NAKASUOT NG MAKAPAL NA WINTER JACKET ANG ISANG EMPLEYADO KAHIT SOBRANG INIT NG PANAHON SA LOOB NG OPISINA. PINAGTATAWANAN SIYA NG MGA KATRABAHO AT TINATAWAG NA “OA” DAHIL SA KAKAIBANG OUTFIT NIYA. PERO NATAHIMIK ANG LAHAT NANG HIMATAYIN SIYA SA INIT AT TANGGALIN NG MEDIC ANG JACKET

Buwan ng Mayo. Tirik na tirik ang araw at umaabot sa 38 degrees ang init sa Maynila. Sira pa ang main aircon ng opisina kaya gumagamit lang sila ng mga electric fan.

Lahat ng empleyado ay naka-sando, manipis na blouse, o polo shirt na nakatupi ang manggas dahil sa init.

Lahat, maliban kay Clara.

Suot ni Clara ang isang napaka-kapal at puffy na Winter Jacket na may hoodie pa. Kulay itim ito at nakasara ang zipper hanggang leeg.

Pinagpapawisan na siya nang malapot. Namumula ang mukha niya sa init. Pero hindi niya inaalis ang jacket.

Napansin ito ng mga “Marites” sa opisina na pinangungunahan ni Bea.

“Oh my gosh, guys. Look at Clara,” bulong ni Bea sabay tawa. “Feeling nasa Korea? Te, nasa Pilipinas tayo! Sobrang OA ha!”

Lumapit si Bea kay Clara.

“Huy Clara! Anong petsa na? May snow ba sa pwesto mo? Bakit balot na balot ka? Fashion statement ba ’yan o sadyang weird ka lang?”

Nagtawanan ang ibang katrabaho.

“Oo nga Clara! Hubarin mo na ’yan! Ang baho na siguro ng pawis mo sa loob!” kantyaw ng isa.

Yumuko lang si Clara. Hinigpitan niya ang hawak sa kwelyo ng jacket.

“M-Malamigin kasi ako… masama ang pakiramdam ko…” mahinang dahilan ni Clara, kahit na tagaktak ang pawis sa noo niya.

“Sus! Papansin!” irap ni Bea. “Gusto lang mag-feeling abroad! Init-init eh!”

—

Ilang oras ang lumipas. Mas lalong uminit sa opisina.

Tumayo si Clara para i-submit ang report kay Boss. Pero sa gitna ng paglalakad, bigla siyang napaduling. Nanlabo ang paningin niya.

BLAAAAG!

Bumagsak si Clara sa sahig. Nawalan ng malay.

“Hala! Si Clara!” sigaw ng mga empleyado.

Nagkagulo ang opisina. Tumakbo ang Company Nurse at Security Guard.

“Init ’to! Na-heatstroke siya!” sigaw ng Nurse pagkahawak sa noo ni Clara na nag-aapoy sa init. “Kailangan nating pababain ang temperatura niya! Tanggalin ang jacket! Now!”

Lumapit si Bea at ang ibang katrabaho para tumulong (at maki-usyoso).

“Sabi na eh! Ang arte kasi! ’Yan tuloy hinimatay!” sabi ni Bea habang hinihila pababa ang zipper ng jacket ni Clara.

Binuksan nila ang makapal na jacket.

Doon… natigil ang mundo ng lahat.

Natahimik si Bea. Napatakip ng bibig ang Nurse. Ang ibang empleyado, napasinghap sa gulat at horror.

Sa ilalim ng jacket, naka-sando lang si Clara.

Pero ang balat niya… wala nang mapaglagyan ng pasa.

Ang kanyang mga braso ay tadtad ng kulay ube at itim na pasa.
Ang kanyang leeg ay may bakas ng sakal.
Ang kanyang likod at balikat ay may latay ng sinturon.
May mga paso ng sigarilyo sa dibdib niya.

Sariwa pa ang mga sugat. Yung iba, dumudugo pa.

“Diyos ko…” naiyak ang Nurse. “Bugbog-sarado siya…”

—

Biglang nagising si Clara. Nanghina siya pero naramdaman niyang wala na ang jacket niya.

Agad niyang tinakpan ang katawan niya gamit ang mga braso, umiiyak sa hiya at takot.

“Wag… wag niyong tignan…” hagulgol ni Clara. “Pakiusap… ibalik niyo ang jacket ko… makikita ng asawa ko… papatayin niya ako pag nalaman niyang tinanggal ko ’to…”

Doon naintindihan ng lahat.

Kaya siya naka-jacket, hindi dahil maarte siya. Hindi dahil feeling abroad siya.

Ginamit niya ang makapal na jacket bilang padding o panangga para hindi masyadong masakit kapag pinapalo siya ng asawa niya bago pumasok sa trabaho. At ginamit niya ito para itago ang ebidensya ng pang-aabuso dahil sa takot at hiya.

Tiniis niyang mainitan.
Tiniis niyang mahilo sa heatstroke.
Tiniis niyang pagtawanan ng mga katrabaho niya.

Mas pipiliin pa niyang mamatay sa init kaysa malaman ng mundo ang impyernong buhay niya sa bahay.

—

Lumapit si Bea kay Clara. Ang babaeng kanina ay nang-aasar, ngayon ay umiiyak na sa pagsisisi.

Hinubad ni Bea ang blazer niya at dahan-dahang itinakip kay Clara.

“Clara… sorry…” iyak ni Bea. “Sorry kung pinagtawanan ka namin… sorry kung wala kaming alam… tutulungan ka namin. Hindi ka na makakabalik sa demonyong ’yun.”

Dahil sa insidente, nagtulungan ang kumpanya. Ipinagamot si Clara, at tinulungan siyang magsampa ng kaso laban sa asawa niya. Nakulong ang lalaki dahil sa Violence Against Women and Children.

Mula noon, wala nang nangantyaw kay Clara.

Natutunan nila ang isang mapait na leksyon:
Na sa likod ng mga kakaibang ikinikilos ng isang tao, minsan ay may nakatagong matinding sakit na pilit nilang tinatakpan.