Anim na taon na ang nakalipas.

Isang batang ina sa Pilipinas ang nagpasya na magpahinga sandali mula sa magulong buhay sa lungsod.

Dalawampu’t apat na taong gulang pa lamang siya.

At ang kanyang anak…

tatlong taong gulang lang.

Sa araw na iyon, isinakay niya ang bata sa isang backpack carrier habang naglalakad sila sa isang makapal na kagubatan sa hilagang bahagi ng Luzon.

Ngumiti pa siya sa litrato.

Masaya.

Pagod man sa buhay, pero tila may lakas na nanggagaling sa pagmamahal niya sa kanyang anak.

Walang sinuman ang nag-isip na iyon na pala ang huling larawan nila na buhay.

Pagkatapos ng araw na iyon…

bigla silang nawala.

Parang nilamon ng kagubatan.

Agad naglunsad ng malaking paghahanap ang mga awtoridad.

May mga pulis.

May mga volunteer.

May mga aso na sinanay sa paghahanap ng nawawala.

Sinuyod nila ang bawat daan.

Bawat puno.

Bawat ilog.

Pero wala.

Ni isang bakas.

Walang backpack.

Walang damit.

Walang bakas ng paa.

Para bang naglaho silang dalawa sa hangin.

Lumipas ang mga buwan.

Naging taon.

Unti-unting nawala ang pag-asa ng mga tao sa komunidad.

Ngunit ang kuwento ng mag-ina ay hindi kailanman tuluyang nakalimutan.

Sa bawat apoy sa kampo ng mga hikers…

sa bawat tahimik na gabi sa bundok…

may mga bulong tungkol sa misteryosong pagkawala nila.

May nagsabing baka inatake ng hayop.

May nagsabing baka naligaw at nahulog sa bangin.

May iba namang naniwala na may mas madilim na nangyari.

Pero walang ebidensya.

Hanggang sa isang malamig na umaga noong nakaraang taon…

isang mangangaso ang naglalakad sa isang liblib na bahagi ng kagubatan.

Sanay na siya sa katahimikan ng bundok.

Pero sa araw na iyon…

may nakita siyang kakaiba.

Isang maliit na lawa na kulay berde ang tubig.

Napakatahimik.

Napakalinaw.

Ngunit sa gitna nito…

may isang madilim na butas sa ilalim ng tubig.

Parang may tinatago ang lawa.

Habang papalapit siya sa gilid…

may napansin siyang bagay sa ilalim ng tubig na hindi dapat naroon.

Isang hugis.

Isang anyo…

na tila hindi gawa ng kalikasan.

At doon nagsimulang mabuhay muli ang misteryo ng mag-inang nawala anim na taon na ang nakalipas.

PART 2

Lumapit ang mangangaso sa gilid ng maliit na lawa.
Tahimik ang paligid.
Tanging tunog ng hangin sa mga dahon ang maririnig.

Habang mas pinagmamasdan niya ang tubig, lalo niyang napansin ang kakaibang anyo sa ilalim nito.

Sa unang tingin, parang isang bato lamang.

Ngunit nang gumalaw ang tubig…

bigla niyang nakita ang hugis ng isang backpack.

Kinabahan siya.

Dahan-dahan siyang lumuhod sa tabi ng lawa at sinubukang silipin pa ang ilalim ng tubig.

Doon niya nakita ang mas nakakatakot na bagay.

May tila piraso ng tela na nakasabit sa isang sanga sa ilalim ng lawa.

At ang kulay nito…

ay halos kapareho ng kulay ng backpack na dala ng batang ina sa lumang litrato na minsang kumalat sa balita anim na taon na ang nakalipas.

Agad siyang napaatras.

Mabilis niyang kinuha ang kanyang telepono at tumawag sa mga awtoridad.

Hindi nagtagal, dumating ang mga pulis at rescue team.

Isinara nila ang buong lugar at nagsimulang mag-imbestiga.

May mga diver na dahan-dahang sumisid sa malamig na tubig ng lawa.

Habang lumalalim sila…

lalo nilang napansin na hindi ordinaryo ang lugar.

Sa ilalim ng tubig ay may parang malalim na hukay, halos tulad ng maliit na kuweba.

At doon nila nakita ang isang bagay na magpapabalik sa lumang misteryo.

Isang lumang backpack carrier ng bata.

Kalawangin na ang mga buckle.

Kupas na ang tela.

Pero malinaw pa rin ang anyo nito.

Ilang sandali pa…

may nakita pang iba ang isa sa mga diver.

Isang maliit na sapatos ng bata na nakabaon sa putik sa ilalim ng lawa.

Tumahimik ang buong rescue team nang iangat nila ito.

Unti-unting nagiging malinaw na ang katotohanan.

Posibleng ang lawa na ito ang matagal nang tinatagong lihim ng kagubatan.

Pero ang pinakamalaking tanong ay nananatili pa rin.

Paano sila napunta roon?

Nalunod ba sila?

Nahulog ba sila nang hindi sinasadya?

O may ibang taong sangkot sa nangyari anim na taon na ang nakalipas?

Habang patuloy ang paghahanap sa ilalim ng tubig…

may isa pang natuklasan ang mga diver na mas nakagugulat.

Isang bagay na maaaring tuluyang magbago sa buong kuwento ng pagkawala ng mag-ina.

At nang makita ito ng mga imbestigador…

naramdaman nilang hindi pa tapos ang misteryo.

Ang tunay na nangyari sa araw na iyon ay mas madilim kaysa sa inaakala ng lahat.

PART 3

Tahimik ang buong lugar habang dumarating ang mga rescuer sa lokasyon na itinuro ng mangangaso.

Unti-unti nilang hinukay ang bahagi ng lupa na natatakpan ng niyebe at mga tuyong dahon.

Ilang minuto lang ang lumipas, may nakita silang isang pulang piraso ng tela.

Isang backpack ng bata.

Nang maingat nila itong hinila palabas, napansin nilang may isa pang bagay sa ilalim nito.

Dalawang katawan.

Magkayakap.

Ang ina ay nakaupo sa lupa, bahagyang nakasandal sa puno.

Mahigpit niyang yakap ang kanyang anak sa loob ng hiking carrier.

At ang pinaka-nakapangingilabot na detalye ay ang posisyon ng kanyang katawan.

Halos parang ginawa niyang panangga ang sarili niyang katawan laban sa lamig at hangin ng bundok.

Ayon sa mga eksperto, malamang na naligaw sila ng landas habang pababa ang temperatura ng gabi.

Unti-unting lumamig ang hangin sa kabundukan ng hilagang Luzon.

Sa halip na iwan ang bata para humanap ng tulong, pinili ng ina na manatili.

Yakap ang kanyang anak.

Pinrotektahan ito hanggang sa kanyang huling sandali.

At ayon sa pagsusuri, ang bata ay nakaligtas nang mas matagal dahil sa init ng katawan ng kanyang ina.

Iyon ang dahilan kung bakit maraming rescuer ang napayuko nang makita ang eksena.

Hindi ito simpleng trahedya.

Isa itong huling sakripisyo ng isang ina.

Makalipas ang anim na taon, natagpuan din sa wakas ng pamilya ang kasagutan na matagal nilang hinahanap.

Hindi sila nawala nang walang dahilan.

Nawala sila habang pinipili ng isang ina ang pinakamahalagang bagay sa mundo.

Ang kanyang anak.

Hanggang ngayon, may maliit na marker na inilagay ng lokal na komunidad sa lugar kung saan sila natagpuan.