Si Aling Rosa ay isang 45-anyos na cleaner sa Casa de Luna, ang pinakasikat at pinakamahal na fine dining restaurant sa lungsod. Ang trabaho niya ay maglinis ng sahig, maghugas ng pinggan, at magtapon ng basura.

Gabi-gabi, nakikita ni Rosa ang mga waiter na nagtatapon ng mga pagkaing halos hindi nagalaw ng mga mayayamang customer. May Wagyu Steak na kalahati pa, Lobster na isang kagat lang ang nabawas, at Pasta na puno pa ang plato.

“Sayang…” bulong ni Rosa habang itinatapon ang mga ito sa itim na trash bag. “Ang daming nagugutom, tapos dito tinatapon lang.”

Ang hindi alam ng mga katrabaho niya, si Rosa ay may limang anak sa bahay. Hindi niya tunay na mga anak. Sila ay mga batang kalye na iniwan ng kanilang mga magulang at kinupkop ni Rosa kahit siya mismo ay hirap sa buhay.

Sina Botchok, Nene, Popoy, at ang kambal na sanggol. Sila ang dahilan kung bakit kumakayod si Rosa. Pero dahil sa liit ng sweldo, madalas ay kanin at toyo lang ang hapunan nila.

Isang gabi, naubusan ng budget si Rosa. Wala nang bigas sa bahay. Umiiyak ang kambal sa gutom.

Habang nagliligpit siya ng mesa sa VIP room, nakita niya ang isang plato ng Fried Chicken at Carbonara na hindi ginalaw ng customer. Mainit pa ito. Malinis.

Tumingin si Rosa sa paligid. Walang tao. Walang CCTV sa anggulong iyon.

Mabilis niyang kinuha ang kanyang plastic container sa bulsa ng apron. Nanginginig ang kamay na inilagay niya ang manok at pasta sa lalagyan.

“Patawarin mo ako, Lord,” dasal niya. “Para lang po sa mga bata.”

Isiniksik niya ang container sa kanyang bag.

Akmang lalabas na siya ng pinto nang biglang bumukas ito.

Pumasok si Sir Dante, ang may-ari ng restaurant. Siya ay kilala bilang istrikto, seryoso, at walang sinasanto.

“Anong tinatago mo dyan, Rosa?” tanong ni Sir Dante, nakatingin sa umuumbok na bag ni Rosa.

Namutla si Rosa. “W-wala po, Sir. Gamit ko lang po.”

“Buksan mo.”

“Sir, parang awa niyo na po…” lumuhod si Rosa. “Huwag niyo po akong tanggalin sa trabaho. Gutom na gutom lang po ang mga anak ko.”

Kinuha ni Dante ang bag. Binuksan niya ito. Nakita niya ang tupperware na may lamang tirang pagkain na hinalo-halo na.

Tumahimik ang kwarto.

“Pinapakain mo ng tira-tira ang mga anak mo?” seryosong tanong ni Dante.

“Wala po kaming choice, Sir,” iyak ni Rosa. “Wala na po kaming makain. Kahit pagpag po, kakainin namin, mabuhay lang sila. Hindi po sila sa akin galing, mga ampon ko lang po sila na napulot ko sa kalsada, pero mahal ko po sila.”

Natigilan si Dante. “Ampon?”

“Opo. Iniwan po sila ng mga magulang nila. Ako na lang po ang meron sila.”

Tinitigan ni Dante ang pagkain. Pagkatapos, tinitigan niya si Rosa.

Biglang kinuha ni Dante ang tupperware at… itinapon ito sa basurahan.

“SIR!” sigaw ni Rosa. “Bakit niyo po tinapon?! Pagkain na po ‘yun eh!”

“Basura ‘yun, Rosa,” malamig na sabi ni Dante. “Huwag mong pakainin ng basura ang mga anak mo.”

Akala ni Rosa ay katapusan na niya. Akala niya ay palalayasin na siya.

Pero naglakad si Dante papunta sa kusina.

“Chef!” sigaw ni Dante.

Lumabas ang Head Chef. “Yes, Sir?”

“Magluto ka,” utos ni Dante. “Dalawang Family Platter ng Fried Chicken. Isang malaking tray ng Spaghetti. At mag-bake ka ng Chocolate Cake. I-box mo lahat.”

“P-para kanino po, Sir? May VIP guest po ba?”

“Para kay Rosa,” sagot ni Dante.

Napanganga ang Chef at ang ibang staff na nanonood.

Humarap si Dante kay Rosa na nakaluhod pa rin at umiiyak.

“Tumayo ka dyan,” sabi ni Dante. Inalalayan niya ang janitress. “Ihahatid kita sa inyo. Gusto kong makita ang mga anak mo.”

Sumakay si Rosa sa mamahaling kotse ni Dante. Pagdating nila sa squatter’s area, hiyang-hiya si Rosa. Ang bahay niya ay gawa lang sa tagpi-tagping yero at plywood.

Pagpasok nila, sumalubong ang limang bata. Payat na payat, pero malinis.

“Mama! May dala ka bang pagkain?” tanong ni Botchok.

Nang makita nila si Dante na may dalang mga kahon ng pagkain na may logo ng Casa de Luna, nanlaki ang mga mata nila.

Binuksan ni Dante ang mga kahon. Ang amoy ng masarap na manok at spaghetti ay pumuno sa maliit na bahay.

“Kain na kayo,” ngiti ni Dante. Ito ang unang beses na nakita ni Rosa na ngumiti ang Boss niya.

Habang kumakain ang mga bata nang masaya, napansin ni Rosa na tumutulo ang luha ni Dante.

“Sir? Okay lang po kayo?”

Pinunasan ni Dante ang luha niya.

“Alam mo ba, Rosa,” kwento ni Dante. “Galing din ako sa hirap. Ulila ako. Dati, nag-aabang din ako sa likod ng restaurant para mamulot ng tira-tira sa basurahan. Nangako ako sa sarili ko na kapag yumaman ako, walang batang kakain ng basura sa harap ko.”

Hinawakan ni Dante ang kamay ni Rosa.

“Rosa, simula bukas, hindi ka na maglilinis ng CR.”

Kinabahan si Rosa. “Sisante na po ba ako?”

“Hindi. Promoted ka na,” sabi ni Dante. “Ikaw na ang magiging Head ng Food Quality Control. Ang trabaho mo ay siguraduhin na ang lahat ng sobrang pagkain na malinis pa sa restaurant ay maayos na maipapake at ipapamigay sa mga ampunan at sa komunidad na ito araw-araw.”

Nagulat si Rosa.

“At ang mga anak mo?” dagdag ni Dante. “Sagot ko na ang scholarship nila hanggang college. Basta mag-aral silang mabuti.”

Napahagulgol si Rosa. Niyakap niya si Dante. “Salamat po, Sir! Hulog kayo ng langit!”

“Hindi,” iling ni Dante. “Ikaw ang hulog ng langit sa mga batang ito. Tinulungan mo sila kahit wala ka. Kaya tutulungan kita dahil deserve mo.”

Mula sa gabing iyon, hindi na muling kumain ng “pagpag” ang pamilya ni Rosa.

Lumipas ang maraming taon. Ang restaurant ni Dante ay lalong sumikat dahil sa kanilang Charity Program na pinamumunuan ni Rosa.

At ang limang batang inampon ni Rosa?

Si Botchok ay naging Chef. Si Nene ay naging Teacher. Si Popoy ay naging Pulis. At ang kambal ay naging mga Nurse.

Sa tuwing nagre-reunion sila sa restaurant, laging may nakahandang special table para kay Dante at Rosa—ang dalawang tao na nagpatunay na ang isang platong pagkain, kapag ibinigay nang may pagmamahal, ay kayang bumago ng kinabukasan ng isang pamilya.