Nasa Bachelor’s Party si Jason. Malakas ang tugtog, maraming alak, at nasa hita niya ang kanyang kabit na si Roxy.

Umilaw ang cellphone ni Jason sa mesa. Incoming Call: Wifey (Sarah)

Tinignan lang ito ni Jason at ininom ang beer niya.

“Babe, sagutin mo na kaya? Kanina pa ‘yan tawag nang tawag. Pang-sampung beses na,” sabi ni Roxy, medyo naiirita sa ingay ng ringtone.

Tumawa si Jason. “Hayaan mo siya. Nag-iinarte lang ‘yan. Alam mo naman ang mga buntis, masyadong emotional. Gusto lang niyan magpabili ng mangga o magpapahilot ng manas.”

“I-silent ko na lang,” dagdag ni Jason. Pinindot niya ang Reject at Silent Mode.

Bumalik siya sa pakikipaghalikan kay Roxy. “Cheers! Para sa kalayaan!”

SA BAHAY NILA

Nakahandusay si Sarah sa paanan ng hagdan.

Dugo. Maraming dugo sa sahig.

Nadulas siya. Walong buwang buntis si Sarah sa panganay nila. Pumutok ang panubigan niya at tumama ang ulo niya sa semento.

Hindi siya makagalaw. Ang sakit ng tiyan niya ay parang pinupunit.

“Jason…” bulong ni Sarah habang nanginginig ang kamay na hawak ang cellphone. “Tulong… ang baby natin…”

Tinawagan niya ulit si Jason. Call Rejected.

Tinawagan niya ulit. Cannot be reached.

Unti-unting nanlalabo ang paningin ni Sarah. Alam niyang mamamatay na siya. Alam niyang hindi aabot ang ambulansya kung walang tutulong sa kanya para buksan ang gate.

Kailangan niya ng tulong. Kahit sino.

Sa huling sandali ng lakas niya, hinanap niya ang isang numero sa Contacts niya. Isang numero na limang taon na niyang hindi tinatawagan dahil pinagbawalan siya ni Jason.

Si Damon.

Si Damon ay ang dating best friend ni Sarah, na ngayon ay ang pinakamayamang bilyonaryo sa bansa at ang numero unong kaaway ni Jason sa negosyo. Galit si Jason kay Damon dahil inggit siya sa tagumpay nito.

Pinindot ni Sarah ang Call.

Isang ring lang.

“Sarah?” sagot ng baritonong boses sa kabilang linya. “Napatawag ka? Gabi na. May problema ba?”

“Damon…” hikbi ni Sarah. “Dugo… hagdan… tulungan mo ako… si Jason… hindi sumasagot…”

“SARAH?!” Narinig ni Sarah ang pagbagsak ng upuan sa kabilang linya. “Nasaan ka?! Papunta na ako! Huwag kang pipikit! Sarah!”

Nabagsak ni Sarah ang cellphone.

“Sorry, baby…” bulong niya sa tiyan niya habang nilalamon siya ng dilim. “Sorry…”

KINABUKASAN (SA OSPITAL)

Dumating si Jason sa ospital nang tanghali na. May hangover pa siya. Nakita niya ang mga missed calls galing sa maid nila na nagsabing isinugod daw si Sarah sa ER.

“Sus, nanganak lang siguro,” bulong ni Jason. “Ang oa talaga.”

Pagpasok niya sa Lobby, nagtaka siya. Maraming bodyguards na naka-itim na suit.

Pagdating niya sa tapat ng kwarto ni Sarah, nakita niya ang isang lalaking nakatayo sa pinto. Nakatalikod. Naka-mamahaling suit.

Humarap ang lalaki.

Si Damon.

Kumulo ang dugo ni Jason.

“Damon!” sigaw ni Jason. “Anong ginagawa mo dito?! Lumayas ka sa pamilya ko! Bawal ang kaaway dito!”

Hindi sumagot si Damon. Ang mukha niya ay walang emosyon, pero ang mga mata niya ay parang yelo.

“Nasaan si Sarah?” angas ni Jason. “Sarah! Umuwi na tayo! Daming arte!”

Lumapit si Damon kay Jason.

BOOG!

Isang malakas na suntok ang dumapo sa panga ni Jason. Tumalsik siya sa sahig.

“Walanghiya ka!” sigaw ni Jason. “Idedemanda kita!”

“Wala ka nang asawa, Jason,” malamig na sabi ni Damon.

Natigilan si Jason. “A-Anong sabi mo?”

“Patay na si Sarah,” sagot ni Damon. “Dead on arrival. Pati ang bata. Naubusan siya ng dugo sa kakaintay sa’yo.”

“H-Hindi…” namutla si Jason. “Hindi totoo ‘yan…”

Kinuha ni Damon ang cellphone ni Sarah na basag ang screen. Inilipat niya ito kay Jason.

“Ito ang Call Log,” pakita ni Damon. “Labing-pitong tawag, Jason. 17 calls habang naghihingalo siya. Lahat Rejected. Lahat Ignored.”

“Alam mo ba kung ano ang huling sinabi niya sa akin bago siya malagutan ng hininga sa ambulansya?”

Lumapit si Damon at bumulong.

“‘Damon… sabihin mo kay Jason… pinatawad ko na siya. Pero huwag na huwag niyang hahawakan ang abo namin ng anak ko.’”

Napaupo si Jason. Humagulgol siya. “Sarah! Sorry! Hindi ko alam!”

“Huli na ang sorry mo,” sabi ni Damon.

Naglabas si Damon ng isang folder.

“Alam mo bang si Sarah ang Guarantor ng lahat ng Business Loans mo?” tanong ni Damon. “Dahil sa tiwala niya sa’yo, isinanla niya ang Inheritance niya para sa kumpanya mo.”

“Pero dahil patay na siya… at dahil sa Last Will na pinirmahan niya noong buntis siya (sakaling may mangyari sa kanya)… ang lahat ng assets at liabilities niya ay mapupunta sa Executor ng Will niya.”

Tumingin si Jason kay Damon. Nanlaki ang mata niya.

“Ikaw…?”

“Oo, Jason,” ngisi ni Damon. “Ako ang Executor niya. Ako ang pinagkakatiwalaan niya, hindi ikaw.”

“Binili ko na ang utang ng kumpanya mo sa bangko kaninang umaga. Ibig sabihin… AKIN NA ANG LAHAT. Ang kumpanya mo, ang bahay mo, ang kotse mo. Lahat ‘yun, pambayad sa utang mo kay Sarah.”

“Wala kang makukuha kahit singko. Wala kang asawa. Wala kang anak. At ngayon… wala ka na ring pera.”

Tumalikod si Damon.

“Security,” utos niya sa mga guards. “Ilalabas na namin ang katawan ni Sarah. Siguraduhin niyong hindi makakalapit ang lalaking ‘yan. Ayokong madumihan ang libing ng best friend ko.”

Naiwan si Jason sa sahig ng ospital—umiiyak, duguan ang labi, at walang-wala.

Narinig niya ang huling sinabi ni Damon bago sumara ang elevator:

“Sana nag-enjoy ka sa tawag na hindi mo sinagot. Dahil ‘yun na ang pinakamahal na tawag sa buhay mo.”