Ang Villa Castellano ay isang napakalaking mansyon, pero para itong sementeryo. Napakatahimik. Napakalamig.

Simula nang mamatay ang asawa ni Don Adrian, naging yelo na ang puso niya. Ibinaon niya ang sarili sa trabaho. Ang kanyang kambal na anak, sina Lucas at Liam (5 taong gulang), ay lumaki sa pangangalaga ng mga yaya.

Si Adrian ay istrikto. Bawal mag-ingay. Bawal tumakbo. Bawal siyang istorbohin. Para sa kanya, basta nabibigay niya ang pera, laruan, at pagkain, sapat na iyon.

May bago silang nakuha na Yaya, si Manang Sol. Matanda na ito, mabagal kumilos, at madalas ay pinapagalitan ni Adrian dahil “masyadong nakikipagkwentuhan” sa mga bata.

“Manang Sol!” sigaw ni Adrian minsan. “Binabayaran kita para maglinis at magpakain, hindi para makipaglaro! Huwag mong sanayin sa karga ang mga anak ko!”

Isang araw, nag-anunsyo si Adrian.

“Aalis ako. Pupunta ako sa Japan para sa isang business deal. Mawawala ako ng tatlong araw. Ayokong madatnan na magulo ang bahay pagbalik ko.”

Hinalikan lang niya sa noo ang kambal nang mabilisan. “Be good boys.”

Umalis ang sasakyan ni Adrian.

Pero ang totoo, hindi siya umalis.

Isa itong test. Gusto niyang mahuli sa akto si Manang Sol. Hinala niya ay ninanakawan siya nito o kaya ay pinapabayaan ang mga bata kapag wala siya. Gusto niyang makahanap ng rason para tanggalin ito.

Pinarada niya ang kotse sa malayo at naglakad pabalik. Pumasok siya sa secret entrance sa likod ng bahay.

Napakatahimik ng mansyon. Patay ang mga ilaw sa hallway.

Dahan-dahang umakyat si Adrian sa kwarto ng kambal. Inaasahan niyang makikita ang mga bata na nanonood ng TV habang ang Yaya ay natutulog o nagse-cellphone.

Pagdating niya sa pinto, may narinig siyang boses.

“Yaya… gutom na po kami…” boses ni Lucas.

Kumunot ang noo ni Adrian. Gutom? Ang daming pagkain sa ref!

Sumilip si Adrian sa siwang ng pinto. At ang nakita niya ay nagpalambot sa tuhod niya.

Wala sa kama ang mga bata. Nasa sahig sila, nakaupo sa isang banig. Nakapatay ang aircon.

Si Manang Sol ay nakaupo sa gitna nila. Payat na payat ang matanda. May hawak siyang isang tupperware na naglalaman ng sarili niyang baon—simpleng kanin at pritong itlog.

“Sige na, mga anak,” malambing na sabi ni Manang Sol. Sinusubuan niya ang kambal gamit ang sarili niyang kutsara. “Hati na kayo dito sa baon ni Yaya. Masarap ‘to.”

“Yaya, bakit bawal kaming kumain sa baba?” tanong ni Liam.

“Kasi… sabi ng Daddy niyo, bawal kayong bumaba kapag gabi na. At naka-lock ang pantry, nakalimutan iwan ni Sir ang susi,” palusot ni Manang Sol. (Pero alam ni Adrian na hindi niya ni-lock ang pantry. Sadya lang sigurong hindi pinakain ng ibang staff ang mga bata dahil wala siya).

“Yaya…” naiiyak na tanong ni Lucas. “Bakit po laging galit si Daddy? Hindi ba niya kami love? Kasi po nung nag-drawing ako para sa kanya, tinapon niya sa basurahan. Pangit po ba ako?”

Nanikip ang dibdib ni Adrian sa narinig niya.

Niyakap ni Manang Sol ang dalawang bata. Hinubad niya ang suot niyang cardigan (jacket) at ibinalot sa nanginginig na katawan ng kambal dahil malamig sa kwarto. Si Manang Sol na lang ang nilalamig, nakasando na lang siya.

“Shhh… huwag kayong magsalita ng ganyan,” bulong ni Manang Sol habang tumutulo ang luha. “Mahal na mahal kayo ng Daddy niyo. Kaya lang siya masungit kasi… kasi sobrang lungkot niya simula nung nawala ang Mommy niyo. Hindi siya galit sa inyo. Galit siya sa mundo.”

“Talaga po?”

“Oo. Kaya heto…”

Kinuha ni Manang Sol ang kanyang rosaryo.

“Magdasal tayo. Ipag-pray natin si Daddy na maging happy na siya. Kasi kapag happy na siya, yayakapin na niya kayo ulit.”

Nakita ni Adrian ang kanyang kambal na anak na lumuhod sa sahig, pumikit, at nagdasal kasama ang katulong na halos walang-wala pero ibinigay ang lahat.

“Lord…” dasal ni Liam. “Please hug Daddy for us. Uwi na siya. Love namin siya kahit hindi niya kami love.”

Hindi na kinaya ni Adrian.

Bumukas ang pinto.

“Sir Adrian?!” gulat na sigaw ni Manang Sol. Akmang tatayo siya para protektahan ang mga bata.

Pero hindi nagalit si Adrian.

Sa halip, BUMAGSAK SI ADRIAN SA KANYANG MGA TUHOD.

Lumuhod ang bilyonaryo sa sahig, sa tabi ng banig.

“D-Daddy?” takot na tanong ng kambal.

Humagulgol si Adrian. Ang iyak na naipon ng ilang taon ay lumabas lahat.

“Patawarin niyo ako…” iyak ni Adrian, niyayakap ang dalawang anak nang mahigpit. “Patawarin niyo si Daddy. Mahal ko kayo. Mahal na mahal ko kayo.”

“Daddy!” umiyak din ang kambal at yumakap sa ama na matagal nilang inasam.

Tumingin si Adrian kay Manang Sol na nakayuko at umiiyak sa gilid.

“Manang Sol,” paos na sabi ni Adrian. “Salamat. Salamat dahil naging magulang ka sa kanila nung mga panahong bulag ako. Ibinigay mo ang pagkain mo, ang damit mo, at ang puso mo, kahit na ang sungit ko sa’yo.”

Simula sa gabing iyon, nagbago ang lahat sa Villa Castellano.

Hindi na malamig ang mansyon.

Tinanggal ni Adrian ang mga staff na nagpabaya sa mga anak niya. Si Manang Sol? Hindi na siya itinuring na katulong. Siya ay naging parte ng pamilya, ang lola ng mga bata na nagturo kay Adrian kung paano buksan ulit ang kanyang puso.

Nalaman ni Adrian na ang pinakamahalagang yaman ay hindi ang mansyon na tinitirhan mo, kundi ang init ng pagmamahal sa loob nito.