“Mark! Top 1 ka! Engineer ka na!” sigaw ng Manager.

Nagpalakpakan ang buong restaurant! Standing ovation! Ang mga tao ay lumapit para kamayan si Mark. Ang sampal na kahihiyan kanina ay napalitan ng luha ng tagumpay.

“Engr. Mark! Idol!” sigaw ng crowd.

Sinubukan ni Stella na tumakas. Aalis sana siya nang tahimik.

“Sandali lang, Ma’am,” matigas na sabi ng Manager. Hinarangan siya nito sa pinto.

“G-Gusto ko lang lumabas,” nauutal na sabi ni Stella. “Sorry na, hindi ko naman alam na matalino pala siya eh.”

“Hindi porke crew ang kaharap mo, may karapatan ka nang manakit,” seryosong sabi ng Manager. “Kita sa CCTV ang ginawa mo. At dahil dyan… BANNED ka na sa branch na ito. Forever. Hindi kami nagseserve sa mga nananakit ng empleyado namin. Get out.”

Pinalayas si Stella habang binubuo-buo siya ng mga tao. “Boo! Lumayas ka!”

Pero hindi doon natapos ang kalbaryo ni Stella.

Dahil livestream ang nangyari, kumalat agad ang video sa social media. Nakita ng buong bansa ang pananampal niya at ang plot twist ng pagiging Top 1 ni Mark.

Nag-issue ng statement ang “Association of Restaurant Owners in the Philippines.” Bilang suporta sa mga service workers, inilagay nila si Stella sa Blacklist.

Kinagabihan, gutom na gutom si Stella. Pumunta siya sa isang High-End French Restaurant sa BGC para kumain at makalimot.

Pagpasok niya, hinarang siya ng Hostess sa entrance.

“Table for one,” mataray na sabi ni Stella.

Tiningnan siya ng Hostess. Tumingin ito sa tablet kung saan nandoon ang litrato ng “Viral Slapping Lady.”

“I’m sorry, Ma’am,” sabi ng Hostess nang malakas, rinig ng ibang elite na customers. “We cannot serve you.”

“What?! Do you know who I am?!” sigaw ni Stella.

“Yes, we know exactly who you are,” sagot ng Hostess. “Kayo yung nanampal ng Engineer dahil lang sa ketchup. Policy po ng restaurant namin na huwag magpapasok ng mga abusive customers. Baka kasi sampalin niyo rin ang chef namin kapag kulang sa asin ang soup.”

Nagtinginan ang mga mayayamang customer sa loob. Nagbulungan at nagtawanan sila.

“Siya yun di ba? Yuck. Walang class.”

Napahiya si Stella nang sobra. Sinubukan niyang pumunta sa katabing Japanese Restaurant. Hinarang din siya. Pumunta siya sa Coffee Shop. Bawal din siya. Kahit sa Convenience Store, tiningnan siya nang masama ng kahera.

Umuwi si Stella na gutom, pagod, at luhaan. Habang nasa loob ng kanyang magarang sasakyan, kumakain siya ng biskwit na nahanap niya sa glove compartment—dahil wala nang restawran na tatanggap sa kanya.

Samantala, si Engr. Mark ay pinalilibutan ng media, suot ang kanyang toga na ipinahiram ng manager, habang hawak ang isang bucket ng fried chicken bilang selebrasyon. Napatunayan niya na ang tunay na “Big Time” ay hindi nakikita sa suot o sa tabas ng dila, kundi sa laman ng utak at kabutihan ng puso.