NAGHIHINALA ANG INA NA NILALASON NG ASAWA ANG PAGKAIN NILA UPANG MAKUHA ANG INSURANCE KAYA PALILIHIM NIYANG PINAPALITAN ANG MGA PLATO TUWING HAPUNAN, BUMAGSAK ANG LALAKI SA HARAP NG HAPAG KAINAN

Tahimik ang gabi sa loob ng isang malaking bahay sa Antipolo. Nakaupo si Teresa sa sofa habang pinapanood ang kanyang dalawang anak, sina Mika at Leo, na masayang naglalaro ng tablet. Sa labas, naririnig ang malakas na buhos ng ulan. Sa kusina, naririnig ang pagtunog ng mga kaldero at sandok. Nagluluto si Ramon, ang haligi ng tahanan.

Sa unang tingin, mukha itong perpektong pamilya. Isang asawang lalaki na nag-abala pang ipagluto ang kanyang mag-ina pagkatapos ng mahabang araw sa trabaho. Ngunit para kay Teresa, ang lahat ng ito ay isang nakakakilabot na palabas. Dalawang linggo na ang nakakalipas nang magsimulang magbago si Ramon. Dati rati, ni hindi ito marunong magsaing. Ngayon, siya na mismo ang naghahain ng hapunan at mahigpit na ipinagbabawal na pumasok ang kahit sino sa kusina habang siya ay naghahanda ng pagkain.

Nagsimula ang hinala ni Teresa noong isang linggo, nang mapansin niya ang isang kakaibang puting mantsa sa gilid ng lababo. Nung gabing ding iyon, habang mahimbing na tulog na si Ramon, palihim na hinalungkat ni Teresa ang briefcase ng asawa. Ang inaasahan niyang makikita ay mga resibo ng utang sa sugal na matagal na nitong itinatago at nagiging dahilan ng kanilang pag-aaway. Ngunit ang natagpuan niya ay nagpatayo ng lahat ng balahibo sa kanyang katawan.

Bukod sa isang maliit na vial ng likidong walang kulay at amoy na nakatago sa medyas ni Ramon, nakita ni Teresa ang tatlong manipis na folder. Ito ay mga bagong life insurance policies na nakapangalan sa kanya at sa dalawa nilang anak. Ang beneficiary? Ang mismong si Ramon. Nagkakahalaga ito ng limampung milyong piso.

Nanginig si Teresa sa takot at matinding galit. Naisip niyang mag-impake at tumakas kasama ang mga bata, ngunit alam niyang hahanapin sila ni Ramon. Kilala niya ang asawa—may mga koneksyon ito at hindi titigil hangga’t hindi nakukuha ang gusto. Kailangan niya ng maingat na plano. Kailangan niyang maging mas matalino kaysa sa demonyong kasama nila sa iisang bubong.

Mula nang araw na iyon, naging labanan ng patalinuhan ang bawat hapunan. Nagpanggap si Teresa na walang alam. Nakangiti siyang kumakain sa harap ni Ramon. Ngunit ang hindi alam ng lalaki, sa tuwing tumatalikod ito para kumuha ng malamig na tubig o serbesa sa refrigerator, mabilis na pinagpapalit ni Teresa ang kanilang mga plato. Sa mga bata naman, sinisiguro ni Teresa na pinapakain niya na ang mga ito ng meryenda bago pa man umuwi si Ramon, kaya madalas ay kaunti lang ang nakakain ng mga ito, na mabilis ding itinatapon ni Teresa kapag hindi nakatingin ang asawa.

Ngayong gabi ang huling yugto ng kanilang tahimik na labanan. Nakita ni Teresa sa basurahan kaninang umaga na ubos na ang vial. Ibig sabihin, ibinuhos na ni Ramon ang huling patak ng lason sa ulam ngayong gabi.

“Luto na ang paborito niyong Beef Caldereta!” masayang anunsyo ni Ramon mula sa kusina. Dala-dala niya ang tatlong plato. Inilapag niya ang isa sa tapat ni Teresa, at ang dalawa sa tapat ng mga bata. Ang kanya ay naiwan sa counter.

“Wow, ang bango naman niyan, Mahal,” matamis na sabi ni Teresa. “Kaso, bago tayo kumain, pwede mo ba akong ikuha ng toyo at calamansi? Gusto ko sanang medyo maalat.”

“Siyempre naman. Teka lang,” sagot ni Ramon at masayang naglakad pabalik sa kusina.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Sa loob ng tatlong segundo, ginawa ni Teresa ang kanyang palihim na misyon. Mabilis niyang kinuha ang plato ni Ramon mula sa counter at ipinagpalit ito sa plato na inihain nito sa kanya. Niligpit niya rin ang bahagi ng mga bata at pinalitan ng malinis na ulam mula sa kaldero. Pagbalik ni Ramon bitbit ang sawsawan, nakaupo na nang maayos si Teresa, hawak ang kutsara at tinidor.

“Salamat, Mahal. Tayo na’t kumain,” yaya ni Teresa.

Kinuha ni Ramon ang kanyang plato. Sumubo siya ng malaki. Nakangiti siya habang ngumunguya, nakatingin sa kanyang asawa na sumusubo rin. Sa isip ni Ramon, ito na ang huling gabi ng kanyang mga problema. Sa susunod na araw, magigising siyang mayaman, malaya sa utang, at walang pamilyang bubuhayin.

Limang minuto ang lumipas. Patuloy sa pagkain si Ramon nang bigla siyang mapahinto. Binitawan niya ang tinidor. Kumunot ang kanyang noo at biglang namutla ang kanyang mukha.

“Mahal? Okay ka lang?” tanong ni Teresa, hindi nawawala ang kalmadong tono sa kanyang boses.

Napahawak si Ramon sa kanyang dibdib. Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay. Pilit siyang huminga ngunit parang may nakabara sa kanyang lalamunan. Nanlaki ang mga mata niya nang makaramdam ng matinding kirot sa sikmura na tila sinusunog ang kanyang mga laman-loob.

“T-Teresa… a-ang tubig…” garalgal na utos ni Ramon. Tumulo ang pawis sa kanyang noo at nagsimulang lumabas ang puting bula sa kanyang bibig.

Bumagsak si Ramon mula sa upuan patungo sa malamig na sahig ng dining room. Namimilipit siya sa sakit. Tumingin siya kay Teresa, nagmamakaawa. Ngunit laking gulat niya nang makitang hindi man lang tumayo ang kanyang asawa. Nakaupo lang si Teresa, nakatingin sa kanya nang malamig, hawak ang baso ng tubig na hinihingi niya.

“Bakit hindi ka umiiyak, Ramon?” tanong ni Teresa sa mahinang boses, tila yelo ang lamig. “Inaasahan mo bang ako ang nandiyan sa sahig ngayon? Ako at ang mga anak mo?”

Nanlaki ang mga mata ni Ramon, unti-unting napagtanto ang nangyari. Pinilit niyang iangat ang nanginginig na kamay para ituro ang asawa, ngunit wala na siyang lakas.

“Nakita ko ang insurance policies, Ramon. Nakita ko ang lason,” patuloy ni Teresa habang tumutulo ang isang butil ng luha sa kanyang pisngi—hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa galit. “Araw-araw kong pinapalitan ang plato natin. Araw-araw mong kinakain ang sarili mong kamatayan. Gusto mo kaming patayin para sa pera? Ngayon, sarili mo ang pinatay mo.”

Dumilat nang husto si Ramon sa matinding takot at pagkabigla. Gusto niyang sumigaw, gusto niyang humingi ng tulong, ngunit tuluyan nang bumigay ang kanyang katawan. Isang huling pag-ungol ang lumabas sa kanyang bibig bago tuluyang nawalan ng buhay ang sakim na padre de pamilya.

Kalmadong kinuha ni Teresa ang kanyang cellphone mula sa bulsa. Tinawagan niya ang emergency hotline.

“Hello? Tulong po, ang asawa ko… bigla na lang siyang bumagsak habang kumakain kami,” pag-arte ni Teresa habang humahagulgol. “Parang na-food poison po siya o inatake sa puso! Parang awa niyo na, bilisan niyo!”

Ibinaba niya ang telepono at pinunasan ang luha. Tumingin siya sa kanyang mga anak na ligtas at nagtataka sa nangyari sa kabilang kwarto. Ligtas na sila. Ang hapunang dapat sana ay pumatay sa kanilang mag-ina ay ang naging wakas ng halimaw na sumira sa kanilang tiwala. Sa huli, napatunayan na walang kasakiman ang magtatagumpay laban sa isang inang handang gawin ang lahat para protektahan ang kanyang mga anak.