Isang hapon, pagkatapos ng mahabang byahe, may napansin siyang isang itim na leather bag na naiwan sa backseat ng kanyang tricycle. Mabigat ang bag. Nang silipin niya ang loob, halos lumuwa ang kanyang mga mata. Puno ito ng mga bundle ng pera—kulay asul at lila na tig-iisang libo. May kasama pang mga alahas at bank documents. Sa tantya niya, higit pa sa tatlong milyon ang laman nito. Alam niyang naiwan ito ng huling pasahero niya, isang matandang lalaki na nagpahatid sa Villa Escudero.

Pag-uwi niya sa kanilang maliit na barung-barong, hindi nakatakas sa matatalas na mata ng kanyang mga kapitbahay ang dala niyang bag. Si Aling Marta, ang reyna ng chismis sa lugar at may-ari ng sari-sari store na laging naniningil ng utang, ay agad na lumapit.

“Aba, Tonio! Mukhang jackpot ka ah! Saan galing ‘yan?” usisa ni Aling Marta habang nakasilip sa siwang ng bag. Nang makita ang pera, nanlaki ang butas ng ilong nito. “Susmaryosep! Tonio! Ang daming pera! Hulog na ‘yan ng langit! Huwag mong isauli! Blessing ‘yan!”

Agad namang nagkumpulan ang mga tambay. “Oo nga Mang Tonio! Diskarte na ‘yan! Pambayad mo na ‘yan sa tuition ng mga anak mo! Pag pina- police mo ‘yan, ibubulsa lang nila ‘yan!” sabi ni Kalas, ang lasenggo sa kanto.

Umiling si Mang Tonio. “Hindi akin ‘to. Kawawa naman ‘yung matanda. Baka pampagamot niya ‘to o pambayad sa lupa. Isasauli ko ‘to.”

Nagtawanan ang mga kapitbahay. “Tanga ka ba, Tonio?” sigaw ni Aling Marta. “Kaya hindi ka umaasenso eh! Napaka- righteous mo masyado! Nasa harap mo na ang grasya, tinatanggihan mo pa! Bahala ka sa buhay mo, magdildil ka ng asin habambuhay!”

Sa kabila ng pangungutya, sumakay muli si Mang Tonio sa kanyang maingay na tricycle at bumalik sa resort. Iniwan niya ang bag sa reception at siniguradong makakarating ito sa may-ari. Walang reward, walang picture taking. Umuwi siya na pagod at gutom, pero magaan ang loob. Pagdating niya sa barangay, sinalubong siya ng tawanan. Tinawag siyang “Bayaning Bobo” ng mga kapitbahay.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Lumipas ang isang linggo. Patuloy pa rin ang pang-aalaska kay Mang Tonio. Kesyo sayang daw ang pagkakataon, na sana ay nakabili na siya ng bagong motor o nakapagpatayo ng bahay na bato. Tahimik lang siyang naglilinis ng kanyang tricycle nang biglang may dumating na convoy ng tatlong itim na SUV at isang police escort.

Nanlaki ang mata ng buong barangay. Akala nila ay may huhulihin na kriminal o may raid. Huminto ang mga sasakyan sa tapat ng barung-barong ni Mang Tonio. Bumaba ang isang matandang lalaki na naka-barong—si Don Alfonso, ang pasaherong naiwanan ng bag. Kasama niya ang Mayor ng San Pablo at ilang media.

Natulala si Aling Marta at ang mga tambay. Lumapit si Don Alfonso kay Mang Tonio at mahigpit na yumakap dito.

“Mr. Antonio Cruz,” wika ni Don Alfonso na may garalgal sa boses. “Ang pera sa bag na iyon ay payroll para sa construction workers ng bago kong subdivision at pampagamot ng apo ko sa America. Kung nawala iyon, marami ang magugutom at mapapahamak. Hinanap kita sa buong Laguna.”

“Ginawa ko lang po ang tama, Ser,” simpleng sagot ni Tonio habang kinakamayan ang matanda.

“Dahil diyan,” naglabas ng isang envelope si Don Alfonso. “Hindi ko ito mababayaran ng salapi lang. Pero tanggapin mo ito.”

Inabot niya kay Mang Tonio ang isang tseke. Nang makita ng mga usisero ang halaga, halos himatayin si Aling Marta—limang milyon piso. Pero hindi pa doon nagtatapos.

“At bilang pasasalamat,” dagdag ng Don, “Kailangan ko ng Head of Security at Transpo Manager para sa kumpanya ko. Ikaw ang gusto ko, Tonio. May full scholarship din ang mga anak mo hanggang kolehiyo sa kahit saang paaralan na gusto nila.”

Namutla ang mga kapitbahay. Ang tinatawag nilang “tanga” at “walang diskarte” ay biglang naging milyonaryo at manager. Si Aling Marta, na kanina lang ay nangungutya, ay biglang nagbago ng ihip ng hangin. “Ay, Tonio! Sabi ko na nga ba mabait ka talaga! Baka naman pwedeng pautang pampuhunan?”

Tumingin lang si Mang Tonio sa kanila, ngumiti, at sumagot nang mahinahon. “Pasensya na Aling Marta, ang sabi niyo kasi sa akin noon, magdildil ako ng asin. Ipunin niyo na lang muna ‘yang laway niyo sa kakachismis, baka sakaling yumaman din kayo.”

Sumakay si Mang Tonio at ang kanyang mga anak sa SUV ni Don Alfonso para kumain sa restaurant. Iniwan nila ang mga kapitbahay na puno ng inggit at pagsisisi. Napatunayan ni Tonio na ang katapatan ay hindi kailanman katangahan. Ang tunay na diskarte sa buhay ay ang paggawa ng tama kahit walang nakatingin, dahil ang karma ay hindi natutulog at higit na mas mapagbigay sa mga may busilak na puso.