Si Chairman Lorenzo Madrigal.

Sa likod niya, ilang hakbang ang pagitan, naroon si Renato Alcantara. Ang parehong lalaking walong taon nang itinuring ni Isabella na kanang kamay niya. Ang parehong lalaking kasama niyang nagtaguyod ng expansion sa Singapore, ang nakasalo niya sa mga krisis, ang tumayo sa tabi niya sa bawat media interview.

Ngayon, pareho silang nakatayo sa pintuan ng kanyang opisina, alas-dos ng madaling-araw.

Hindi inaasahan.

Hindi ipinaalam.

Hindi dapat naroon.

Nanatiling nakaupo si Isabella, ngunit hindi na siya nagpapanggap na natutulog. Tahimik siyang tumingin sa kanila, malamig ang ekspresyon, ngunit sa loob niya ay parang may unos na kumikidlat.

Ang matandang janitor ay bahagyang umatras, hawak pa rin ang telepono.

Unang nagsalita si Renato.

— Ma’am… hindi ko inaasahang nandito pa kayo.

Mahinahon ang tono, ngunit may bahid ng tensyon.

Sumagot si Isabella nang kalmado.

— Ganoon din ako.

Tumingin si Chairman Madrigal sa matandang janitor.

— Ano ang ginagawa mo rito? Hindi mo ba alam na confidential ang lugar na ito?

Hindi natinag ang matanda. Bagkus, maingat niyang ibinaba ang telepono sa mesa.

— Naglilinis lang po, sir.

Ngunit alam ni Isabella—at alam din ng dalawa—na hindi iyon ang buong katotohanan.

Isang maikling katahimikan ang namagitan.

Pagkatapos ay tumayo si Isabella.

Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagwala. Sa halip, naglakad siya papunta sa kanyang mesa, pinihit ang monitor upang malinaw na makita ng lahat ang nakabukas na email.

“Final Transfer Confirmed — Payment Released.”

Dalawampung milyong dolyar.

Offshore account.

Username: Chairman_LD.

At sa ibaba, secondary authorization: RenatoA_admin.

Nagbago ang kulay ng mukha ni Renato.

Si Chairman Madrigal ay nanatiling walang ekspresyon, ngunit ang kanyang mga mata ay hindi na kasing kampante kanina.

Tahimik na nagsalita si Isabella.

— Gusto ko kayong bigyan ng pagkakataong magsalita bago ako tumawag ng NBI.

Bahagyang natawa si Chairman.

— Isabella, hindi mo naiintindihan ang nakikita mo.

— Talaga ba? — sagot niya.

— Ang mga transfer na iyon ay bahagi ng isang strategic maneuver. Kailangan nating ilipat ang assets bago pa tuluyang bumagsak ang kumpanya. Ginawa ko ito para iligtas ang natitira.

Mabagal na umiling si Isabella.

— Hindi mo iniligtas ang kumpanya. Sinigurado mong ikaw ang may makukuha kapag bumagsak ito.

Tahimik si Renato. Ngunit ang kanyang mga kamay ay bahagyang nanginginig.

Lumapit si Isabella sa kanya.

— Renato… tumingin ka sa akin.

Mabagal itong tumingin.

— Totoo ba?

Hindi agad ito sumagot.

Sa likod nila, nagsalita ang matandang janitor, ang tinig ay mas matatag ngayon.

— May kopya na po ang anak ko ng lahat ng logs. Nasa cybercrime division siya. Nakita na rin nila ang IP transfers papunta sa Apex SynerTech.

Nanlaki ang mga mata ni Renato.

— Wala kang karapatang pakialaman ang system!

Ngunit sumagot ang matanda nang mahinahon.

— Wala rin kayong karapatang magnakaw sa babaeng nagbigay ng pag-asa sa libo-libong pamilya.

Parang may nabasag sa loob ni Renato.

Napaupo siya sa sofa.

— Hindi ko sinimulan ito, — bulong niya. — Si Chairman ang unang nakipag-usap sa Apex. Sinabi niyang mas mabuting kontrolado natin ang pagbagsak kaysa tayo ang tuluyang mawasak.

Tumalim ang tingin ni Chairman.

— Mag-ingat ka sa sinasabi mo.

Ngunit huli na.

Nagpatuloy si Renato, parang bumigay na ang lahat ng lakas.

— May utang ako. Malaking halaga. Naipit ako sa investments. Nangako siya na tutulungan ako kung makikipagtulungan ako. Hindi ko akalaing aabot sa ganito.

Tahimik na nakinig si Isabella.

Hindi siya umiyak.

Hindi siya sumigaw.

Sa halip, kinuha niya ang kanyang cellphone at tumawag.

— Carlo? Maaari mo nang ipasa ang files sa NBI. Oo. Narito sila pareho.

Namuti ang mukha ni Chairman.

— Isabella, pag-isipan mo ito. Kapag nag-imbestiga ang NBI, babagsak pa rin ang stock. Mawawala pa rin ang kumpanya mo.

Dahan-dahang ngumiti si Isabella.

— Mas mabuting bumagsak nang may dangal kaysa mabuhay sa kasinungalingan.

Pagkalipas ng tatlumpung minuto, dumating ang mga awtoridad.

Tahimik na dinala sina Chairman at Renato palabas ng gusali.

Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, nakahinga nang malalim si Isabella.

Lumapit siya sa matandang janitor.

— Ano ang pangalan mo?

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

— Manuel po.

— Mang Manuel… hindi ko alam kung paano kita pasasalamatan.

Umiling ito.

— Hindi po ako ang dapat ninyong pasalamatan. Ang anak ko. At kayo rin. Kung hindi ninyo tinulungan ang komunidad namin noon, wala siya sa posisyong makatulong ngayon.

Napangiti si Isabella, ngunit may luha na sa gilid ng kanyang mga mata.

Kinabukasan, hindi niya iniharap ang mga empleyado upang mag-anunsyo ng pagsasara.

Sa halip, tinipon niya ang board at ang senior management.

Inilatag niya ang katotohanan.

Nagkaroon ng pansamantalang pagbagsak ang stocks. Umalis ang ilang investors.

Ngunit ang balita ng kanyang integridad—ng kanyang pagtangging makipagsabwatan—ay mas mabilis na kumalat.

Isang linggo matapos ang iskandalo, nakatanggap siya ng tawag mula sa isang international venture group na matagal nang nagmamasid sa kanyang kumpanya.

Handa silang mag-invest.

Hindi dahil sa teknolohiya.

Kundi dahil sa kanya.

— Gusto namin ng lider na hindi nagbebenta ng kaluluwa para sa kita, — sabi ng representante sa telepono.

Sa loob ng anim na buwan, nakabangon ang Luntian Dynamics.

Mas maliit. Mas maingat. Ngunit mas matatag.

Si Renato ay nahatulan. Si Chairman Madrigal ay pinagbawalan sa industriya.

At si Mang Manuel?

Inalok siya ni Isabella ng permanenteng posisyon bilang community liaison officer ng kumpanya—may mas mataas na sahod, mas maayos na benepisyo.

Ngunit ngumiti lamang ito.

— Masaya na po ako sa paglilinis. Doon ko kayo unang nakitang lumaban.

Sa huli, pinili niyang manatili—ngunit ang kanyang anak, si Carlo, ay naging head ng bagong cybersecurity division ng Luntian.

Isang gabi, makalipas ang isang taon, muling nakaupo si Isabella sa kanyang opisina.

Ngunit hindi na iyon opisina ng pagkatalo.

Sa ibaba, mas maliwanag ang mga ilaw ng Makati.

Hindi na parang paglubog.

Kundi parang panibagong pagsikat.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, isinara ni Isabella ang kanyang mga mata—hindi upang magpanggap.

Kundi upang magpasalamat.