Kakatapos lang iluwal ni Sarah ang kanyang panganay na anak sa isang public hospital. Pagod na pagod siya at nanghihina. Wala ang asawa niyang si Mike sa tabi niya habang nanganganak.

Biglang bumukas ang pinto ng ward. Pumasok si Mike, kasama ang kanyang ina na si Donya Elvira, at isang magandang babae na si Jessica (ang kabit).

“Mike?” mahinang tawag ni Sarah. “Tignan mo ang anak natin…”

Hindi tinignan ni Mike ang sanggol. Sa halip, inabot ni Donya Elvira ang isang envelope kay Sarah.

“Pirmahan mo ‘yan,” mataray na utos ni Donya Elvira.

“A-Ano po ito?” tanong ni Sarah.

“Divorce papers (Annulment),” sagot ni Jessica na nakakapit sa braso ni Mike. “Hiwalayan na kayo ni Mike. Ako na ang pakakasalan niya. Mayaman ako, hindi tulad mong hampaslupa na walang maibibigay sa kanya kundi sakit ng ulo.”

“Sarah, sorry,” sabi ni Mike nang walang emosyon. “Kailangan ko ng asawang makakatulong sa negosyo namin na palugi na. Si Jessica ang sagot. Wala kang pera, Sarah. Pabigat ka lang.”

Tumulo ang luha ni Sarah. “Mike… kakapanganak ko lang sa anak mo… Ito ba ang igaganti mo sa akin?”

“Drama mo!” sigaw ni Donya Elvira. “Pirmahan mo na ‘yan at lumayas ka na! Isama mo ‘yang anak mo! Wala kaming pakialam sa inyo!”

Dahan-dahang pinunasan ni Sarah ang luha niya. Tinitigan niya sila isa-isa.

“Sigurado kayo?” tanong ni Sarah. Ang boses niya ay biglang naging malamig at puno ng kapangyarihan.

“Oo! Pirmahan mo na!”

Kinuha ni Sarah ang ballpen at mabilis na pinirmahan ang papel.

“Salamat,” sabi ni Sarah. “Malaya na ako.”

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang Dean ng Ospital kasama ang limang bodyguard na naka-suit.

“Ma’am Sarah!” bati ng Dean na yumuko nang malalim. “Handa na po ang Presidential Suite para sa inyo at sa Young Master. At nandito na po ang private helicopter niyo para ilipat kayo sa sarili niyang ospital kung gusto niyo.”

Natigilan sina Mike, Donya Elvira, at Jessica.

“Ma’am Sarah? Young Master? Private Helicopter?” gulat na tanong ni Donya Elvira.

“Ah, hindi niyo pala alam,” ngiti ni Sarah habang bumabangon sa kama nang walang tulong.

“Ako si Sarah Vandel. Ang nag-iisang tagapagmana ng Vandel Group of Companies—ang pinakamayamang korporasyon sa Asya.”

Nalaglag ang panga ni Mike. Ang Vandel Group ang kumpanyang sinusuyo nila para mag-invest sa kanila!

“K-Kaya pala…” utal ni Mike. “Kaya pala pamilyar ang apelyido mo! Akala ko kapangalan lang!”

“Nagpanggap akong mahirap para makahanap ng lalaking mamahalin ako nang totoo,” paliwanag ni Sarah. “Pero, Mike… you failed the test.”

Humarap si Sarah kay Jessica. “At ikaw, Jessica? Ang yaman na ipinagmamalaki mo? Galing ‘yan sa allowance na binibigay ng daddy mo na empleyado ko. Gusto mo bang tanggalin ko siya trabaho ngayon din?”

Namutla si Jessica.

“At Donya Elvira,” baling ni Sarah sa biyenan. “Ang lupa na kinatitirikan ng bahay niyo? Akin ‘yun. At dahil hiwalay na kami ni Mike… Eviction Notice ang susunod na matatanggap niyo, hindi pera.”

“Sarah! Mahal kita! Joke lang ‘to!” lumuhod si Mike at kumapit sa binti ni Sarah.

“Guard, ilabas ang mga basurang ‘to,” utos ni Sarah.

Kinaladkad ng mga bodyguard sina Mike, Jessica, at Donya Elvira palabas ng ward habang nagmamakaawa.

Sumakay si Sarah sa wheelchair, karga ang kanyang anak, at lumabas papunta sa kanyang helicopter—iniwan ang nakaraan at ang mga taong hindi marunong magmahal nang tunay.

WAKAS.