WALA naman na akong masabi kay Beth, jowa ko ng mahigit ng isang taon. Nasa sa kanya na ang lahat. Magandang pangangatawan, maamong mukha, mala porselana na kutis at may kaya sa buhay. May maganda rin syang trabaho.

Nagkaroon lang ako ng alinlangan na pakasalan sya noong nagyaya akong magbeach kami. Dalawa labg namin kaya binilhan ko sya ng masusuot nyang babagay sa kanya.

Grabe kuys, iniisip ko pa lang na suot ni Beth ang beach suit na binili ko ay naglalaway na ako. Hindi ko mapigilang imaginine sya.

At hayun na nga, nangyari na ang aming binabalak. Nasa beach na kami. Ang suot ni Beth nang pumunta kami ay pang-manang.

Mahabang palda, naka jacket na maong, nakatali ang buhok at nakapayong pa. Kabaliktaran sa inaasahan kong outfit nya.

Pero ayos lang yon kako sa aking isipan tutal may binili baman ako para sa kanya. Pagkatapos naming magluto at i-prepare ang mga pagkaing dala namin, nagyaya syang maligo muna bago kami kumain.

Syempre pumayag ako pero ang sabi ko sa kanya, sa isang kondisyon. Tinanong nya kung ano yon. Mula sa bag ko ay kinuha ko ang binili ko.

Iniabot ko ito sa kanya. Nagulat sya pero sabi ko “Ayos lang yan Beth tutal nasa beach naman tayo.”

Sinabi nya sa akin na kung sigurado daw ba ako at walang sisihan. Sabi ko naman eh oo, panigurado at pangako.

Pumasok sya ng womens room para magpalit. Pinanood ko na muna ang araw at mga alon. Maya maya pa, narinig ko na ang boses ni Beth, tinatawag na nya ako.

Mula sa pagkakaupo sa buhanginan, pumihit ako paharap sa kanya.

Tinignan ko sya una ulo hanggang sa natigil ako sa pusod nya. Hindi ko na kasi kayang ibaba ang mga mata ko.

Kuys, ang itim ng s!ngit ni Beth. Nadismaya ako kaya sabi ko “TARA BETH, MAGLUBLOB TAYO SA TUBIG BAKA SAKALING MATANGGAL ANG MGA LIBAG NATIN”

Sumama siya pero hindi na maalis sa isip ko ang nakita ko. Maski anong pag e-enjoy namin, binabalikan pa rin ako ng namumuong bagyo ni Beth. Makulimlim, dark continent.

Pero mahal ko sya, hindi ko sya kayang iwanan. Naisip ko tuloy na gamitan ng sander para pumuti kaso baka mas lumala.

Habang naglulublob kami sa dagat, hindi ko maiwasang hindi tumingin sa kanya. Hindi naman sa nandidiri ako, kuys. Mahal na mahal ko si Beth. Pero iba kasi ang ine-expect ko, ‘di ba? Yung tipong fresh, blooming, at kanais-nais tingnan paglabas ng tubig.

Si Beth, puti na nga ang balat, pero kitang-kita talaga yung contrast. Yung singit at yung parte ng hita niya, para bang namamawis ng uling. Ramdam kong may mali sa reaksyon ko kaya todo-iwas ako.

Napansin niya rin yata. Habang nakababad kami sa tubig, bigla niyang sabi, “Bakit, ano ba meron? Kanina ka pa tahimik.”

Napakurap ako. “Ah… wala naman. Naiisip ko lang yung pagkain natin. Baka maabutan ng langaw.”

Hindi yata siya naniwala. Bumalik na lang siya sa paglangoy-langoy habang ako’y nakatulala sa malayo. Pinilit kong i-enjoy ang araw. Sabi ko sa sarili ko, *Halos isang taon na kayo, okay naman kayo. Wag mong hayaan na masira ang araw na ‘to dahil lang sa kulay ng… ng…*

Hindi ko na tinuloy.

Pagbalik namin sa pinagkampuhan, kumain kaming tahimik. Medyo sapalaran na yung mga biro ko, wala siyang imik. Maya-maya, bigla siyang tumayo at nagbihis. Suot na niya ulit yung manang outfit.

“Uuwi na tayo,” aniya.

Napaangat ako ng tingin. “Ha? Bakit? Ang aga pa.”

“Wala lang. Pagod na ako. Sumama ka na lang sa akin pauwi,” malamig na sabi niya.

Wala akong nagawa kundi sumunod. Buong byahe pauwi, walang imikan. Ramdam ko ang lamig, kuys. Parang yelo.

Pagdating namin sa tapat ng apartment niya, hindi siya agad bumaba ng kotse. Dumeretso ang tingin niya sa akin. “May tanong ako sa’yo.”

Natigilan ako. “Ano yun?”

“Bago tayo pumunta ng beach, tinanong kita kung sigurado ka ba at walang sisihan. At sinabi mong oo. Pangako mo pa,” mahinahon niyang sabi. “Bakit nung nakita mo akong naka-swimsuit, parang may nakita kang multo? Sasabihin mo bang wala kang napansin?”

Napalunok ako. Hindi ako makatingin sa kanya.”Beth, hindi naman sa ganun…” nahihirapan akong magpaliwanag. “Nagulat lang siguro ako.”

“Nagulat? Bakit ka magugulat?” Dito na tumaas ang boses niya. “Akala mo siguro pag binihisan mo ako ng magarbong swimsuit, magiging kagaya ako ng mga models sa magazine? Na akala mo siguro, porket maputi ako, dapat walang marka, walang bahid, walang anumang bahagi ng katawan ko na magmumukhang… totoo?”

Para akong tinapunan ng malamig na tubig. Hindi ako nakaimik.

“Alam mo,” patuloy niya, nanginginig ang boses, “ilang taon ko nang tanggap na ganito ang balat ko. Hindi lahat ng parts ng katawan ko ay pare-pareho ng kulay. Normal ‘yan. Hindi ako artista, hindi ako model. Tao lang ako.”

Napayuko ako.

“Sa isang taon nating pagsasama, ito lang ba ang makakapagpabago ng tingin mo sa akin? ‘Yung singit ko?” Tuloy-tuloy ang luha niya. “Kung ganun ka pala kababaw, bakit mo pa sinabing mahal mo ako?”

Bumaba siya ng kotse at mariing sinara ang pinto. Naiwan akong nakatulala sa manibela. Nagsisi ako, kuys. Sobra. Hindi dahil sa nakita ko, kundi dahil sa kung paano ako nag-react.

Kinabukasan, nag-message ako sa kanya. Mahaba. Humingi ako ng tawad, hindi lang sa naging reaksyon ko, kundi sa pagiging insensitive ko. Sinabi kong tanga ako, at na natuto ako sa leksyon na ‘to—na ang tunay na pagmamahal, hindi lang nakatingin sa itsura, kundi sa buong pagkatao.

Makalipas ang ilang araw, nagkita kami. Maayos kaming nag-usap. Sabi niya, hindi na niya ako iiwan pero binigyan niya ako ng ultimatum—na kung may isa pa akong ganung reaction sa mga bagay na hindi ko kontrolado, sa mga parte ng katawan niyang natural lang, hindi na niya ako papatawarin.

Yun na yun, kuys. Mula noon, natuto na akong tumingin hindi lang sa labas, kundi sa kung sino talaga si Beth—yung babaeng kayang magmahal nang totoo, kahit may mga pagkakataong ako mismo ang nagiging mababaw.

Simula non, hindi ko na inulit. At tuwing lumalabas kami, iniisip ko na ang totoong kagandahan—hindi nasusukat sa kulay ng balat, lalo na sa singit.