Ako si Celestine. Sa tingin ng lahat, isa lang akong simpleng “housewife.” Walang trabaho, laging nasa bahay, at umaasa lang sa asawa. ‘Yan ang imaheng ipininta ng asawa kong si Markus sa loob ng limang taon.

Ngayong gabi ang 10th Anniversary Gala ng Apex Global Solutions. Ito ang kumpanyang ipinagmamalaki ni Markus. Ang sabi niya sa akin, Junior Partner na siya at ngayong gabi, ia-announce na siya na ang bagong President.

“Celestine,” sita ni Markus habang nasa loob kami ng sasakyan. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. Suot ko ang isang simpleng itim na gown. “Diba sinabi ko sa’yo na ‘wag kang magsusuot ng ganyan? Mukha kang pupunta sa lamay. Ang daming investors at VIPs ang nandodon. Don’t embarrass me.”

Napahigpit ang hawak ko sa purse ko. “Markus, ito lang ang kasya sa akin. At saka, elegante naman ito ah?”

“Elegante? Baduy,” irap niya. “Basta, pagdating don, umupo ka lang sa Table 10. Dulong table ‘yon. ‘Wag kang lalapit sa mga Boss ko. At parang awa mo na, ‘wag kang aakyat ng stage kahit anong mangyari. Ayokong isipin nila na walang taste ang asawa ng magiging Presidente.”

Nanahimik na lang ako. Hindi niya alam, ang gown na suot ko ay isang Vintage Dior na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Hindi niya alam dahil nasanay siya sa mga fake brands na binibili niya para sa… iba.

Pagdating namin sa Grand Ballroom ng hotel, iniwan agad ako ni Markus.

“Doon ka lang sa likod,” utos niya bago siya nagmamadaling lumapit sa VIP section.

Sinunod ko siya. Umupo ako sa Table 10, kasama ang mga tech support at interns. Habang nakaupo, pinagmamasdan ko si Markus. Ang gwapo niya sa suot niyang tuxedo. Ang ngiti niya, abot hanggang tainga.

Pero nagbago ang timpla ng mukha ko nang makita ko ang isang babae na lumapit sa kanya.

Si Tiffany. Ang Head of Marketing.

Naka-pulang gown na halos kita na ang kaluluwa. Napakaganda, napaka-sexy.

Nakita ko kung paano humawak si Tiffany sa braso ni Markus. Hindi ‘yon hawak ng isang katrabaho. Hawak ‘yon ng isang pagmamay-ari.

Pasimple silang nagbulungan at nagtawanan. At nung akala nilang walang nakatingin, hinaplos ni Markus ang likod ni Tiffany—pababa sa balakang nito.

Ramdam ko ang pagkirot ng dibdib ko. Alam ko na ang tungkol sa kanila. Ilang buwan na. Pero iba pala talaga ang sakit kapag nakita mo nang harapan.

Tinext ko si Mr. Lee, ang private investigator ko.

“Ready na ba ang files?”

Sumagot agad siya: “Yes, Ma’am. Nasa control booth na ako. Hinihintay na lang ang signal mo.”

Nagsimula ang programa. Puno ng yabang ang mga speeches.

At dumating na ang pinakahihintay na sandali. Ang announcement ng bagong Presidente.

Umakyat ang emcee sa stage.

“Ladies and Gentlemen, tonight is a special night. The owner of Apex Global Solutions has been a silent figure for many years. But tonight, the owner is here to announce the new leadership. Please welcome, our Chairman and Majority Shareholder…”

Inayos ni Markus ang coat niya. Nakita kong bumulong siya kay Tiffany, “This is it, babe. Akin na ang kumpanya.”

Tumayo si Markus, handa nang umakyat sa stage kahit hindi pa tinatawag ang pangalan niya. Confident siya na siya ang Chairman.

Pero nagsalita ulit ang emcee.

“…please welcome, Ms. Celestine Villafuerte-Dizon!”

Katahimikan.

Yung nakabibinging katahimikan.

Napahinto si Markus sa pagtayo. Lumingon siya sa paligid, naghahanap ng ibang Celestine.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa Table 10.

Ang mga interns na kasama ko sa lamesa, napanganga.

Naglakad ako papunta sa gitna. Ang spotlight, tumutok sa akin.

Ang “simpleng gown” ko, biglang kumintab sa ilalim ng ilaw. Ang bawat hakbang ko, puno ng awtoridad.

Pagdaan ko sa tapat ni Markus, nakita ko ang mukha niya. Puti. Puting-puti na parang bangkay.

“C-Celestine?” utal niya. “A-Anong ginagawa mo? Bumaba ka diyan! Nakakahiya ka!” pabulong pero madiin niyang sita.

Tinignan ko siya. Nginitian ko siya—yung ngiting hindi umaabot sa mata.

“Umupo ka, Markus. Panonoorin mo ‘to.”

Umakyat ako sa stage. Kinuha ko ang mic.

Humarap ako sa limangdaang bisita.

“Good evening,” bati ko. Ang boses ko, buo at matapang. Iba sa boses ng sunud-sunurang asawa na kilala ni Markus.

“Marami sa inyo, kilala ako bilang housewife lang ni Markus Dizon. Pero ang hindi niyo alam, ang Apex Global ay itinayo gamit ang trust fund na pamana ng yumao kong ama. Ako ang nagpondo nito. Ako ang may-ari ng 70% ng shares nito. Pinamahala ko lang kay Markus dahil nagtiwala ako sa kanya.”

Nagbulungan ang mga tao. Napatingin lahat kay Markus na ngayon ay pinapawisan na nang malapot. Si Tiffany naman ay unti-unting lumalayo kay Markus.

“Tonight,” patuloy ko. “Dapat ia-announce ko ang promotion ng asawa ko. Pero…”

Nag-signal ako sa control booth.

“…may nalaman ako na mas interesante kaysa sa promotion.”

Biglang namatay ang ilaw.

Sa malaking LED screen sa likod ko, hindi graphs ng sales ang lumabas.

Kundi video.

Video nina Markus at Tiffany sa loob ng opisina ni Markus.

Kitang-kita sa video ang paghahalikan nila.

Rinig na rinig ang usapan nila.

Video Voice (Markus): “Konting tiis na lang, babe. Kapag nakuha ko na ang full control ng kumpanya ngayong gabi, hihiwalayan ko na si Celestine. Pipirmahan ko na ang transfer ng assets. Wala siyang makukuha. Bobo ‘yun eh. Wala siyang alam sa negosyo.”

Video Voice (Tiffany): “Talaga? Excited na akong maging Mrs. President. Ang baduy kasi ng asawa mo, Markus. Nakakasuka.”

Video Voice (Markus): “Hayaan mo na. Pera lang naman niya ang habol ko. I love you, Tiffany.”

Nag-gasp ang buong ballroom.

Ang mga investors, nandidiring tumingin kay Markus.

Ang pamilya ni Tiffany na nandon din, halos himatayin sa hiya.

Pinatay ko ang video. Bumukas ulit ang ilaw.

Nakita ko si Markus, nakaupo na sa sahig, tulala. Si Tiffany, umiiyak at tinatakpan ang mukha.

“Markus,” tawag ko sa microphone. Ang boses ko ay yelo sa lamig.

“Sinabi mo na bobo ako. Na wala akong alam sa negosyo. Pero sino ang mas bobo? Yung nagtiwala, o yung nagnakaw sa kamay na nagpapakain sa kanya?”

Naglakad ako sa dulo ng stage, nakaturo kay Markus.

“Dahil sa Gross Misconduct, Embezzlement of Funds (oo, alam ko ang ninakaw mong 10 Million para ibili ng condo ni Tiffany), at Breach of Trust…”

Huminga ako nang malalim. Ang sarap sa pakiramdam.

“Markus Dizon, YOU ARE FIRED.”

Tumingin ako kay Tiffany.

“At ikaw, Ms. Tiffany. You are also fired. At good luck sa pagbabayad ng condo mo dahil binawi ko na ang company car at allowances na ninakaw ni Markus para sa’yo.”

“Celestine! Parang awa mo na!” biglang tumakbo si Markus paakyat ng stage. Lumuhod siya sa paanan ko. “Asawa mo ako! Nagkamali lang ako! I’m sorry! Huwag mo akong gawin ito!”

Hinawakan niya ang laylayan ng gown ko.

Sa harap ng lahat, tinabig ko ang kamay niya.

“Don’t touch my dress,” sabi ko nang may diin. “Mahal ‘to. Hindi bagay hawakan ng taong walang value.”

Humarap ako sa security.

“Escort them out. Now.”

Dalawang malalaking guard ang humila kay Markus at Tiffany. Habang kinakaladkad sila palabas, rinig na rinig ang sigaw at iyak ni Markus.

Naiwan ako sa stage. Tahimik ang lahat.

Inayos ko ang mic.

“Meeting adjourned. Enjoy the buffet, everyone.”

Bumaba ako ng stage nang nakataas ang noo.

Paglabas ko ng hotel, sinalubong ako ng malamig na hangin.

Wala na akong asawa. Wala na akong “partner”.

Pero hawak ko ang kumpanya ko, ang dignidad ko, at ang kalayaan ko.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang lawyer ko.

“Attorney, simulan na natin ang annulment. At siguraduhin mong wala siyang makukuhang kahit isang sentimo.”

Ngumiti ako. Ito ang pinakamagandang gabi ng buhay ko.