KABANATA 1: Ang Prinsipe at ang Cinderella

Ako si Lara, isang simpleng guro sa probinsya. Ang asawa ko naman ay si Don Roman, isang 45-anyos na bilyonaryo. Parang panaginip ang lahat. Nagkakilala kami nang “aksidenteng” mabangga ng kotse niya ang bike ko. Simula noon, niligawan niya ako, binayaran ang utang ng pamilya ko, at ipinaramdam niya na ako ang pinakamagandang babae sa mundo.

Kahit 20 years ang agwat ng edad namin, tinanggap ko siya. Mabait siya, galante, at protective. Ngayon, kakatapos lang ng aming kasal. Dinala niya ako sa kanyang Ancestral Mansion sa tuktok ng bundok para sa aming Honeymoon.

“Lara, mahal ko,” sabi niya habang hinahaplos ang buhok ko. “Sa wakas, akin ka na. Wala nang makakaagaw sa’yo.”

KABANATA 2: Ang Kwartong Bawal Buksan

Sa dulo ng hallway sa 3rd floor, may isang Pulang Pinto. Laging nakasara ito. Sabi ng mga katulong, 20 taon na itong hindi nabubuksan simula nang mamatay ang unang asawa ni Roman.

“Huwag kang pupunta doon, Lara,” bilin sa akin ng Head Servant na si Manang Ising. “May sumpa ang kwartong ‘yan. Ang nakaraan ni Don Roman ay dapat manatili sa nakaraan.”

Pero noong gabi ng kasal namin, habang kumukulog at kumikidlat sa labas, iba ang ikinilos ni Roman. Uminom siya ng maraming wine. Ang mga mata niya ay mapupula at parang nagniningning sa kakaibang saya.

“Hon, halika,” yaya niya sa akin. Hawak niya ang isang susing kalawangin. “Saan tayo pupunta?” tanong ko. “Sa Pulang Kwarto. Gusto kong ibigay sa’yo ang buong ako. Wala na tayong itatago sa isa’t isa.”

Kinabahan ako. Akala ko ba bawal?

KABANATA 3: Ang Pagbubukas ng Pinto

Pagdating namin sa tapat ng pinto, nanginginig ang kamay ko. “Roman, sigurado ka ba? Baka… baka hindi ko magustuhan ang makikita ko.”

Tumawa siya nang mahina. “Magugustuhan mo, Lara. Dahil tungkol ito sa’yo.”

Click. Bumukas ang lock. Tumunog ang lumang pinto. Creaaaaak.

Pumasok kami. Madilim sa loob. Amoy luma at amoy rosas. Binuksan ni Roman ang ilaw.

Sa gitna ng kwarto, hindi bangkay o multo ang nakita ko. Kundi isang Museo. Pero hindi ito ordinaryong museo.

KABANATA 4: Ang Nakakakilabot na Katotohanan

Nanlaki ang mga mata ko at napatakip ako ng bibig. Ang buong dingding ay puno ng mga litrato KO.

Mula noong sanggol ako. Noong nag-aaral ako sa elementarya. Noong nag-graduation ako ng High School. Kahit ang picture ko habang natutulog ako sa kwarto ko sa probinsya… MERON SIYA!

“R-Roman… a-anong ibig sabihin nito?” nanginginig kong tanong. “Bakit may mga picture ako dito? Diba last year lang tayo nagkakilala?”

Lumapit siya sa isang estante (shelf). Kinuha niya ang isang pulang ribbon. “Naalala mo ba ito, Lara? Nawala mo ito noong 7 years old ka sa parke. Umiyak ka noon. Pinulot ko ito at itinago.”

Kinuha niya ang isang basag na tasa. “Ito yung tasa na ginamit mo noong nag-coffee ka mag-isa sa Maynila 5 years ago. Ninakaw ko ito sa coffee shop pagkaalis mo.”

KABANATA 5: Ang Confession ng Baliw

Lumapit si Roman sa akin. Ang ngiti niya ay hindi na loving, kundi nakakatakot. Hinawakan niya ang balikat ko nang mahigpit.

“Lara, hindi tayo pinagtagpo ng tadhana. Ako ang gumawa ng tadhana natin.“

“Binabantayan kita simula nang ipanganak ka. Ang tatay mo… yung aksidente niya sa pabrika kaya siya namatay? Ako ang nag-utos nun. Kasi sagabal siya. Kailangan mong maging mahirap para kailanganin mo ako.”

“Yung ex-boyfriend mong biglang nawala at hindi na nagparamdam? Pinapatay ko siya. Kasi akin ka lang.”

“Hinintay kong maging 20 years old ka. Hinintay kong maging perfect ka. At ngayon… nandito ka na sa loob ng Doll House ko. Hindi ka na makakalabas dito habambuhay. Aalagaan kita… tulad ng pag-aalaga ko sa mga gamit mo.”

KABANATA 6: Ang Pagtakas

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Ang lalaking pinakasalan ko ay isang Stalker at Mamatay-tao! Nasa panganib ako!

“R-Roman… nasasaktan ako,” sabi ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. “Pwede bang kumuha muna ako ng tubig? Nauuhaw ako sa sobrang saya.”

“Talaga? Masaya ka?” tanong niya na parang bata. “Oo naman. Mahal na mahal mo pala ako,” pagsisinungaling ko.

Binitiwan niya ako. “Sige, kukuha ako ng tubig. Huwag kang aalis dito. Dito na tayo titira sa kwartong ito.”

Pagkalabas na pagkalabas niya ng pinto, TUMAKBO AKO. Hindi ako naghintay. Hinubad ko ang heels ko at tumakbo ako pababa ng hagdan nang mabilis!

“LARA!! BABALIK KA DITO!!” sigaw ni Roman mula sa taas. Nalaman niyang tumatakas ako!

KABANATA 7: Ang Huling Habulan

Mabilis akong lumabas ng mansyon. Umuulan nang malakas. Wala akong sasakyan. Ang gubat ay madilim at maputik. Narinig ko ang putok ng baril. Bang!

“Walang aalis! Akin ka lang!!” sigaw ni Roman habang hinahabol ako na may dalang hunting rifle.

Nagtago ako sa ilalim ng isang malaking ugat ng puno. Nakita ko ang mga paa niya na dumaan sa harap ko. Pigil na pigil ang hininga ko.

Nang makalayo siya, tumakbo ako papunta sa highway sa baba ng bundok. Sakto namang may dumaan na Truck ng Gulay. Pinara ko ito kahit halos masagasaan na ako.

“Manong! Tulong! Papatayin ako ng asawa ko!” sigaw ko sa driver. Nakita ng driver ang takot sa mukha ko at ang duguan kong paa. Pinapasok niya ako at mabilis kaming umalis.

WAKAS: Ang Bagong Simula

Dumiretso kami sa Pulisya. Nang lusubin ng mga pulis ang mansyon, nakita nila ang “Pulang Kwarto.” Nakita rin nila ang mga ebidensya ng pagpatay sa ex-boyfriend ko at sa tatay ko na nakatago sa isang vault sa loob ng kwarto.

Nakulong si Roman. Sa loob ng kulungan, lagi daw siyang sumisigaw at kinakausap ang mga litrato ko sa pader ng selda niya. Baliw na siya.

Ako naman, lumipat ako sa ibang bansa. Nagpalit ako ng pangalan. Hanggang ngayon, natatakot pa rin akong magmahal. Pero nagpapasalamat ako sa Diyos na noong gabing iyon… Nagkaroon ako ng lakas ng loob na tumakbo palayo sa halimaw na nagbalat-kayong prinsipe.