NA-CANCEL ANG FLIGHT KO KAYA UMUWI AKO AGAD
Pero dahil sa bagyo, na-cancel ang flight ko. Umuwi ako nang hindi nag-aabiso dahil gusto ko siyang i-surprise. Dala ko pa ang paborito niyang relo bilang regalo.
Pagdating ko sa tapat ng bahay namin sa Ayala Alabang, napansin kong bukas ang ilaw sa sala.
Pagpasok ko sa pinto, nagulat ako.
May isang babaeng nakatayo sa hagdanan. Maganda, maputi, at sexy.
Ang mas nakakagulat? Suot niya ang paborito kong silk robe. Ang robe na regalo sa akin ng nanay ko.
Nagkatinginan kami. Inasahan kong sisigaw siya. Inasahan kong magugulat siya.
Pero ngumiti siya.
“Oh, hi!” bati ng babae. “Ang aga mo naman. Ikaw ba yung Real Estate Agent na hinihintay namin? Si Ms. Reyes?”
Natigilan ako. Real Estate Agent?
Bakit may hinihintay na ahente sa bahay ko? At bakit ang babaeng ito—na halatang kumportable sa bahay ko—ay nagtatanong?
Mabilis na gumana ang utak ko. Kung magwawala ako ngayon, baka makatakas sila sa kwento. Kailangan kong malaman ang buong plano.
Kaya ngumiti ako pabalik. Itinago ko ang maleta ko sa gilid ng pinto.
“Yes,” pagsisinungaling ko. “Ako nga. Ms. Reyes at your service. Sorry kung napaaga ako.”
“Great!” sabi ng babae habang hinihimas ang silk robe ko. “Ako nga pala si Lexi. Ang ganda ng bahay na ‘to ‘no? Sabi ng boyfriend ko, ibebenta na daw niya ito nang mura kasi rush sale. Gusto na daw niyang pakawalan ang mga bad memories niya dito kasama ang baliw niyang ex-wife.”
Kumulo ang dugo ko.
Baliw na ex-wife? Kasal kami! At bad memories?!
“Talaga?” sagot ko, pinipigilan anginig ng boses ko. “Rush sale pala. Nasaan ang… boyfriend mo?”
“Nasa shower pa si Dave. Lalabas din ‘yun maya-maya. While waiting, pwede mo bang i-tour ako sa kitchen? Gusto kong makita kung malaki ang space.”
“Sure, Ma’am Lexi,” sagot ko.
Sinamahan ko siya sa kusina—ang kusinang ako ang nag-design at nagbayad.
“Alam mo,” sabi ko habang tinuturo ang countertop. “Ang owner nito, yung tinatawag niyong ‘baliw na ex-wife’, siya ang bumili ng marble na ‘yan mula sa Italy. Mahal ‘yan. Sayang naman kung ibebenta lang ng boyfriend mo nang mura.”
“Sus,” irap ni Lexi. “Wala namang taste yung babaeng ‘yun sabi ni Dave. Gusto ni Dave, modern. Kaya pag binili namin ‘to, ipapagiba ko ‘tong kusina.”
Masakit. Pero kailangan kong magtimpi.
Nagpatuloy kami sa Master Bedroom.
Nakita ko ang mga gamit ko na nakasilid sa mga balikbayan box sa gilid. Tinatapon na pala ni Dave ang mga gamit ko habang wala ako!
“So,” sabi ni Lexi, umupo sa kama namin. “Magkano ba talaga ang last price? Sabi ni Dave, pwede daw 15 Million. Cash ko bibilhin.”
15 Million? Ang halaga ng bahay na ito ay 40 Million! Ibebentang palugi ni Dave para lang makuha niya ang pera at matanan ang babaeng ito?!
Sa wakas, bumukas ang pinto ng banyo.
Lumabas si Dave. Nakatapis lang ng tuwalya. Basa pa ang buhok.
“Babe,” tawag ni Dave kay Lexi. “Nandiyan na ba yung Agent? Sabihin mo sa kanya, 15 Million, take it or leave it. Kailangan na nating umalis bago bumalik yung—”
Natigilan si Dave.
Nakita niya ako. Nakatayo sa paanan ng kama, katabi si Lexi.
Namutla siya. Nalaglag ang panga niya. Para siyang nakakita ng multo.
“C-Claire?!” utal ni Dave.
Napakunot ang noo ni Lexi. Tumingin siya sa akin, tapos kay Dave.
“Claire?” tanong ni Lexi. “Sino si Claire? Diba si Ms. Reyes ‘to? Yung Agent?”
Dahan-dahan akong lumapit kay Dave.
“Hi, Honey,” bati ko nang nakangiti. “Na-cancel ang flight ko. Surprise.”
Humarap ako kay Lexi.
“Ms. Lexi,” sabi ko. “To answer your question… Hindi ako si Ms. Reyes. Ako si Claire. Ang asawa niya. At ang tinatawag niyong ‘baliw na ex-wife’.”
Napatayo si Lexi sa gulat. “W-What?! Sabi ni Dave hiwalay na kayo! At sa kanya ang bahay na ‘to!”
“Well,” tumingin ako kay Dave na nanginginig na sa takot. “Dave is a liar.”
Binuksan ko ang bag ko at inilabas ang Titulo ng Lupa na laging nasa safe ko, pero kinuha ko bago ako umalis dahil balak ko sanang ipa-appraise para sa insurance.
“At para sa kaalaman mo, Lexi,” paliwanag ko. “Hindi pwedeng ibenta ni Dave ang bahay na ‘to.”
“Bakit?” tanong ni Lexi.
“Dahil ako ang bumili nito bago pa kami ikasal. This is MY house. Paraphernal property ko ito. Nakikitira lang siya.”
Tinignan ko si Dave.
“Dave, since naghahanap ka ng Agent para ibenta ang bahay…”
Kinuha ko ang maleta ko at binuksan ang pinto ng kwarto.
“You are EVICTED. Get out.”
“C-Claire! Let me explain!” makaawa ni Dave, hawak ang tuwalya niya. “Wala ‘to! Nabudol lang ako!”
“At ikaw, Lexi,” baling ko sa babae. “Hubarin mo ang robe ko. Ngayon din.”
Namumula sa hiya at takot, nagmamadaling hinubad ni Lexi ang robe at kinuha ang damit niya. Tumakbo siya palabas ng bahay, iniwan si Dave na nakatunganga.
“Claire… asawa mo ako…” iyak ni Dave.
“Dati,” sagot ko. “Ngayon? Isa ka na lang trespasser.”
Tinawagan ko ang subdivision security.
Sa loob ng sampung minuto, kinaladkad si Dave palabas ng gate—walang bahay, walang pera, at walang kabit.
At ako? Sinunog ko ang robe sa garden habang umiinom ng wine. Ang Open House ay sarado na, at ang House Cleaning ay tapos na.
News
Pinalayas ako ng mga magulang ko sa bahay noong ako ay labinlimang taong gulang, dahil lang sa sinabi ng kakambal ko na ninakaw ko ang ginto niyang pulseras. Pagkalipas ng pitong taon, habang ako ay valedictorian speech, nagpasalamat ako sa “tunay kong ina” sa harap ng libu-libong tao—at nanginginig nang husto ang mga kamay ng aking biyolohikal na ina kaya hindi niya kayang humawak ng programa.
Ako si Lucía Martínez, at kung nakilala mo ang pamilya ko noon sa Guadalajara, malamang na mas pipiliin mo rin ang kapatid ko. Kami ni Sofía ay magkaparehong kambal—kahit sa teorya lang. Siya ang kaakit-akit, ang elegante, ang laging inilalarawan…
Ang pagpapatuloy ng kuwento……
Ang selda ay nasa kalahating dilim, at ang amoy ng halumigmig ay kumakapit sa damit. Nakatayo si Isabel Martínez, bahagyang nakasandal sa pader, nakatutok ang tingin sa bakal na pinto. Ang hapdi sa kanyang mukha ay nananatili pa rin, ngunit…
ANG GABI BAGO ANG AKING KASAL, NARINIG KO ANG AKING NOBYA NA UMAUNGOL MAG-ISA SA BANYO… PAGKALIPAS NG MGA LINGGO, NABUNTIS SIYA, AT ANG KATOTOHANAN TUNGKOL SA KANYANG “DI-NAKIKITANG ASAWA” AY HALOS IKAPAHAMAK KO NG BUHAY.
Ang mga unang linggo matapos naming matuklasan ang pagbubuntis ay isang tahimik na impiyerno. Mukhang kalmado ang asawa ko. Sobrang kalmado. Naglalakad siya sa bahay na parang walang nagbago—nagtitimpla ng kape, nagbabasa sa sofa, nakikipag-usap sa telepono sa mga kaibigan….
“Papa… ang likod ko ay sobrang sakit at hindi ako makatulog. Sinabi ni Mama na huwag ko raw sasabihin sa iyo.” Kakauwi ko lang mula sa isang business trip nang ang mabagal na bulong ng aking anak na babae ay nagbukas ng lihim na tinatago ng kanyang ina
“Papa… may ginawa si Mama na masama,” mahina niyang sinabi. “Sinabi ni Mama na kung sasabihin ko sa iyo, lalala ang lahat. Pakiusap, tulungan mo ako… sobrang sakit ng likod ko.” Hindi ito sigaw. Hindi rin siya umiiyak. Ito ay…
5 Pampalasang Dapat Pag-isipan Muli sa Pilipinas at 3 Mas Healthy na Alternatibo
Sa bawat tahanang Pilipino, ang kusina ay hindi lang basta lugar kung saan nagluluto—ito ang puso ng pamilya. Dito nabubuo ang mga alaala, tawanan, at pagsasalo-salo na nagiging bahagi ng araw-araw na buhay. Mula sa simpleng almusal hanggang sa masaganang…
NANG SINABI KO SA AKING INA NA AKO AY BAKAL, ISANG BAGAY NA HINDI KO MAKAKALIMUTAN… PERO PAGKATAPOS NG 20 TAON, NATUKLASAN KO ANG KATOTOHANAN
May mga sandali sa buhay na may nagbubukas na bitak sa sansinukob at ang mundo mo ay nahuhulog dito. Para sa akin, ito ang araw na sinabi ko sa aking ina na ako ay bakla. Ako ay 21 taong gulang….
End of content
No more pages to load
