LUBOS ANG TUWA NG ISANG LALAKI NANG UMALIS ANG KANYANG MAYAMAN NA ASAWA GAMIT ANG KOTSE NA SINAADYANG SIRAIN ANG PRENO UPANG MAKUHA ANG YAMAN NITO PERO LAKING GULAT NIYA NANG MAKATANGGAP NG TAWAG MULA SA OSPITAL

Malamig ang simoy ng hangin sa Tagaytay nang bumangon si Martin mula sa malambot na kama ng kanilang marangyang resthouse. Alas-kwatro pa lamang ng madaling araw. Tulog na tulog pa ang kanyang asawang si Clara, isang tagapagmana ng malaking kumpanya ng real estate sa Pilipinas. Dahan-dahang naglakad si Martin palabas ng kwarto, maingat na iniiwasan ang mga bahagi ng kahoy na sahig na lumilikha ng ingay. Dumiretso siya sa garahe kung saan nakaparada ang paboritong sasakyan ng kanyang asawa, isang mamahaling itim na SUV.

Sa ilalim ng madilim na ilaw ng garahe, inilabas ni Martin ang isang matalim na wire cutter mula sa kanyang bulsa. Matagal na niyang pinlano ang araw na ito. Baon siya sa utang dahil sa palihim na pagsusugal, at unti-unti nang nahahalata ni Clara ang pagkawala ng malaking halaga ng pera sa kanilang joint account. Bukod pa rito, gusto na niyang makasama nang tuluyan ang kanyang lihim na karelasyon na si Cindy, isang batang modelo na nakatira sa isang condo na binabayaran din ni Martin gamit ang mismong yaman ni Clara.

Gumapang si Martin sa ilalim ng sasakyan. Ramdam niya ang malamig na semento sa kanyang likuran. Nang mahanap ang linya ng preno, maingat niya itong hiniwa. Hindi niya tuluyang pinutol upang hindi agad mahalata; sapat lang ang nipis para tuluyan itong bumigay kapag dumaan na si Clara sa mga matarik, madulas, at palikong kalsada ng zigzag road pababa ng Santa Rosa mamayang umaga. Nang matapos ang kanyang maitim na balak, mabilis siyang bumalik sa kwarto, naghugas ng kamay, at nagpanggap na mahimbing na natutulog.

Alas-sais ng umaga nang magising si Clara. Nakasuot ito ng eleganteng business attire at pabango na umaalingawngaw sa buong kwarto. May mahalagang board meeting daw ito sa Makati at kailangang maagang bumyahe para iwasan ang matinding trapiko sa SLEX.

“Babe, aalis na ako,” malambing na paalam ni Clara habang nag-aayos ng mamahaling hikaw sa harap ng salamin. “May niluto akong kape sa baba. Mag-ingat ka rito habang wala ako, ha?”

“Ikaw ang mag-ingat sa byahe, mahal. Medyo madulas ang kalsada dahil umambon kagabi,” pabalat-bungang sagot ni Martin habang kinukusot ang kanyang mga mata, nagkukunwaring bagong gising. Hinalikan niya sa noo ang asawa. Sa isip-isip niya, ito na ang huling pagkakataon na makikita niya itong humihinga.

Kinuha ni Clara ang susi ng itim na SUV mula sa ibabaw ng side table at naglakad palabas. Sumilip si Martin sa bintana ng kanilang kwarto. Pinanood niya ang pag-andar ng sasakyan hanggang sa tuluyan itong mawala sa matayog na gate ng kanilang resthouse.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Nang makasigurong wala na ang asawa, hindi napigilan ni Martin na mapangiti nang malapad. Nagpunta siya sa kusina, kumuha ng isang mamahaling alak, at nagsalin sa baso. Tagumpay ang kanyang perpektong plano. Sa loob ng ilang oras, makakatanggap siya ng tawag na ang kanyang asawa ay naaksidente, at siya ang magiging nag-iisang tagapagmana ng bilyun-bilyong yaman nito.

Agad niyang dinampot ang kanyang cellphone upang tawagan si Cindy. Gusto niyang ibalita sa kanyang kabit na malapit na silang maging malaya at mayaman. Sinubukan niyang i-dial ang numero nito na naka-save sa ibang pangalan. Nag-ring lang ito nang nag-ring ngunit walang sumasagot.

“Baka tulog pa,” bulong ni Martin sa sarili. Uminom siya ng alak at binuksan ang telebisyon upang maghintay ng breaking news.

Lumipas ang tatlong oras. Alas-nuwebe ng umaga. Tumunog ang cellphone ni Martin. Isang unregistered number ang tumatawag. Mabilis na tumibok ang kanyang puso. Ito na marahil ang tawag mula sa mga awtoridad. Inayos niya ang kanyang boses, naghanda ng pekeng iyak, at sinagot ang tawag.

“Hello? Kayo po ba si Mr. Martin Valderama?” tanong ng isang lalaki sa kabilang linya. Ang boses nito ay pormal at seryoso.

“Opo, ako nga. Sino po sila?” sagot ni Martin, umaarteng naguguluhan at inosente.

“Mula po kami sa Highway Patrol Group. Ikinalulungkot po naming ibalita na ang sasakyang nakapangalan sa inyong asawa, ang itim na SUV, ay nahulog sa isang malalim na bangin sa may Santa Rosa-Tagaytay road. Nawalan daw po ng preno ayon sa mga nakakita at sumabog ang sasakyan.”

Napangisi si Martin, ngunit ang boses niya ay ginawa niyang nanginginig at umiiyak. “Diyos ko! Ang asawa ko! Kamusta po ang asawa ko?! Si Clara, buhay ba siya?!”

Natahimik ang pulis sa kabilang linya nang ilang segundo. “Sir… doon po kami naguguluhan. Nakuha po namin ang bag at ID ng biktima malapit sa wasak na sasakyan. Wala na po itong buhay. Pero hindi po Clara ang pangalan sa ID. Ang pangalan po ng babaeng nagmamaneho ay Cindy Lorenzo. Kilala niyo po ba siya?”

Nanlamig ang buong katawan ni Martin. Nabitawan niya ang hawak na baso ng alak. Nabiyak ang salamin sa sahig, kasabay ng pagkabasag ng kanyang mundo. Si Cindy? Paanong si Cindy ang nasa loob ng sasakyan ni Clara?

“Hello, Sir? Andiyan pa ba kayo?” tanong ng pulis.

Hindi makapagsalita si Martin. Pinatay niya ang tawag. Nangangatog ang kanyang mga tuhod habang nakatingin sa kawalan.

Biglang bumukas ang main door ng resthouse.

Pumasok si Clara. Buhay na buhay, walang kahit isang galos, at may hawak na mainit na kape mula sa isang sikat na coffee shop. Nakangiti ito nang nakakakilabot.

“C-Clara? Paano… anong nangyari?” nauutal at namumutlang tanong ni Martin, umaatras habang palapit ang asawa.

Umupo si Clara sa sofa at tinitigan ang asawa mula ulo hanggang paa. “Nagtataka ka ba kung bakit buhay ako at kung bakit ang kabit mo ang nasa morgue ngayon?”

Halos tumigil ang paghinga ni Martin. Alam ng asawa niya ang lahat.

“Akala mo ba napakagaling mo, Martin?” malamig na sabi ni Clara. “Isang buwan ko nang alam ang pagnanakaw mo sa account natin at ang panloloko mo sa akin. Kaya naglagay ako ng hidden camera sa buong bahay. Pati sa garahe. Kitang-kita ko sa cellphone ko kung paano mo pinutol ang preno ng sasakyan ko kaninang madaling araw.”

“Clara, let me explain…” pagmamakaawa ni Martin na ngayon ay nakaluhod na sa sahig at umiiyak ng totoong luha.

“Walang dapat i-explain,” putol ni Clara. “Kaninang paglabas ko ng bahay, hindi ako dumiretso sa meeting. Daan muna ako sa hotel kung saan naka-check in si Cindy. Pinuntahan ko siya. Binigyan ko siya ng tseke na may limang milyong piso at ang susi ng paborito kong SUV. Sabi ko sa kanya, layuan ka niya, kunin ang sasakyan, at magsimula ng bagong buhay sa malayong probinsya. Dahil mukhang pera ang kabit mo, agad niyang kinuha ang susi at nagmaneho paalis nang mabilis para takasan ka.”

Ngumiti si Clara habang pinapanood na pumatak ang luha ng matinding pagsisisi at takot sa mga mata ng kanyang asawa.

“Ikaw ang pumatay sa babaeng mahal mo, Martin. At ngayon, hawak ko ang buong video footage ng ginawa mo sa garahe. Papunta na rito ang mga pulis para arestuhin ka sa kasong murder at attempted murder. Happy anniversary, mahal.”