Tahimik ang paligid sa maliit na inuupahang apartment ni Loida sa Novaliches. Rinig na rinig ang patak ng ulan sa bubong ng yero, ngunit mas malakas ang kabog ng kanyang dibdib habang matiyagang minamasa ang huling batch ng arina. Isang struggling single parent si Loida na umaasa lamang sa pagbebenta ng home-baked ensaymada at ube cheese pandesal sa Facebook upang maitaguyod ang kanyang tatlong anak.

Simula nang iwan siya ng kanyang asawa tatlong taon na ang nakararaan, sinalo na niyang mag-isa ang bigat ng responsibilidad. Dahil sa sunod-sunod na taas-presyo ng mga bilihin—mula sa mantikilya, asukal, hanggang sa itlog—madalas ay sakto lang ang kinikita niya para sa pangaraw-araw na kakainin nila. Walang labis, at minsan ay may kulang pa.

Kaya naman nang makatanggap siya ng isang pribadong mensahe kahapon mula sa isang nagngangalang “Sweetie Pie” na umorder ng limampung malalaking kahon ng premium ensaymada—na nagkakahalaga ng kabuuang dalawampung libong piso—ay halos mapatalon siya sa tuwa at maiyak sa pasasalamat. Cash on Delivery (COD) ang usapan. Medyo nag-alangan si Loida noong una dahil napakalaking halaga iyon at baka mabiktima siya ng panloloko, ngunit mabilis na nagpadala ng litrato ng valid ID at exact address sa isang sikat at eksklusibong subdivision sa Alabang ang bumili.

Sinigurado pa nito na may pabuyang dagdag na dalawang libo kung maidedeliver ng maaga. Para kay Loida, ito na ang tanging sagot sa papalapit na deadline ng bayarin sa kuryente, tubig, at lalong-lalo na ang overdue na tuition fee ng panganay niyang anak sa high school.

Upang mabuo ang kinakailangang puhunan para sa sangkap at packaging, lumunok ng pride si Loida at nangutang pa ng limang libo sa kanyang matapang na kapitbahay na nagpapautang na may malaking tubo. Magdamag siyang hindi natulog o nagpahinga man lang. Walang tigil ang paghalo, pagpapaalsa ng masa, at pagbabantay sa maliit niyang oven. Amoy butter, matamis na asukal, at inihaw na keso ang buong pagkatao niya nang tuluyan niyang ma-empake at matalian ang huling kahon kinaumagahan.

Bitbit ang naglalakihan at mabibigat na paper bags na halos kasing-laki na niya, buong tiyaga siyang sumakay ng dalawang jeep at isang siksikang bus bago tuluyang narating ang malaking, matataas na gate ng nasabing subdivision. Mabuti na lang at pinayagan siyang makapasok ng mahigpit na guwardiya nang ipakita niya ang screenshot ng naging usapan nila ni “Sweetie Pie”.

Habang naglalakad sa malalawak at malilinis na kalye na napapaligiran ng mga naglalakihang puno at mga nagtataasang mansyon na may iba’t ibang disenyong arkitektura, hindi maiwasan ni Loida na mangarap ng gising. Sana balang araw, sa pamamagitan ng kanyang pagsisikap, makaranas din ang mga anak niya ng ganitong uri ng kaginhawaan, malayo sa masikip nilang eskinita.

Huminto siya sa tapat ng Lot 44, Block 8. Isang napakalaking bahay na may mataas na gate na gawa sa bakal at tila may halong ginto. Pinindot niya nang maingat ang doorbell. Ilang sandali pa, bumukas ang maliit na pinto ng gate at lumabas ang isang may edad na babae na nakasuot ng eleganteng daster. Ang mukha nito ay mukhang matapang, pormal, at istrikta. Nakasunod sa likuran nito ang isang kasambahay na may bitbit na pamunas.

“Ano kailangan nila sa amin?” mataray at mabilis na tanong ng matandang babae.

“Magandang umaga po, ma’am. Ako po si Loida, ‘yung online seller sa Facebook. Dito po naka-address ‘yung order na limampung kahon ng premium ensaymada kay ma’am Sweetie Pie. Dalawampung libong piso po lahat ang total kasama ang delivery fee,” magalang na bati ni Loida, bakas ang matinding pagod ngunit may malaking ngiti sa mga labi dahil sa pag-asang matatapos na ang kanyang problema sa pera.

Nagsalubong ang makakapal na kilay ng matanda. “Sweetie Pie? Walang nakatira na Sweetie Pie dito sa pamamahay ko. At lalong hindi kami umoorder ng ganyan karaming tinapay sa internet. Baka nagkakamali ka lang ng napuntahan.”

Gumuho ang buong mundo ni Loida. Naramdaman niya ang mabilis na panlalamig ng kanyang mga kamay at ang unti-unting pamumuo ng mapapait na luha sa kanyang mga mata. “P-pero ma’am… dito po talaga ‘yung address na ibinigay sa akin. Ito po ‘yung ID na sinend niya, pati po ‘yung picture ng mismong bahay niyo mula sa labas. Nangutang pa po ako ng puhunan na may malaking tubo para lang mabuo ‘to.”

Nanginginig at halos mabitawan niya ang kanyang lumang cellphone habang inilalabas ito upang ipakita ang Facebook profile at ang mahabang chat nila ng buyer. “Scam po ba ito? Fake booking po ba talaga? Diyos ko, paano na ang kakainin ng mga bata mamayang gabi…”

Inis at may halong pagtataka na inabot ng matanda ang basag na cellphone ni Loida para tingnan kung sino ang naglakas-loob na gamitin ang pribado nilang address. Ngunit pagdapo ng kanyang matalim na paningin sa profile picture ng tinatawag na “Sweetie Pie,” biglang nanlaki ang mga mata nito na tila nakakita ng multo. Ang mataray nitong mukha ay biglang napalitan ng panggigil at matinding galit na nagpapula sa kanyang pisngi.

“Manang Linda!” malakas na tawag ng matanda sa kasambahay, nanginginig ang boses sa sobrang inis. “Tawagin mo si Beatrice sa kwarto niya sa taas. Ngayon din! Sabihin mo babasagin ko lahat ng mamahalin niyang make-up at puputulin ko ang internet niya pag hindi siya bumaba sa loob ng limang segundo!”

Ilang sandali lang ang lumipas, isang labing-anim na taong gulang na dalagita ang mabilis na bumaba, nakasimangot, nagkakamot ng ulo, at nakasuot pa ng silk na pajama. “Ano ba ‘yon, Mommy? Ang aga-aga pa sumisigaw ka na naman diyan!”

“Ikaw ba itong walanghiyang Sweetie Pie sa Facebook?!” galit na sigaw ng ina sabay harap ng cellphone ni Loida nang malapit na malapit sa mukha ng nagulat na anak.

Biglang namutla ang dalagita, tila naubusan ng dugo. Halatang hindi niya inaasahan na makakarating sa sarili nilang pintuan ang pinagtripan niyang online seller. “Ilang beses ko bang sinabi sa’yo na itigil mo ‘yang kawalanghiyaan mong fake booking prank para sa mga views sa Tiktok mo?! Ginagawa mong biro at palaruan ang dangal at hanapbuhay ng mga taong naghihirap nang marangal!”

Walang nagawa ang takot na dalagita kundi yumuko at umiyak nang mapagtanto ang matinding kahihiyan at tindi ng ginawa niya. Humarap ang matanda kay Loida, ang galit sa mukha nito ay mabilis na napalitan ng matinding awa at taos-pusong kahihiyan.

“Pasensya ka na sa nangyari, Loida. Ako na mismo ang humihingi ng tawad sa kagaguhan at kawalan ng modo nitong anak ko,” malumanay at nahihiyang sabi ng matanda. Dumukot ito sa kanyang mamahaling leather bag na nakapatong sa maliit na mesa sa beranda at mabilis na kumuha ng ilang bundle ng bagong pera.

“Ito, limampung libong piso. Bayad ‘yan sa lahat ng ensaymada mo, sa pamasahe mo, at sa abala at perwisyo na idinulot ng anak ko sa iyo. At ikaw,” matalim na baling nito sa umiiyak na anak, “bibitbitin mo isa-isa ang mga paper bags na ito sa loob. Ibebenta mo ang lahat ng ensaymadang ito sa mga mayayamang kaibigan at mga kapitbahay natin dito sa subdivision. Hindi ka makakalabas ng bahay at wala kang allowance buong taon hangga’t hindi mo naibabalik sa akin ang limampung libo na iyan!”

Hindi makapaniwala si Loida sa hindi inaasahang pangyayari. Mula sa matinding takot, pighati, at kaba na baon na siya sa utang, napalitan ito ng umaapaw at hindi mapigilang saya. Umuwi siyang may bitbit na limampung libong piso, higit pa sa inaasahan niya, sapat na sapat para mabayaran ang utang, ang matagal nang tuition ng anak, at may malaking sobra pa para makapagsimula ng sarili niyang pwesto ng bakery.