Ako si Celine.

Kakatapos ko lang manganak sa panganay namin ng asawa kong si Jason.

Nakahiga ako sa hospital bed, pagod na pagod, habang karga ang baby naming si Baby CJ.

Ang akala ko, ito na ang pinakamasayang araw ng buhay ko. Ang akala ko, darating si Jason na may dalang bulaklak at lobo.

Pero bumukas ang pinto.

Pumasok si Jason. Wala siyang dalang bulaklak.

Kasunod niya ang biyenan kong si Donya Miranda, na laging nakataas ang kilay sa akin.

At ang mas nakakagulat—kasama nila si Tiffany. Ang ex-girlfriend ni Jason na laging kinukumpara sa akin ni Donya Miranda dahil “anak-mayaman” daw ito at ako ay “anak-mahirap” lang na galing probinsya.

“Jason?” tanong ko, nanghihina. “Bakit kasama mo sila? Nasaan ang flowers mo?”

Hindi sumagot si Jason. Yumuko lang siya.

Si Donya Miranda ang lumapit. Inihagis niya ang isang Brown Envelope sa kama ko, muntik nang tamaan ang baby.

“Walang flowers, Celine,” mataray na sabi ng biyenan ko. “Divorce Papers ang dala namin.” (Annulment sa context ng Pilipinas, pero Divorce ang tawag nila dahil sa yaman kuno nila).

“A-Ano?!” Napayakap ako sa anak ko. “Ma, kakapanganak ko lang! Jason, anong ibig sabihin nito?!”

Nagsalita si Jason, pero hindi makatingin sa akin. “Sorry, Celine. Hindi ko na kaya. Masyado kang… mahirap. Hindi ka bagay sa lifestyle namin. Si Tiffany, tutulungan niya akong palaguin ang negosyo. Ikaw? Pabigat ka lang.”

Tumawa si Tiffany at kumapit sa braso ni Jason. “Sorry girl. You see, kailangan ni Jason ng trophy wife, hindi ng housewife na amoy gatas. Don’t worry, aampunin namin ang baby. Kami ang magpapalaki sa kanya sa mansyon.”

“Hinding-hindi niyo makukuha ang anak ko!” sigaw ko kahit masakit ang tahi ko.

“Oh yes we will,” sagot ni Donya Miranda. “Wala kang trabaho. Wala kang pera. Wala kang pamilya dito sa Manila. Sa tingin mo ba ibibigay ng korte ang bata sa isang hampaslupa? Pirmahan mo na ‘yan at lumayas ka na pagkalabas mo ng ospital. Binayaran na namin ang bill mo sa Ward section. Hanggang doon lang ang afford mo.”

Pinagmamasdan ko sila.

Si Jason, ang lalaking minahal ko at tinago ko ang tunay kong pagkatao para maranasan ang simpleng buhay.

Si Donya Miranda, na akala mo kung sinong mayaman pero baon naman sa utang ang kumpanya.

At si Tiffany, na puro fake bags naman ang dala.

Pinunasan ko ang luha ko.

“Sigurado ba kayo dito, Jason?” tanong ko nang seryoso. “Kapag pinirmahan ko ‘to, wala nang bawian.”

“Pirmahan mo na! Ang dami mong drama!” sigaw ni Tiffany.

Kinuha ko ang ballpen. Pinirmahan ko ang papel.

“Sige. Malaya ka na, Jason.”

Inabot ko ang papel kay Donya Miranda.

“Good,” ngisi ng matanda. “Now, ibigay mo na ang bata. Aalis na kami. You can leave anytime. Guards will escort you out.”

Akmang kukunin ni Tiffany ang baby ko nang biglang…

TOK! TOK! TOK!

Bumukas ang pinto ng kwarto.

Pumasok ang Hospital Director, si Dr. Altamirano. Kasunod niya ang limang abogado na naka-amerikana at mga bodyguard.

Nagulat sina Jason.

“Dr. Altamirano?” gulat na bati ni Donya Miranda. “Bakit kayo nandito? Ah, siguro para i-congratulate ako sa bago kong apo?”

Hindi pinansin ng Director si Donya Miranda.

Dire-diretso siyang lumapit sa akin.

Sa gulat ng lahat, YUMUKO ang Director at ang mga abogado sa harap ng kama ko.

“Good morning, Madame Chairman,” bati ng Director nang may matinding paggalang. “Pasensya na po sa abala. Narinig po namin na may nanggugulo sa inyo. Should we call the security?”

CHAIRMAN?

Nanlaki ang mata ni Jason.

Nalaglag ang panga ni Donya Miranda.

Nabitawan ni Tiffany ang bag niya.

“M-Madame Chairman?!” utal ni Jason. “Doc, nagkakamali kayo! Si Celine lang ‘yan! Probinsyana ‘yan!”

Humarap ako sa kanila. Ang mukha ko ay wala nang bahid ng luha. Ito ay mukha ng isang Bilyonaryo.

“Probinsyana?” ngiti ko. “Oo, galing ako sa probinsya. Pero nakalimutan kong sabihin… ang probinsyang ‘yon? AKIN ANG KALAHATI NON.“

“Let me introduce myself properly,” sabi ko habang inaayos ang buhok ko.

“Ako si Celine Vandelia. Ang nag-iisang tagapagmana ng Vandelia Group of Companies. Ang kumpanyang nagmamay-ari ng ospital na ito, ng bangkong inuutangan niyo, at ng lupa kung saan nakatayo ang luma niyong mansyon.”

“V-Vandelia?!” sigaw ni Donya Miranda. Namutla siya na parang bangkay. Ang Vandelia Group ang pinakamayamang conglomerate sa bansa!

“Tinago ko ang yaman ko dahil gusto kong makahanap ng lalaking mamahalin ako hindi dahil sa pera,” paliwanag ko habang nakatingin kay Jason na nanginginig na ang tuhod. “Akala ko ikaw ‘yon, Jason. Pero napatunayan kong pera lang talaga ang habol niyo.”

Binalingan ko ang abogado ko.

“Attorney, anong status ng loan ng pamilya ni Jason sa bangko natin?”

“Ma’am,” sagot ng abogado. “Due na po last month. Since hindi sila nakabayad, we can foreclose their properties immediately.”

“Do it,” utos ko. “Bawiin ang mansyon. Bawiin ang mga kotse. At i-freeze ang lahat ng accounts nila.”

“Celine! Huwag!” lumuhod si Jason. “Asawa mo ako! May anak tayo!”

“Ex-husband,” pagtatama ko sabay turo sa papel na pinirmahan ko kanina. “Ikaw ang nagmamadaling makipaghiwalay diba? Wish granted.”

Humarap ako kay Tiffany.

“At ikaw, Tiffany. Ang boutique mo? Diba sa Vandelia Mall ‘yon nakapwesto? Consider your lease cancelled. You are banned from all my properties.”

“H-Hindi pwede ‘to! Mayaman ako!” iyak ni Tiffany.

“Mayaman sa utang,” sagot ko.

“Guards,” utos ko sa security.

“Ilabeas ang mga basurang ito. Nakaka-stress sila sa baby ko.”

“Celine! Anak! Patawarin mo si Mommy!” sigaw ni Donya Miranda habang hinihila ng mga guard. “Nagbibiro lang kami! Mahal ka namin!”

“Mommy?” tinaas ko ang kilay ko. “Ang huling sabi mo sa akin, hampaslupa ako diba? Pwes, mararanasan niyo na ngayon ang humampas sa lupa.”

Kinaladkad silang tatlo palabas ng kwarto habang nagmamakaawa. Wala silang nagawa.

Naiwan kami ng baby ko, ng Director, at ng mga abogado.

“Ma’am Celine,” sabi ng Director. “Ready na po ang Private Suite sa penthouse. At naka-standby na po ang helicopter kung gusto niyong ilipat sa private island niyo.”

Ngumiti ako at hinalikan ang noo ng baby ko.

“Salamat, Doc. Pero dito muna kami. Gusto kong magpahinga.”

Tinignan ko ang anak ko.

“Don’t worry, baby CJ. Hindi mo kailangan ng tatay na mukhang pera. Kayang-kaya kitang buhayin. Kahit bilhin ko pa ang buong mundo para sa’yo.”

EPILOGUE:

Makalipas ang isang linggo, nabalitaan ko na pinalayas na sila Jason at Donya Miranda sa mansyon nila. Nakatira na lang sila ngayon sa isang maliit na apartment. Si Tiffany naman, iniwan agad si Jason nung nalamang wala na itong pera.

Si Jason, nagtatrabaho na ngayon bilang messenger—sa kumpanya ko. Pero hindi niya ako pwedeng lapitan dahil sa Restraining Order.

Ako?

Masaya kaming namumuhay ng anak ko.

Natutunan ko na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa pera, kundi sa pagmamahal. Pero aaminin ko… masarap ding gamitin ang pera para turuan ng leksyon ang mga taong mapang-api.

Ang hampaslupa noon, siya na ang may-ari ng lupa ngayon.