ILANG MINUTO BAGO AKO MAGLAKAD SA ALTAR, UMIYAK AKO SA LOOB NG CR — PERO NANG MARINIG KO ANG MAITIM NA PLANO NG BIYENAN KO, NAGBAGO ANG LAHAT.

Nakatitig ako sa salamin ng banyo ng simbahan. Suot ko ang isang mamahaling custom-made designer wedding gown. Nanginginig ang mga kamay ko at mabilis ang tibok ng puso ko. Limang minuto na lang bago tumugtog ang wedding march. Dapat ay masaya ako dahil pakakasalan ko si Rafael, ang lalaking inakala kong magmamahal sa akin habang-buhay.

Pero imbes na kilig, matinding pandidiri at galit ang nararamdaman ko.

Dahil sampung minuto lang ang nakalipas, gumuho ang buong mundo ko. Naghahanap ako ng safety pin kanina kaya napadpad ako sa maliit na kwarto sa likod ng sacristy. Nakaawang ang pinto. Pabalik na sana ako nang marinig ko ang pamilyar na boses ng future mother-in-law kong si Donya Victoria, at ng mapapangasawa kong si Rafael.

“Sigurado ka bang naayos na ng abugado ang mga papeles? Walang prenup ha!” matalim na sabi ni Donya Victoria.

“Opo, Mama,” tumawa si Rafael, isang tawang ngayon ko lang narinig—malamig at nakakakilabot. “Bulag na bulag sa akin si Elena. Pinapirma ko siya kahapon ng Special Power of Attorney. Akala niya para iyon sa bibilhin naming bahay sa Alabang, pero ang totoo, binibigyan niya ako ng buong kontrol sa TechNova Industries at sa lahat ng bank accounts niya.”

“Mabuti,” sagot ng matanda. “Lubog na sa utang ang pamilya natin, Rafael. Kapag nakuha na natin ang pera niya, simulan mo na ang pagpapainom sa kanya ng gamot na nakuha ko sa black market. Unti-unti nitong sisirain ang nervous system niya hanggang sa mabaliw siya. Palalabasin nating inatake siya ng matinding schizophrenia, at ikaw ang magiging legal guardian niya. Lahat ng yaman niya, mapapasatin.”

Napatakip ako sa bibig ko upang pigilan ang paghikbi ko. Ang lalaking minahal ko ng tatlong taon… pinaplano ang unti-unting pagpatay sa akin.

Pinunasan ko ang nag-iisang luhang tumakas sa mata ko at tinitigan ang sarili ko sa salamin. Hindi ako magiging biktima, isip-isip ko. Kinuha ko ang cellphone ko. Kung akala nila sila ang may kontrol sa laro, nagkakamali sila.

(Karugtong ng kwento…)

Nanginginig man ang mga kamay, naging malinaw ang isip ko. Agad kong idinial ang numero ni Atty. Suarez, ang matalik na kaibigan at pinagkakatiwalaang Chief Legal Counsel ng yumaong ama ko, na alam kong nakaupo na sa front row ng simbahan.

“Atty. Suarez,” pabulong ngunit madiin kong sabi nang sagutin niya ang tawag. “Cancel the wedding. I-activate mo ang Contingency Protocol Blackout. Ngayon din. May ipapadala akong audio file sa email mo, i-forward mo agad sa contact natin sa CIDG. Paparating na ako diyan.”

Pagkatapos, huminga ako nang malalim. Inayos ko ang belo ko at lumabas ng banyo.

Nag-aabang na ang lahat. Bumukas ang malalaking antigong pinto ng simbahan. Tumugtog ang paborito kong classical music. Tumayo ang daan-daang bisita—mga kilalang negosyante, pulitiko, at mga socialites. Nakita ko si Rafael sa dulo ng altar. Nakangiti siya. Isang perpektong ngiti ng isang perpektong manloloko, nag-aabang sa kanyang “biktima”. Sa tabi niya ay si Donya Victoria na tila isang mapagkunwaring anghel na lumuluha pa sa tuwa.

Naglakad ako. Pero hindi dahan-dahan. Matapang, diretso, at mabilis ang bawat hakbang ko. Walang bakas ng luha sa aking mga mata.

Nang makarating ako sa gitna ng aisle, huminto ako. Nagtaka ang mga bridesmaids. Kumunot ang noo ng pari. Sa halip na lumapit kay Rafael, lumihis ako ng konti at kinuha ko ang mikropono mula sa stand ng wedding singer sa gilid ng choir.

“Elena? Anong ginagawa mo, babe? Halika na rito,” nakangiting tawag ni Rafael, pilit na itinatago ang kaba sa boses.

Tinitigan ko siya nang malamig. Ibinaon ko ang tingin ko sa kanyang mga mata hanggang sa unti-unti siyang mamutla.

“Rafael, huwag mo nang ituloy ang pag-arte mo. Nakakapagod, ‘di ba?” Umalingawngaw ang boses ko sa buong simbahan. “Sa lahat ng bisita, maraming salamat sa pagdalo at paglalaan ng oras. Pero humihingi ako ng paumanhin… dahil walang kasalang magaganap ngayon.”

Nagkagulo ang mga tao. Nagsimulang magbulungan ang buong paligid.

Sumigaw si Donya Victoria, mabilis na bumaba mula sa altar. “Baliw na ba ang babaeng ito?! Wag niyo siyang pakinggan! Baka inatake na naman ng matinding anxiety niya! Rafael, kunin mo ang fiancée mo!”

“Wag kang lalapit!” utos ko nang subukang humakbang ni Rafael. Ngumisi ako at tumingin sa sound engineer sa likod ng simbahan na nabayaran na ni Atty. Suarez. Sumenyas ako. “Gusto niyo ng patunay kung sino ang tunay na baliw at kriminal? Pakinggan niyo ito.”

Agad na umalingawngaw ang voice recording mula sa smart watch ko na sinadya kong i-record kanina sa tapat ng pinto ng sacristy. Pinalakas ito sa buong sound system ng simbahan.

“…simulan mo na ang pagpapainom sa kanya ng gamot na nakuha ko sa black market. Unti-unti nitong sisirain ang nervous system niya hanggang sa mabaliw siya… ikaw ang magiging legal guardian niya. Lahat ng yaman niya, mapapasatin.”

Natahimik ang buong simbahan. Parang huminto ang pag-ikot ng mundo. Nalaglag ang panga ng mga bisita. May mga napasinghap at napatakip ng bibig.

ADZILLA: Buy & HODL for long term!

Namutla si Rafael na parang nakakita ng multo. Napatakip sa mukha si Donya Victoria habang nanginginig ang buong katawan.

“I-I-Itigil niyo ‘yan! Edited ‘yan! AI voice ‘yan!” tili ni Donya Victoria, nagwawala sa harap ng altar.

“Hindi ‘yan edited, Victoria,” isang malamig na boses ang umalingawngaw. Tumayo si Atty. Suarez mula sa unang linya, may hawak na makapal na folder. “At kasabay ng pagbubunyag na ito, na-freeze na ang lahat ng assets ninyo na sinusubukan ninyong i-transfer gamit ang pekeng pirma ni Elena.”

Bago pa makatakbo ang mag-ina, bumukas nang malakas ang mga pinto sa gilid ng simbahan. Pumasok ang mahigit sampung armadong pulis mula sa Criminal Investigation and Detection Group (CIDG).

“Rafael at Victoria, inaaresto namin kayo para sa Conspiracy to Commit Murder, Falsification of Public Documents, at Large Scale Estafa,” seryosong sabi ng hepe ng pulisya habang pinapalibutan sila.

“Elena! H-Hayaan mong magpaliwanag ako!” umiiyak na lumuhod si Rafael sa harap ko, pilit na inaabot ang laylayan ng mamahalin kong gown. “Mahal kita! Nagawa ko lang iyon dahil tinakot ako ni Mama! Maawa ka sa akin, Elena!”

“Bitiwan mo ako, mga lapastangan! Wala kayong karapatang hawakan ako! Alam niyo ba kung sino ako?!” nag-eeskandalong sigaw ni Donya Victoria habang pilit pinoposasan ng mga pulis ang kanyang mga kamay. Nakatingin ang lahat ng mayayamang kaibigan niya, puno ng pandidiri.

Hinila ko ang gown ko palayo kay Rafael. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, puno ng awa at pagkasuklam.

“Sayang ang tatlong taon ko sa’yo, Rafael. Akala ko ikaw na ang magbibigay sa akin ng palasyo. Pero at least, nakahanap ako ng libreng titirhan niyo ngayon—sa loob ng rehas ng maximum security prison.”

Tinalikuran ko ang altar. Habang kinakaladkad sila palabas ng simbahan sa gitna ng mga flash ng camera ng mga bisita, naglakad ako pabalik sa red carpet patungo sa pinto.

Nakangiti. Malaya. Hawak ang buong kontrol ng buhay, ng kinabukasan, at ng kumpanya ko. Ang pinakamagandang desisyon na ginawa ko sa araw ng kasal ko ay ang hindi pagpapakasal.