Malakas ang ulan. Basang-basa si Mang Karding habang tinutulak ang kanyang kariton. Sa loob nito, nakahiga sa karton ang 7-taong gulang na anak niyang si Bongbong.
Mataas ang lagnat ng bata. Maputla at nanginginig sa gutom.
Kagagaling lang nila sa St. Michael’s Medical Center. Pero pinalayas sila ng Admitting Section.
“Sorry po Tatay, policy po namin. P30,000 po ang deposit bago i-admit. Kung wala kayong pera, sa public hospital na lang kayo pumila,” sabi ng masungit na nurse.
Dahil punuan na sa public hospital at walang pera si Karding, wala siyang nagawa kundi iuwi ang anak sa kariton.
“Tay… gutom na po ako… ang sakit ng tiyan ko…” iyak ni Bongbong.
“Konting tiis lang anak. Maghahanap ako ng bote at plastik,” sagot ni Karding habang tumutulo ang luha kasabay ng ulan.
Habang nangangalkal ng basura sa tapat ng isang Coffee Shop, may napansin si Karding na isang Black Leather Bag na naiwan sa ibabaw ng bench.
Lumingon-lingon siya. Walang tao.
Kinuha niya ang bag at sumilong. Pagbukas niya, halos himatayin siya.
Puno ito ng pera.
Isang milyon. Mga bundles ng isang libo.
Nanlaki ang mata ni Karding.
“Lord… ito na ba ’yun? Ito na ba ang sagot sa dasal ko?”
Hawak niya ang pera. Pwede na niyang ibayad sa ospital. Pwede na silang kumain ng masarap. Pwede na silang umupa ng bahay.
Pero tinignan niya ang anak niya.
“Tay… ayaw ni Mama ng bad diba? Sabi ni Mama bago siya mamatay, wag tayong magnanakaw…” mahinang sabi ni Bongbong.
Napapikit si Karding. Tama ang anak niya.
Kinapkap niya ang bag at nakita ang isang ID.
DR. ARTHUR GOMEZ – HOSPITAL DIRECTOR
St. Michael’s Medical Center
Natigilan si Karding. Ito ang ospital na nagtaboy sa kanila kanina!
Naglakad siya pabalik sa ospital, tulak ang kariton.
Pagdating sa lobby, hinarang siya ng Security Guard.
“Hoy! Sabi nang bawal ang mangangalakal dito! Alis! Ang baho niyo!” sigaw ng Guard.
“Sir, may isosoli lang po ako—”
“Wala kaming pakialam! Lumayas kayo!”
Tinutulak na ng Guard ang kariton palabas nang biglang dumating ang isang lalaking naka-suit, mukhang panic na panic.
“Guard! Did you see a black bag?! Naiwan ko sa labas kanina! Pambayad ’yun sa sweldo ng mga empleyado!” sigaw ni Dr. Arthur.
Sumigaw si Karding. “Doc! Doc Arthur!”
Tumingin ang Doktor. Nakita niya ang gusgusing lalaki na hawak ang itim na bag.
Lumapit si Karding at iniabot ang bag.
“Doc… ito po ba? Napulot ko po sa tapat ng coffee shop.”
Hinablot ni Dr. Arthur ang bag. Chineck ang laman. Buo. Walang kulang kahit piso.
Gulat na gulat ang Doktor. Tinitigan niya si Karding—basahan ang damit, payat, at nanginginig sa lamig.
“Sir…” sabi ni Dr. Arthur. “Isang milyon ang laman nito. Bakit… bakit mo binalik? Pwede mo na sana itakbo ’to.”
Yumuko si Karding. “Doc… kailangan na kailangan ko po ng pera. May sakit ang anak ko, gutom na gutom kami. Pero… hindi po namin kayang kainin ang perang hindi sa amin. Mahirap lang po kami, pero may takot kami sa Diyos.”
Napatingin si Dr. Arthur sa kariton. Nakita niya si Bongbong na nangingisay na sa lagnat.
“Teka… bakit nasa kariton ang bata? Dalhin sa ER ’yan!” utos ng Doktor.
“Doc…” yumuko si Karding. “Galing na po kami dyan kanina. Pinaalis po kami ng staff niyo. Wala daw po kaming deposit. Policy daw po ng Director.”
Natameme si Dr. Arthur.
Siya ang gumawa ng policy na ’yun. At ang policy na ’yun ang muntik nang pumatay sa anak ng taong nagbalik ng pera niya.
Naiyak si Dr. Arthur. Hiyang-hiya siya sa sarili niya.
“Guard! Nurse!” sigaw ni Dr. Arthur. Ang boses niya ay dumagundong sa lobby.
“Ipasok ang batang ’yan sa P.R.E.S.I.D.E.N.T.I.A.L. S.U.I.T.E. NOW!!!”
“P-Pero Doc, yung deposit—” sabi ng Nurse.
“WALA NANG DEPOSIT! Sagot ko ang batang ’to! At makinig kayong lahat! Simula ngayon, wala nang mahirap na itataboy sa ospital na ’to!”
Binuhat mismo ni Dr. Arthur si Bongbong papasok.
Ginagamot ang bata ng pinakamagagaling na espesyalista. Libre lahat. Pagkain, gamot, kwarto.
Habang nakaupo si Karding sa malambot na sofa ng ospital, lumapit si Dr. Arthur.
“Tatay Karding,” sabi ng Doktor. “Dahil sa katapatan mo, binago mo ang pananaw ko sa buhay. Hindi ko mababayaran ang leksyon na tinuro mo sa akin.”
Inabot ni Dr. Arthur ang isang kontrata.
“Lifetime Free Treatment na si Bongbong dito. Kahit anong sakit, sagot ng ospital. At ikaw… hired ka na bilang Head ng Maintenance Department. May maayos na sweldo, benefits, at libreng pabahay sa staff house.”
Humagulgol si Karding. Lumuhod siya para magpasalamat pero pinigilan siya ng Doktor at niyakap.
Sa huli, ang One Million Pesos na binalik ni Karding ay naging susi para sa priceless na kalusugan ng anak niya at magandang kinabukasan na hindi kayang nakawin ng sinuman.