Ang bakal na pinto sa ibaba ng hagdanan ay hindi basta bumukas—parang nagreklamo ito.
Umungol ang kalawangin nitong bisagra na tila isang matandang hayop na biglang ginising. Ang tunog ay gumulong sa pasilyo ng basement sa ilalim ng club, kasabay ng amoy ng chlorine, basang semento, at panis na alak.
Isang lalaking sugatan ang pumasok sa madilim na ilaw.
Matangkad. Malapad ang balikat. Nakasuot ng mamahaling suit na ngayon ay punit at duguan. Ang puting kamiseta niya ay unti-unting pinupula sa tagiliran. Hirap siyang huminga. Isang kamay ang mahigpit na nakahawak sa kanyang tadyang, ang isa’y nangangapa sa pader.
Siya si Joon Kang
Si Joon Kang ay dating pinuno ng isang makapangyarihang sindikato (mafia boss) na nagpasya nang kumalas sa mundo ng krimen.
Sa loob ng organisasyon:
Natuklasan ni Joon na ang kanyang kanang kamay at ilang matataas na opisyal ay:
Nagbebenta ng droga sa mga bata
Nagta-traffick ng tao
At gumagamit ng kanyang pangalan para sa mas madugong operasyon
Nang subukan ni Joon na isara ang mga ilegal na operasyon at ibigay ang ebidensya sa isang lihim na imbestigasyon, itinuring siyang taksil ng sariling organisasyon.
Nagkaroon ng ambush sa isang lihim na pulong.
Tinangka siyang patayin ng dati niyang mga tauhan
Marami sa kanyang bodyguards ang napatay
Siya ay binaril at hinabol hanggang sa basement ng club.
Sa mundo ng krimen, tinatawag siyang Iron King—ang pangalang bumubulong pa lang ay sapat na para manginig ang mga tao.
Ngayong gabi, siya ay isang duguang anino na halos bumigay.
Bumagsak ang kanyang tuhod.
Ngunit hindi siya tuluyang bumagsak.
Isang maliit na kamay ang umalalay sa kanya.
Isang batang babae, hindi hihigit sa anim na taong gulang, ang nakatayo sa harap niya. Gusot ang buhok. May mga bahid ng krayola ang kamay. Manipis na asul na bestida ang suot.
Hindi siya natakot.
Hindi siya napaurong.
Tiningnan niya si Joon na para bang matagal na siyang hinihintay.
Sa kabila ng maliit niyang katawan, ipinasok niya ang balikat sa ilalim ng braso ni Joon at dahan-dahang inakay siya papunta sa isang makitid na kama sa sulok.
“Shh,” bulong ng bata.
Hindi pakiusap.
Utos.
At sumunod ang Iron King.
—
Sa itaas ng basement, kumikislap ang club na Gilded Halo—puno ng mayayaman, lasing sa musika at kapangyarihan.
Sa ibaba, si Mina Park, isang single mother at waitress, ay nagbubuhat ng tray hanggang mangalay ang mga kamay. Ang gusto lang niya ay makauwi at makita ang kanyang anak na si Lena na mahimbing na natutulog.
Nang makauwi siya, napansin niyang nakabukas ang pinto.
At naamoy niya ang dugo.
Sa kama ng kanyang anak, nakita niya ang duguang lalaki.
Kilala niya ang mukha.
Joon Kang.
Ang Iron King.
Ang unang pumasok sa isip ni Mina: tumawag at ipagpalit siya sa pera.
Ang sumunod: kapag natagpuan siya rito, pati sila ni Lena ay mamamatay.
Nakita niya si Lena sa gilid ng kama, hawak ang kamay ni Joon.
“Mama,” bulong ni Lena. “Nasasaktan siya.”
“Itinago ko siya. Kailangan niya ng katahimikan.”
Bumigat ang desisyon sa puso ni Mina.
Sa halip na tumawag…
Isinara niya ang trangka.
—
Makalipas ang ilang minuto, may malakas na katok.
“HANAPIN NIYO SI JOON KANG!”
Sa halip na matakot, si Lena ang lumapit sa pinto.
Binuksan niya ito nang kaunti at itinaas ang isang guhit ng halimaw.
“Shh,” sabi niya. “Natutulog ang mommy ko. May sakit siya. Sabi ng halimaw, kapag maingay ka, magkakasakit ka rin.”
Nainis ang lalaki.
“Mga daga sa basement,” bulong nito.
Umalis sila.
Si Mina ay halos bumagsak sa sahig.
Niyakap niya si Lena.
“Huwag mo nang uulitin iyon,” umiiyak niyang sabi.
“Pero Mama… kailangan niya ng katahimikan.”
Mula sa kama, pinanood ni Joon ang lahat.
At sa unang pagkakataon sa kanyang buhay…
May naramdaman siyang hiya.
—
Sa mga sumunod na araw, inalagaan nila si Joon.
Iisa lang ang ramen.
Ibinigay kay Lena.
Inalok ni Lena si Joon.
“Gusto mo?”
“Hindi,” sabi niya. “Ikaw ang kumain upang lumaki ka.”
Binigyan siya ni Lena ng stuffed toy.
“Para sa sakit mo.”
Isang bagay na mas mahalaga kaysa pera.
Isang yakap ng kabutihan.
—
Ngunit dumating muli ang panganib.
Mga SUV.
Mga armadong lalaki.
Nahanap na nila si Joon.
“Gusto kong dalhin mo ako sa dagat,” biglang sabi ni Lena.
Tumingin si Joon sa kanya.
Hindi sa isang bata.
Kundi sa isang dahilan para mabuhay.
“Hindi ako mamamatay dito,” sabi ni Joon. “At hindi ko hahayaang galawin nila siya.”
Sinipa ang pinto.
Pumasok ang mga armado.
Hinila ni Mina ang kable ng kuryente.
Dilim.
Sa dilim, gumalaw si Joon.
Hindi bilang hari ng krimen.
Kundi bilang tagapagtanggol ng isang bata.
Nang bumalik ang liwanag…
Tatlong katawan ang nakahandusay.
At si Joon, duguan, ngunit nakatayo.
Yakap-yakap si Lena.
“Huwag kang gagawa ng tunog,” bulong ni Lena.
“Itinago kita sa kwarto ko.”
Tumango si Joon.
—
Tumakas sila bago mag-umaga.
Sa tulong ng isang lalaking nagngangalang Mr. Park, umalis sila sa lungsod.
“Mama… mamamatay ba tayo?” tanong ni Lena.
“HINDI,” sagot ni Mina. “Mabubuhay tayo.”
“Dadalhin mo ba ako sa dagat?” tanong ni Lena kay Joon.
“Oo,” pangako niya.
—
Makalipas ang isang buwan…
Nawala ang Gilded Halo.
Nawala si Joon Kang.
Nawala sina Mina at Lena.
Muling lumitaw sila sa baybayin ng California.
Isang simpleng bahay.
Amoy dagat.
Amoy araw.
Si Lena ay tumatakbo sa buhangin, tumatawa, hindi na nagtatago.
Si Mina ay nakangiti sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon.
At si Joon…
Wala nang korona.
Wala nang baril.
Sa kanyang mesa, may isang naka-frame na guhit:
Isang matangkad na lalaki at isang batang babae na magkahawak-kamay.
At sa ibaba, nakasulat:
ANG KATAHIMIKAN ANG NAGLIGTAS SA KANYA.
Lumapit si Mina.
“Masaya siya,” sabi ni Joon.
“Karapat-dapat siya,” sagot ni Mina.
“At ikaw rin.”
Mula sa ibaba, sumigaw si Lena:
“MAMA! GINTO ANG TUBIG!”
Magkahawak-kamay silang tatlo, naglakad papunta sa dagat.
Ang alon ay kumikislap na parang ginto.
Mas mahalaga kaysa pera.
Mas mahalaga kaysa kapangyarihan.
Isang bagong buhay.
WAKAS
—