Alas-tres ng hapon. Napakainit sa loob ng maliit na barung-barong ni Elisa. Ang bubong ay butas-butas, at ang dingding ay gawa sa pinagtagpi-tagping plywood.

Iyak nang iyak ang kanyang anim na buwang gulang na sanggol na si Popoy.

“Tahan na, anak… shhh…” bulong ni Elisa habang hinehele ang bata. Ang kanyang mga mata ay mugto na sa kaiiyak.

Kinuha niya ang lata ng gatas. Inalog niya ito. Kalog. Kalog. Walang laman. Kahit isang butil ng powder, wala na.

Si Elisa ay biyuda. Namatay ang asawa niya sa construction site noong nakaraang buwan, at hindi pa ibinibigay ng kumpanya ang tulong. Wala na siyang trabaho, wala na ring makain.

Sa desperasyon, kinuha ni Elisa ang kanyang lumang keypad na cellphone. May natitira pa siyang piso na load.

Balak niyang i-text ang kanyang Kuya Roel na nasa probinsya. Kahit alam niyang mahirap din ito, baka sakaling may maipadala kahit 500 pesos lang.

Nanginginig ang mga daliri ni Elisa dahil sa gutom at kaba.

Mabilis siyang nag-type:

“Kuya, parang awa mo na. Wala na kaming makain ni Baby Popoy. Ubos na ang gatas niya, kanina pa siya iyak nang iyak. Pwede bang makahiram kahit pang-gatas lang? Ibabalik ko kapag nakahanap ako ng labada. Pasensya na sa abala.”

Pinindot niya ang SEND.

Pero dahil sa lababo ng mata niya sa luha at sa luma ng cellphone, napindot niya ang maling numero.

Imbes na sa Kuya niya mapunta, na-send ito sa isang numerong hindi niya kilala.

Sa kabilang dako ng lungsod, sa pinakamataas na floor ng Empire Tower.

Nasa gitna ng mainit na Board Meeting si Don Rafael, ang bilyonaryong CEO na kilala sa pagiging istrikto at malamig. Galit siya dahil bumabagsak ang stocks ng isa niyang kumpanya.

“Walang kwenta!” sigaw ni Rafael sa mga empleyado. “Bakit ko kayo binabayaran kung puro palpak ang report niyo?!”

Tumahimik ang lahat. Takot na takot sila.

Biglang tumunog ang personal phone ni Don Rafael na nakapatong sa mesa. Beep.

Bawal ang istorbo tuwing meeting. Pero tinignan ito ni Rafael. Inaasahan niyang text ito mula sa bangko o sa business partner.

Binasa niya ang mensahe galing sa Unknown Number.

“Kuya, parang awa mo na. Wala na kaming makain ni Baby Popoy. Ubos na ang gatas niya…”

Kumunot ang noo ni Rafael.

Scam ba ito? Modus?

Akmang buburahin na sana niya ang message. Pero natigilan siya sa pangalang “Popoy.”

Biglang bumalik ang alaala ng nakaraan ni Rafael.

Bago siya naging bilyonaryo, siya ay isang batang kalye. Ang palayaw niya noon ay “Paeng”. At may kapatid siyang sanggol na namatay sa gutom sa harap niya dahil wala silang pambili ng gatas noon. Ang pangalan ng kapatid niya ay Popoy.

Nanikip ang dibdib ni Don Rafael. Ang mensaheng ito… parang multo ng nakaraan.

Tumayo si Rafael.

“Sir?” tanong ng secretary niya. “Tapos na po ba ang meeting?”

“Cancel everything,” utos ni Rafael.

Humarap siya sa kanyang Head of Security. “Hanapin niyo ang lokasyon ng number na ito. Ngayon din. Ihanda ang sasakyan.”

Bumalik tayo kay Elisa.

Dalawang oras na ang lumipas. Wala pa ring reply ang “Kuya” niya.

Umiiyak na nang malakas ang sanggol. Namumutla na ito sa gutom.

“Diyos ko… tulungan niyo po kami,” hagulgol ni Elisa. “Kahit sinong tao po, ipadala niyo dito.”

Pinapakain na lang niya ng am (pinaglagaan ng bigas) ang bata, pero kulang ito.

Biglang may narinig silang ingay sa labas. Ang mga kapitbahay ay nagkakagulo.

“Hala! Mayaman! May dumating na mayaman!” sigaw ng mga tsismosa.

Tumingin si Elisa sa bintana.

Sa tapat ng kanyang barung-barong, huminto ang isang napakakintab na Black Limousine. Sa likod nito, may dalawang van.

Bumaba ang mga lalaking naka-itim na suit. Mukha silang mga goons o secret agent.

Kinabahan si Elisa. Naku, baka ito na ang maniningil ng utang sa 5-6! Papatayin ba nila kami?

May kumatok sa pinto. Tok! Tok! Tok!

Nanginginig na binuksan ni Elisa ang pinto habang yakap si Popoy.

Bumungad sa kanya ang isang matandang lalaki na mukhang makapangyarihan—si Don Rafael.

“S-Sino po sila…?” tanong ni Elisa, takot na takot.

Tinignan ni Don Rafael ang paligid. Ang butas na bubong. Ang mainit na kwarto. Ang payat na nanay. At ang sanggol na umiiyak sa gutom.

“Ikaw ba ang nag-text kanina?” tanong ni Rafael sa seryosong boses.

“P-Po?” napatulala si Elisa. “Sorry po… nagkamali po yata ako ng send… Wala po akong pambayad kung maniningil kayo…”

Hindi sumagot si Rafael.

Seninyasan niya ang kanyang mga tauhan.

Biglang bumukas ang mga van. Naglabasan ang mga staff na may dalang mga kahon.

Hindi baril ang dala nila.

Kundi mga kahon ng gatas, diapers, bigas, de-lata, vitamins, at mga damit.

Pinasok nila ang lahat ng ito sa maliit na bahay ni Elisa hanggang sa mapuno ang sala.

Napatakip ng bibig si Elisa. Tumulo ang luha niya.

“Sir… ano po ito? Panaginip po ba ito?”

Lumapit si Don Rafael kay Elisa. Ang matigas na mukha ng bilyonaryo ay lumambot. Nakita niya ang sarili niya sa sanggol na si Popoy.

“Nag-text ka para sa gatas,” sabi ni Rafael. “Kaya nagdala ako ng gatas. Hindi lang para ngayong araw, kundi para sa buong taon.”

“P-Pero bakit po? Hindi niyo po kami kilala…”

Hinawakan ni Rafael ang maliit na kamay ng sanggol.

“Dahil minsan sa buhay ko, naging katulad mo rin ako. Nawalan ako ng kapatid dahil sa gutom. Ipinangako ko sa sarili ko na kapag yumaman ako, walang batang magugutom hangga’t kaya kong tumulong.”

Naglabas si Rafael ng isang folder at inabot kay Elisa.

“Ano po ito?” tanong ni Elisa.

“Hindi sapat ang gatas lang,” sagot ni Rafael. “Dokumento ‘yan ng Scholarship para kay Popoy hanggang college. At may trabahong naghihintay sa’yo sa kumpanya ko bilang staff sa cafeteria, may libreng pabahay.”

Napaluhod si Elisa sa sahig. Niyakap niya ang binti ni Don Rafael.

“Maraming salamat po! Hulog kayo ng langit! Hindi ko po alam kung paano kayo babayaran!”

Tinayo siya ni Rafael.

“Bayaran mo ako sa pamamagitan ng pagpapalaki nang maayos sa anak mo. Siguraduhin mong magiging mabuting tao siya.”

Umalis si Don Rafael na magaan ang loob. Ang meeting na iniwan niya ay nawalan ng halaga kumpara sa buhay na nailigtas niya.

Mula sa maling text message, nabago ang tadhana ng mag-ina. Napatunayan ni Elisa na sa gitna ng matinding pangangailangan, minsan ay gumagawa ng paraan ang Diyos sa mga paraang hindi natin inaasahan—kahit sa pamamagitan ng isang wrong send.