may hindi kami napag-uusapan ng buo.

At doon ko unang na-realize yung masakit na thought.
Na pwedeng mahal ka ng isang tao…

Pero hindi ka niya lubos na naiintindihan.
Lalo na sa mga bagay na hindi niya nararamdaman.

Hanggang ngayon kami pa rin.
At hindi pa rin niya alam kung gaano ako ka-frustrated minsan