“Ha? Paano pong kinamay?” tanong ni Jack na may pagtataka sa mukha.

Tumango naman si Jack na parang naintindihan naman niya kahit hindi. “Sige pa, sabihin ko kay mama.”

Pagkalabas ni Jack, hinampas ko na lang ang unan sa inis. Eto na naman ako sa sariling code word ko napahamak. Muntikan pa tuloy mahuli!

Pero makalipas ang ilang minuto, biglang bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok ang asawa ko bitbit ang isang supot ng sabon.

“O eto na ang sabon, Tara laba na!” sabi niya na may kasamang ngisi na alam kong hindi tungkol sa labahan.

Lumapit siya sa kama at pabulong na sinabi, “Sorry na, naubusan talaga ako ng sabon kanina kaya nag-extra ako sa kusina. Pero ngayon andito na ako… may sabon na.”

Napatingin ako sa kanya at biglang bumalik ang energy ko.

“Sige,” sabi ko na parang batang excited. “Pero this time, ako na magsasabi kay Jack.”

Tumayo ako at tinawag si Jack. Pagdating niya, sinabi ko nang nakangiti, “Jack, sabihin mo sa mga kapatid mo manood muna kayo ng TV dito sa kwarto. Magwa-washing kami ni mama niyo… nang matagal.”

Napakunot-noo si Jack. “Ha? Bakit po sa kwarto kami manonood?”

Napatingin kami ng asawa ko sa isa’t isa.

“Kasi,” sabi ko sabay iwas ng tingin, “E kasi… yung washing machine… nasira saglit… pero aayusin namin ni mama.”

Napangiti ang asawa ko sabay sabi, “Oo anak, sira kasi kanina eh. Kailangan naming… ayusin nang maigi.”

At doon na nagsimula ang pinaka-mahabang “pag-aayos” ng washing machine sa kasaysayan ng aming apartment