Si Don Alfonso ay isa sa pinakamayamang tao sa bansa, pero lungkot ang bumabalot sa puso niya. Labinlimang taon na ang nakalipas nang mawala ang kaisa-isa niyang anak na si Angelica habang namasyal sila sa parke. Ang sabi ng kanyang pangalawang asawa na si Melanie, nalunod daw ang bata sa ilog at inanod ang katawan. Hindi na ito nakita.

Mula noon, naging malamig na si Alfonso. Si Melanie naman ay naghari-harian sa mansyon, waldas dito, waldas doon, at laging nagpapalit ng mga katulong dahil sa sobrang kasungitan.

Isang araw, may bagong pasok na katulong. Si Maya. Dalawampung taon gulang, tahimik, at masipag.

“Hoy Maya!” sigaw ni Melanie habang nagpapa-pedicure sa sala. “Linisin mo ang putik sa sapatos ko! Bilisan mo! Ang bagal-bagal mo, para kang tanga!”

Sumunod si Maya. Lumuhod siya at pinunasan ang sapatos ni Melanie.

Dumating si Don Alfonso galing opisina. Pagod na pagod.

“Maya,” utos ni Melanie. “Ipagtimpla mo ng kape ang Sir mo. Siguraduhin mong mainit ha!”

Kumuha si Maya ng kape. Nanginginig ang kamay niya dahil takot siya kay Melanie.

Paglapit niya kay Don Alfonso, na-out of balance siya nang kaunti dahil tinabig siya ng aso ni Melanie.

Naitapon ang mainit na kape sa braso ni Maya.

“Aray!” napasigaw si Maya sa sakit.

“Tanga!” sigaw ni Melanie. “Ang dumi ng carpet ko! Lumayas ka sa harap namin!”

Pero hindi gumalaw si Don Alfonso. Nanlaki ang mga mata niya. Nakatitig siya sa braso ni Maya na nabuhusan ng kape.

Dahil basa ang uniporme, umangat ang manggas ng damit ni Maya.

Sa kanyang kanang pulso, may nakitang peklat na hugis paru-paro.

Natulala si Don Alfonso. Kilalang-kilala niya ang peklat na iyon. Nakuha iyon ng anak niyang si Angelica noong 3 years old ito nang mahulog sa bike.

Mabilis na hinawakan ni Don Alfonso ang kamay ni Maya.

“Saan mo nakuha ang peklat na ‘to?” nanginginig na tanong ng Don.

“P-Po?” takot na sagot ni Maya. “Bata pa po ako nito Sir… Sabi po ng nagpalaki sa akin sa ampunan, nakita lang daw po nila ako sa gilid ng kalsada na umiiyak, may suot na kwintas.”

“Kwintas?” tanong ni Alfonso. “Nasaan ang kwintas?”

Inilabas ni Maya ang isang lumang Silver Locket mula sa ilalim ng damit niya.

Binuksan ito ni Don Alfonso.

Sa loob, naroon ang litrato nilang mag-ama noong baby pa si Angelica.

Bumagsak ang luha ni Don Alfonso. “Angelica? Anak ko?”

Namutla si Melanie. Nalaglag ang hawak niyang magazine.

“H-Hon…” nauutal na sabi ni Melanie. “Imposible ‘yan! Patay na si Angelica! Magnanakaw ang babaeng ‘yan! Ninakaw niya ang locket!”

“Magnanakaw?” galit na sigaw ni Alfonso. Humarap siya kay Melanie. “Paano niya mananakaw ang locket na suot ng anak ko noong araw na nawala siya?!”

Biglang pumasok ang matandang Driver na si Mang Teryo. Matagal na itong gustong magsalita pero takot kay Melanie. Ngayong nakita niya ang tagpo, lumakas ang loob niya.

“Sir Alfonso!” sigaw ni Mang Teryo, lumuhod sa sahig. “Aamin na po ako! Hindi po nalunod si Ma’am Angelica!”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Alfonso.

“Noong araw na ‘yun, 15 years ago…” umiiyak na kwento ng driver. “Inutusan ako ni Ma’am Melanie. Binayaran niya ako para iligaw ang bata sa malayong probinsya. Sabi niya, ‘Ilalayo ko ang batang ‘yan para sa akin mapunta ang lahat ng mana.’ Iniwan ko po si Angelica sa gilid ng simbahan. Hindi ko po siya pinatay dahil naawa ako.”

Tinuro ni Mang Teryo si Melanie.

“Siya po! Siya ang nag-utos na itapon ang sarili niyong anak!”

Gumuho ang mundo ni Melanie. “H-Hindi totoo ‘yan! Sinungaling!”

Lumapit si Don Alfonso kay Melanie. Ang galit sa mukha niya ay nakakatakot.

PAK!

Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Melanie.

“Demonyo ka!” sigaw ni Alfonso. “Pinaniwala mo akong patay na ang anak ko! Nagluksa ako ng 15 taon! Yun pala, ang batang pinalayas mo at inalila sa pamamahay ko ay ang sarili kong dugo!”

“Alfonso, sorry na! Nagawa ko lang naman ‘yun dahil mahal kita! Ayokong may kahati sa atensyon mo!”

“Guards!” sigaw ng Don.

Pumasok ang mga security.

“Palayasin ang babaeng ‘to. Wala siyang dadalhin kahit piso. Ipakulong siya at si Mang Teryo sa kasong Kidnapping at Serious Illegal Detention. Siguraduhin niyong mabubulok siya sa kulungan.”

Habang kinakaladkad si Melanie palabas, umiiyak at nagmamakaawa, niyakap ni Don Alfonso si Maya—o si Angelica.

“Anak… patawarin mo ako…” hagulgol ng ama. “Andito na si Papa. Hindi ka na magiging katulong kahit kailan. Ikaw ang prinsesa ng bahay na ito.”

Niyakap ni Maya ang ama na matagal na niyang pinangungulilaan. Sa wakas, ang “katulong” ay nakauwi na sa kanyang tunay na trono, at ang kontrabida ay nagbayad sa kanyang kasakiman.