Sino na naman ang naglagay nito dito?”

Iritadong tanong ni Marco habang nakatingin sa isang Tupperware na nakapatong sa kanyang office desk. Ito na ang ika-sampung araw na sunod-sunod na may nag-iiwan ng pagkain sa mesa niya tuwing lunch break. Walang note, walang pangalan. Basta mainit-init pa na ulam at kanin.

“Pre, baka secret admirer mo ‘yan! Kainin mo na, sayang!” kantiyaw ng katabi niyang si Jeff habang nginunguya ang burger mula sa fast food.

“Secret admirer? Eh paano kung may lason ‘to? O kaya gayuma?” sagot ni Marco sabay tulak sa lunch box palayo. “Nakakatakot na eh. Malay ko ba kung stalker ‘to na obsesyon ang nararamdaman sa akin.”

Si Marco ay isang typical na corporate slave sa Makati. Laging busy, laging pagod, at laging fast food o convenience store food ang kinakain dahil wala nang oras magluto. Payat na siya at mukhang stressed. Kaya naman noong una, natuwa siya sa libreng pagkain—Adobo, Sinigang, Kaldereta—lasang lutong bahay talaga. Pero habang tumatagal, nagiging creepy na.

“Itatapon ko na lang ‘to,” desisyon ni Marco. Kinuha niya ang Tupperware at akmang ihuhulog sa basurahan nang mapansin niyang ang ulam ngayon ay Pork Binagoongan. Paborito niya.

Napahinto siya. Paano nalaman ng sender ang paborito niya?

“Hindi na tama ‘to. Kailangan kong malaman kung sino siya,” bulong ni Marco.

Kinabukasan, bago mag-lunch break, nag-set up si Marco ng isang maliit na hidden camera sa gilid ng kanyang monitor. Itinutok niya ito sa kanyang desk. Pagkatapos, umalis siya kunwari para bumili ng kape, pero naghintay lang siya sa pantry para panoorin ang live feed sa cellphone niya.

Lumipas ang limang minuto. Walang tao.

Maya-maya, bumukas ang pinto ng cubicle area. Pumasok ang isang matandang babae na naka-uniporme ng blue. Si Nanay Ising, ang janitress ng floor nila. May dala itong mop at balde.

Nagsimulang maglinis si Nanay Ising. Pinunasan ang sahig, inayos ang mga upuan. Akala ni Marco ay naglilinis lang ito. Pero nang makarating si Nanay Ising sa tapat ng mesa ni Marco, huminto ito.

Lumingon-lingon ang matanda sa paligid para siguraduhing walang nakatingin. Pagkatapos, dahan-dahan niyang inilabas mula sa kanyang eco bag ang isang pamilyar na Tupperware. Inilapag niya ito sa mesa ni Marco nang maingat na maingat. Pagkatapos, hinaplos niya ang picture frame ni Marco na nakapatong sa mesa, ngumiti ng malungkot, at nagpunas ng luha bago nagpatuloy sa pagmo-mop.

Nabitawan ni Marco ang cellphone niya sa gulat. Si Nanay Ising?

Page: SAY – Story Around You | Original story

Dali-daling bumalik si Marco sa opisina. Naabutan niya si Nanay Ising na papasok na sa Comfort Room para maglinis.

“Nanay Ising!” tawag ni Marco.

Napahinto ang matanda. Namutla ito nang makita si Marco na hawak ang Tupperware. “S-Sir Marco… p-pasensya na po… kukunin ko na po ‘yan, itatapon ko na po…”

“Kayo po ba ang nagbibigay nito araw-araw?” tanong ni Marco, hindi galit kundi nagtataka. “Bakit po? Ano pong kailangan niyo sa akin?”

Yumuko si Nanay Ising. Nanginginig ang mga kamay nito na puno ng kulubot at kalyo sa kakatrabaho.

“Wala po, Sir. Wala po akong masamang intensyon,” garalgal na sagot ng matanda. “Pasensya na po kung natakot kayo. Gusto ko lang po… gusto ko lang po kayong pakainin.”

“Pero bakit nga po?” usisa ni Marco.

Huminga nang malalim si Nanay Ising at tumingin nang diretso kay Marco. Sa mga mata ng matanda, nakita ni Marco ang isang uri ng lungkot na tumagos sa puso niya.

“Kasi po Sir… kamukhang-kamukha niyo ang anak ko. Si Jay-jay.”

Natigilan si Marco.

“Limang taon na po siyang nasa Dubai,” kwento ni Nanay Ising habang tumutulo ang luha. “Noong una, tumatawag pa siya. Nagpapadala. Pero nitong huling dalawang taon… wala na po. Hindi ko na siya ma-contact. Hindi ko alam kung galit ba siya, o kung may nangyari na sa kanya, o kung kinalimutan na niya ang nanay niya.”

Pinunasan ni Nanay Ising ang mukha gamit ang laylayan ng uniporme niya.

“Tuwing nakikita ko po kayo dito sa opisina, na payat, laging pagod, at kumakain ng kung anu-ano… naaalala ko ang anak ko. Naiisip ko, kumakain pa kaya siya nang maayos doon? May nagluluto ba para sa kanya? Namimiss na kaya niya ang Binagoongan ko?”

Lumapit si Nanay Ising kay Marco, pero huminto rin agad na parang nahihiya.

“Kaya ipinagluluto ko kayo, Sir. Sa tuwing nakikita kong nauubos niyo yung pagkain, gumagaan ang pakiramdam ko. Parang… parang napakain ko na rin ang anak ko. Parang naiparating ko sa kanya na mahal na mahal ko siya, kahit malayo siya. Pasensya na po Sir Marco, nag-iilusyon lang ang isang matanda.”

Akmang aalis na si Nanay Ising dahil sa hiya, pero hinawakan ni Marco ang braso nito.

Biglang naalala ni Marco ang sarili niyang Nanay sa probinsya. Ilang buwan na ba simula noong huli siyang tumawag? Pasko pa yata. Lagi niyang sinasabing “busy” siya. Laging “next time” na lang. Hindi niya naisip na baka ganito rin ang nararamdaman ng Nanay niya—naghihintay, nag-aalala, nangungulila.

“Nanay Ising,” sabi ni Marco, basag ang boses. “Huwag po kayong umalis. Sabayan niyo po akong kumain.”

“Naku Sir, nakakahiya po. Janitress lang ako—”

“Hindi po,” putol ni Marco. Hinila niya ang isang upuan. “Kailangan ko po ng kasabay. At… miss ko na rin po ang luto ng Nanay.”

Sa tanghaling iyon, sa gitna ng busy na opisina, nagsalo ang isang executive at isang janitress sa isang Tupperware ng Binagoongan. Nagkwentuhan sila tungkol kay Jay-jay, at tungkol sa buhay ni Marco.

Matapos kumain, kinuha ni Marco ang cellphone niya. Hindi para mag-check ng emails, kundi para mag-dial ng isang numero na matagal na niyang hindi tinatawagan.

“Hello? Ma?” bati ni Marco pagkasagot ng kabilang linya.

“Anak! Marco! Napatawag ka? May problema ba?” boses ng kanyang ina na halatang nagulat at natuwa.

“Wala naman, Ma,” sagot ni Marco habang nakatingin kay Nanay Ising na masayang nagliligpit ng pinagkainan nila. “Gusto ko lang sabihin… miss na kita. At salamat sa lahat. Uuwi ako sa weekend, Ma. Ipagluto mo ako ng Sinigang ha?”

Ang misteryo ng lunch box ay nalutas na. Hindi ito galing sa stalker, kundi galing sa puso ng isang inang punong-puno ng pagmamahal na walang mapagbuhusan. At dahil dito, isang relasyon ang nabuo, at isang relasyon ang naayos. Minsan, ang kailangan lang natin para maalala ang halaga ng pamilya ay ang lasa ng lutong-bahay at ang kwento ng isang estranghero.