Ako si Katrina. Isang simpleng maybahay noon. Ang asawa kong si Jason ay ang tanging lalaking minahal ko. Pero ang nanay niya, si Aling Minda, ay sukdulan ang galit sa akin.

Ang dahilan? Tatlong taon na kaming kasal pero hindi pa ako nabubuntis.

Isang gabi, umuwi ako galing sa palengke. Nakita ko ang mga maleta ko sa labas ng gate. Umuulan nang malakas. Basang-basa na ang mga damit ko.

Sa tapat ng pinto, nakatayo si Aling Minda at si Jason. At sa tabi ni Jason, may nakakapit na babae—si Leny, ang ex-girlfriend niya na buntis.

“Layuan mo na ang anak ko, Katrina!” sigaw ni Aling Minda. “Baog ka! Walang silbi ang matris mo! Tignan mo si Leny, buntis na sa anak ni Jason! Siya ang karapat-dapat na maging asawa!”

Tumingin ako kay Jason, nagmamakaawa. “Jason, ipaglaban mo naman ako… Diba nangako ka?”

Yumuko lang si Jason. “Sorry, Kat. Gusto ni Mama ng apo. At… buntis si Leny. Ito ang tama.”

Tinaboy nila ako sa gitna ng ulan. Walang pera, walang matutuluyan, at durog ang puso.

Ang hindi nila alam, noong gabing iyon… dalawang linggo na akong buntis. Hihintayin ko lang sana ang birthday ni Jason para i-surprise siya.

Pero dahil sa ginawa nila, sumumpa ako: Hindi nila makikita ang mga anak ko.

LIPAS NG LIMANG TAON

Nagsikap ako. Sa tulong ng isang mayamang tiyahin na kumupkop sa akin sa Davao, nakapag-aral ako ulit at nagtayo ng sariling negosyo—ang Katrina’s Gold & Jewelry, isa sa pinakasikat na jewelry line sa bansa ngayon.

Bumalik ako sa Maynila para i-enroll ang kambal kong anak, sina Lucas at Liam, sa Brentville International School, ang pinakamahal na paaralan sa siyudad.

Habang naglalakad kami sa hallway ng school, ang gagwapo ng mga anak ko sa suot nilang branded na damit.

“Mommy, look! New playground!” turo ni Lucas.

Biglang may batang lalaki na tumatakbo at nabunggo si Liam.

“Aray!” iyak ng bata. Nadapa ito at nadumihan ang uniform.

Agad na sumugod ang isang matandang babae at isang lalaki.

“Hoy! Ano ba ‘yan! Hindi ba tumitingin sa dinadaanan ang anak niyo?!” sigaw ng matanda.

Humarap ako.

Nanlaki ang mata ko.

Si Aling Minda. At ang lalaking kasama niya… si Jason.

Ang batang nadapa ay ang anak nila ni Leny. Gusgusin ang itsura ng bata, at halatang luma ang uniform. Si Jason naman, mukhang stress at matanda na sa itsura niya.

“K-Katrina?” utal ni Jason. Napatingin siya sa akin. Naka-suot ako ng pulang dress at diamond earrings. Ang bango-bango ko tignan.

Tinignan niya ang dalawang batang kasama ko—sina Lucas at Liam.

Kamukhang-kamukha ni Jason. Hindi maipagkakaila. Ang mata, ang ilong… Carbon copy.

Napatingin din si Aling Minda sa kambal. Namutla siya.

“A-Ang mga batang ito…” nanginginig na turo ni Aling Minda. “K-Kamukha ni Jason noong bata siya… Katrina… a-anak ba ni Jason ‘yan?”

Ngumiti ako nang matamis. Hinawakan ko ang balikat ng mga anak ko.

“Hello, Aling Minda. Hello, Jason. Meet Lucas and Liam.”

Biglang lumapit si Aling Minda, akmang yayakapin ang mga bata. “Apo ko! Diyos ko! May apo ako! Ang gagwapo! Ang yayaman tignan!”

Hinahabol nila ang mga bata, tuwang-tuwa.

“Lola ito! Lucas, Liam! Lola niyo ako!”

Pero mabilis kong hinarangan si Aling Minda.

Tinabig ko ang kamay niya.

“Excuse me,” sabi ko nang malamig. “Sino kayo?”

“Katrina! Nanay ako ni Jason! Lola nila ako!” giit ni Aling Minda. “Karapatan kong makita ang mga apo ko!”

Tumawa ako nang mahina.

“Apo? Diba sabi niyo… BAOG ako?”

Natigilan sila.

“Diba pinalayas niyo ako sa gitna ng ulan? Diba sabi niyo, walang silbi ang matris ko? Kaya paano kayo magkakaroon ng apo sa isang baog?”

“K-Katrina, patawarin mo na kami,” lumapit si Jason, mangiyak-ngiyak. “Naghirap kami. Iniwan ako ni Leny at iniwan sa akin ang bata. Baon kami sa utang. Parang awa mo na, bumalik ka na sa amin. Buuin natin ang pamilya.”

Tinignan ko siya. Tinignan ko ang sapatos niyang pudpod.

“Buuin?” tanong ko. “Matagal na akong buo, Jason. Simula noong nawala kayo sa buhay ko, guminhawa ako.”

Biglang dumating ang isang lalaki. Matangkad, gwapo, at naka-suit.

Si Atty. Guevarra. Ang fiancé ko.

“Hon, is everything okay here?” tanong niya sabay akbay sa akin at binuhat si Liam.

“Yes, Hon. May mga pulubi lang na nanghihingi ng limos,” sagot ko sabay tingin kay Jason.

Nanlumo si Jason. Nakita niyang mas gwapo, mas mayaman, at mas disenteng lalaki ang kasama ko ngayon.

“Tara na, Lucas, Liam,” yaya ko sa mga anak ko.

“Bye bye po!” kaway ng mga bata, walang kaalam-alam na tatay at lola nila ang kaharap nila.

Habang naglalakad kami palayo, rinig ko ang hagulgol ni Aling Minda sa hallway.

“Ang mga apo ko… ang yayaman na sana namin… Katrina!!!”

Hindi ako lumingon.

Ang paghihiganti ay hindi laging galit. Minsan, ang pinakamasakit na ganti ay ang makita nilang masaya at matagumpay ka habang sila ay nagdurusa sa desisyong ginawa nila.