Nasa loob ako ng Maison De Luxe, ang pinakasikat na luxury boutique sa lungsod. Hawak ko ang isang Emerald Green Crocodile Skin Bag. Isa lang ang ganoong klase sa buong bansa, at nagkakahalaga ito ng mahigit ₱2 Milyon.

Ako si Victoria. Simple lang akong manamit. Nakasuot lang ako ng linen dress at flat sandals. Sa tingin ng iba, ordinaryong ginang lang ako. Hindi nila alam, ako ang CEO ng Victoria Reality Corp, at ang asawa kong si Gary ay isa lamang empleyado sa kumpanya ko na binibigyan ko ng allowance.

Habang sinusuri ko ang bag, biglang may humablot nito sa kamay ko.

“Ouch!” napahawak ako sa pulso ko.

Humarap ako at nakita ko ang isang babaeng puno ng retoke, makapal ang make-up, at nakasuot ng damit na halos ipakita na ang kaluluwa. Si Lexi. Ang kabit ng asawa ko.

At sa likod niya, nakatayo si Gary, ang asawa ko.

“Babe! Look!” tili ni Lexi habang yakap ang bag na inagaw niya sa akin. “Ang ganda! Ito ‘yung gusto ko! Bilhin mo na ‘to para sa akin, please?”

Tinignan ako ni Lexi mula ulo hanggang paa nang may pandidiri.

“Excuse me, Manang,” mataray na sabi ni Lexi. “Huwag ka ngang humawak ng ganito. Baka madumihan. Tsaka tignan mo nga ‘yang suot mo, mukha kang yaya. Hindi bagay sa’yo ang pang-mayaman na bag. Sa akin ‘to bagay.”

Humarap ako kay Gary. Inaasahan kong ipagtatanggol niya ako. Inaasahan kong sasabihin niyang ‘Lexi, asawa ko yan, ibigay mo sa kanya.’

Pero tinignan lang ako ni Gary nang masama.

“Victoria,” sabi ni Gary sa naiiritang boses. “Ibigay mo na kay Lexi. Masyado ka nang matanda para sa mga ganyang kulay. At saka, ang dami mo nang bag sa bahay. Hayaan mo naman si Lexi ang mag-shine ngayon.”

Parang sinaksak ang puso ko. Sa harap ng staff at ibang customers, kinampihan niya ang kabit niya at tinawag akong matanda.

“So,” kalmado kong tanong. “Bibilhin mo ‘yan para sa kanya, Gary?”

“Oo!” mayabang na sagot ni Gary. “Kaya kong bilhin kahit anong gusto niya. Hindi tulad mo na kuripot.”

Ngumisi si Lexi. “Narinig mo ‘yun? Alis na. Shoo! Panira ka ng view.”

Huminga ako nang malalim. Sa halip na umiyak o mag-iskandalo, NGUMITI ako. Isang ngiti na puno ng panganib.

Tinaas ko ang kamay ko at tinawag ang Store Manager na kanina pa nakatingin sa gilid.

“Mr. Henry,” tawag ko.

Agad na lumapit ang Manager. Kilalang-kilala niya ako dahil ako ang top VIP client nila.

“Yes, Madame Victoria?” magalang na bati ni Mr. Henry.

Humarap ako kay Gary at Lexi na ngayon ay nasa counter na. Nilabas ni Gary ang kanyang Black Platinum Card—ang card na extension lang ng account ko.

“Mr. Henry,” malakas na sabi ko para marinig ng lahat. “I want you to cancel the Supplementary Card ending in 8890 right now.”

Natigilan si Gary. Nanlaki ang mata ni Lexi.

“Report it as stolen or unauthorized use,” dagdag ko. “Effective immediately.”

“Copy, Madame,” sagot ng Manager. Agad itong tumawag sa bangko at nag-type sa system.

“H-Hoy! Victoria! Anong ginagawa mo?!” sigaw ni Gary. “Bakit mo pinapacut?!”

“Kasi Gary,” sagot ko habang inaayos ang buhok ko. “Nakalimutan mo yata. Ang card na ‘yan ay nakapangalan sa akin. Ako ang nagbabayad niyan. Supplementary cardholder ka lang. At dahil ginagamit mo ang pera ko para ibili ng bag ang babaeng ‘yan… tinatanggalan na kita ng karapatan.”

“Sir,” sabi ng cashier kay Gary. “Decline po ang card.”

“Subukan mo ulit!” pawis na pawis na sigaw ni Gary.

“Decline po talaga, Sir. Blocked na po.”

Namutla si Lexi. Binitawan niya ang bag sa counter.

“Gary! Ano ba?! Nakakahiya! Sabi mo bibilhin mo?!” sigaw ni Lexi.

“Wait lang babe! Victoria! Huwag mo naman akong ipahiya dito!” nagmakaawa si Gary, lumalapit sa akin. “Sige na, ibalik mo na ang limit! Babayaran kita pag nagkasweldo ako!”

“Sweldo?” tumawa ako. “Gary, empleyado kita. At bukas pagpasok mo, makakatanggap ka ng Termination Letter. Wala ka na ring sweldo.”

Humarap ako sa Manager.

“Mr. Henry, pakitawag ang security.”

“Yes, Madame.”

Naglabasan ang dalawang malalaking guard.

“Itong dalawang ito,” turo ko kay Gary at Lexi. “Wala silang pambayad. Inaabala nila ang ibang customers. At nambabastos sila ng VIP. Pakilabas sila. Now.”

“Ma’am, Sir, labas na po,” utos ng guard sabay hawak sa braso ni Gary at Lexi.

“Bitawan niyo ako! Mayaman ako!” tili ni Lexi habang kinakaladkad palabas.

“Victoria! Asawa mo ako! Hindi mo pwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Gary habang pinagtitinginan ng mga tao.

Nang mailabas na sila at nakadungaw na lang sa salamin ng shop na parang mga basang sisiw, kinuha ko ulit ang Emerald Bag.

“Mr. Henry,” sabi ko. “I’ll take this bag. Charge it to my personal account.”

“Excellent choice, Madame Victoria. Bagay na bagay po sa inyo. Classy and elegant.”

Lumabas ako ng shop dala ang bagong bag. Nakita ko si Gary at Lexi sa labas, nag-aaway sa gitna ng kalsada dahil wala silang pamasahe pauwi. Nilampasan ko sila at sumakay sa aking luxury car.

Sa araw na iyon, natutunan ni Gary na ang taong nagpapakain sa kanya ay hindi dapat kinakalaban. At si Lexi? Nalaman niyang ang bag na gusto niya ay hindi bagay sa kanya—dahil ang tunay na luxury ay hindi nabibili ng nakaw na yaman, kundi ng sariling kakayahan.