Si Carlo ay isang matalinong binata, pero galing siya sa hirap. Nasunugan sila ng bahay kamakailan kaya wala siyang naisalbang gamit. Ang tanging suot niya para sa job interview sa Empire Corp ay isang kupas na polo shirt, maong na pantalon na may tastas, at lumang sapatos.

Pagpasok niya sa lobby, agad siyang hinarang ng Guard.

“Hoy! Bawal ang tambay dito! Doon ka sa labas!” sigaw ng Guard.

“Sir, mag-aapply po sana ako. Engineering graduate po ako. Cum Laude,” magalang na sabi ni Carlo habang hawak ang kanyang folder na medyo basa pa ng pawis.

Nagtawanan ang mga ibang aplikante na naka-coat at tie.

“Engineering? Sa itsura mong ‘yan? Baka construction worker ang hanap mo!” pang-aasar ng HR Manager na dumaan. “Umalis ka na. Nakakasira ka ng corporate image namin.”

Pilit na pinalalabas ng Guard si Carlo. “Sir, parang awa niyo na. Kailangan ko lang po ng pagkakataon,” pagmamakaawa ni Carlo.

Sa gitna ng gulo, bumukas ang elevator. Lumabas si Bella, ang napakagandang anak ng may-ari at Vice President ng kumpanya. Naka-business suit siya at mukhang strikta.

“Anong nangyayari dito?” tanong ni Bella.

“Ma’am Bella! Pasensya na po,” sabi ng HR Manager. “May pulubi po kasing nagpupumilit pumasok. Sinasabi niyang engineer daw siya. Pinapalayas na po namin.”

Tumingin si Bella kay Carlo. Tinignan niya ito mula ulo hanggang paa. Ang dumi ng sapatos, ang lumang damit…

Inakala ng lahat na pandidirian ni Bella si Carlo at ipapakaladkad palabas.

Pero nanlaki ang mga mata ni Bella. Napatakip siya sa bibig.

Biglang tumakbo si Bella palapit kay Carlo. Sa harap ng daan-daang empleyado at aplikante, lumuhod si Bella sa harapan ni Carlo at niyakap ang mga binti nito!

“S-Sir Carlo?!” iyak ni Bella. “Kayo po ba ‘yan?!”

Nagulat ang buong building. Ang bilyonaryang eredera, nakaluhod sa isang “pulubi”?

“Ma’am Bella? Tumayo po kayo! Madudumihan kayo!” sigaw ng HR Manager.

“Tumahimik kayo!” sigaw ni Bella sa mga empleyado habang umiiyak. Tumayo siya at hinawakan ang kamay ni Carlo nang mahigpit.

“Hindi niyo ba siya kilala?!” galit na tanong ni Bella sa mga guard. “Siya si Carlo Mendoza! Ang lalaking nagligtas sa buhay ko limang taon na ang nakakaraan!”

Naguluhan si Carlo. “Ma’am?”

“Sir Carlo,” sabi ni Bella habang nakatingin sa mata ng binata. “Naaalala niyo po ba nung nasiraan ang school bus sa gilid ng bangin? Lahat ng estudyante nakalabas, pero ako naiwan sa loob kasi naipit ang paa ko. Kayo po ang tumalon sa loob ng bus para buhatin ako bago ito mahulog at sumabog. Dahil sa pagligtas niyo sa akin, nasugatan kayo at nawalan ng scholarship.”

Naalala ni Carlo. “Ikaw ‘yung batang babae na may pulang ribbon?”

“Opo!” iyak ni Bella. “Hinahanap ko po kayo ng limang taon para magpasalamat! Akala ko patay na kayo!”

Humarap si Bella sa HR Manager at sa Guard na namumutla na sa takot.

“Ang lalaking tinawag niyong ‘pulubi’ ay ang bayaning nagbigay sa akin ng pangalawang buhay,” madiin na sabi ni Bella. “You are fired. Both of you. Wala kaming kailangan na empleyadong mapanghusga.”

Humarap ulit si Bella kay Carlo. “Sir Carlo, hindi niyo na kailangan mag-apply. Simula ngayon, kayo na ang bagong Head of Engineering Department. At sagot ng pamilya ko ang bagong bahay at lupa para sa inyo.”

Nagpalakpakan ang mga tao sa lobby habang inaakay ni Bella si Carlo papasok sa elevator—hindi bilang isang aplikante, kundi bilang isang bayani.

WAKAS.