Akala ko dati, ang pinaka-masakit na amoy sa mundo ay utang na hindi nababayaran. Mali pala. Mas masakit ang menthol na may kasamang konsensya. At oo, ako ang dahilan kung bakit may isang gabi sa BGC na naging amoy lola ang “hot girl era” ng roommate ko.

Ako si Marion, 24, working girl sa Makati, at professional tagapunas ng luha ng sarili kong desisyon sa buhay.
May roommate ako—si Juliet. Maganda, makinis, at may confidence na parang naka-ring light kahit brownout. Proud na proud siya sa “sponsor” niyang si Jiro, isang married businessman na may condo sa BGC at apparently may allergy sa hiya.
Araw-araw, may monologue siya habang nagme-makeup.
“Alam mo, Marion,” sabi niya isang gabi habang naglalagay ng lipstick na kasing pula ng bandera ng China, “kung hindi ka madiskarte, talo ka sa buhay. Yung wife ni Jiro? Kawawa. Hindi marunong mag-maintain.”

Napatingin ako sa electric fan namin na umiingit na parang umiiyak. Ate, yung fan nga hindi mo ma-maintain, legal wife pa kaya?
Tahimik lang ako, pero sa loob ko, may drumroll ng petty revenge.
Isang Sabado, may lakad sila sa condo. Nakabalot siya sa dress na mas fit pa sa moral compass ko—meaning, manipis. Habang naliligo siya, napatingin ako sa drawer niya. Nakasilip yung lace panty na parang kumikindat.
Sa tabi ko, nakapatong ang Katinko ko. Yung malaking bote. Yung amoy pa lang, parang reunion ng mga lola sa Quiapo.
Hindi ko alam kung anong pumasok sa utak ko. Siguro menthol. Siguro karma. Siguro boredom.
Sa sobrang inis ko sa pangmamaliit niya sa legal wife, pinahiran ko ng konti. As in konti lang. Manipis. Artistic. Parang nagma-marinate ng liempo—pero budhi ko ang niluluto.
Habang ginagawa ko yun, yung konsensya ko sumisigaw: “Marion, ano ka ba?!”
Pero yung petty side ko sumagot: “Relax. Herbal ‘to.”
Lumabas si Juliet ng banyo, fresh na fresh, amoy floral perfume na kayang makalunod ng lamok sa hangin.

“Ready na ko!” sabi niya, sabay pose sa salamin.
Gusto kong sabihin, “Oo, ready ka na… sa lamig.”
Pag-alis niya, para akong batang may tinagong kalokohan. Hindi ako mapakali. Nanood ako ng Netflix pero yung utak ko parang microwave—umiikot-ikot sa possibility.
Mga bandang 1 AM, bumukas ang pinto.
Pumasok si Juliet na parang sinampal ng hangin galing Baguio.
“Marion!!!” sigaw niya.
Kunwari inaantok ako. “Hmm? Bakit?”
“Grabe!” Umupo siya sa sofa na parang may invisible cactus. “Iniwan ako ni Jiro sa unit!”
“Ha? Bakit?” sabi ko, kunwari concerned citizen.
“Ewan ko ba! Sabi niya, ang weird daw ng pakiramdam. Tapos sabi niya…” huminto siya, umiiyak na may halong galit, “…‘Bakit parang mahapdi at amoy lola?’”
Teh. Kung may Olympic sport ang pagpipigil ng tawa, gold medalist na ko.
“Baka bagong detergent?” alok ko, pilit seryoso.
“Hindi ‘to detergent, Marion! Para akong nilagyan ng Vicks sa kaluluwa!”
Sa isip ko: Close enough.
Kinuwento niya na habang nasa condo sila, bigla raw siyang nakaramdam ng “cooling effect.” Akala niya aircon lang. Pero habang tumatagal, parang may mini electric fan sa… personal weather forecast niya.
Tapos daw si Jiro, nagtataka.
“Babe, bakit parang may spa dito? At bakit amoy lola?”
Hindi ko kinaya. Umubo ako nang malakas para matakpan ang tumatakas kong tawa.
“Siguro sign na ‘yan,” sabi ko. “Baka hindi ka para sa kanya.”
Tiningnan niya ko. “Grabe ka naman. Broken-hearted na nga ako.”
Doon ako tinamaan. Kasi sa kabila ng kayabangan niya, umiiyak siya ngayon. Yung mascara niya, parang natunaw na tsokolate sa mainit na pandesal.
Bigla akong nakaramdam ng konting guilt. Konti lang. Parang sachet.
“Alam mo,” sabi niya, “siguro karma ‘to.”
Napatingin ako sa kisame. Menthol ba yun o karma? Hindi ko na alam.
After that night, medyo tumahimik si Juliet tungkol kay Jiro. Hindi na rin siya masyadong nangmamaliit ng legal wife. Minsan nga, sabi niya, “Siguro mali talaga ako.”
At ako? Hindi pa rin ako umamin.
Pero tuwing naaamoy ko yung Katinko, hindi na lang siya pang-headache. Pang-reminder na rin.
Minsan, ang petty revenge, parang sili sa sinigang—konti lang dapat. Kasi kapag nasobrahan, ikaw din ang iiyak.
Ngayon, pag nag-aaway kami tungkol sa hugasin o kanin na naiwan sa rice cooker na parang semento, naiisip ko yung gabing yun. Yung menthol. Yung “amoy lola.”
At napapangiti ako.

Kasi sa totoo lang, sa dami ng chaos ng buhay—rent, bills, heartbreak, at electric fan na parang naghihingalo—minsan kailangan mo lang tumawa sa kalokohan mo.
Hindi ako proud sa ginawa ko. Pero hindi rin ako santo.
Roommate lang ako. Pagod. Minsan petty. Minsan tama, madalas mali.
At sa gitna ng amoy Katinko at drama sa BGC, natutunan ko na ang dignity, parang underwear—dapat hindi mo pinapahiram, at lalong hindi mo nilalagyan ng menthol.
Pero kung minsan man magkamali ka?
Huminga ka lang.
At siguraduhing hindi sobrang dami ang pahid.