Ako si Karen. Isang call center agent. Ang asawa kong si Dante ay walang permanenteng trabaho. Madalas siyang “sideline” lang—taga-ayos ng gripo, taga-buhat sa palengke. Kahit mahirap kami, mahal ko siya dahil mabuti siyang ama sa anak naming si Bonbon.

Pero nitong mga nakaraang buwan, nagbago si Dante. Tuwing alas-siyete ng gabi, bibihisan niya si Bonbon at sasabihing, “Ma, papasyal lang kami sa park para makalanghap ng hangin.”

Babalik sila ng hatinggabi, tulog na ang bata, at amoy mamahaling pabango si Dante. Minsan, may dala pa silang mamahaling chocolates o laruan na imposibleng mabili ng kita niya sa pagbubuhat.

Nagsimula akong maghinala. May kabit ba siya? May DOM ba na nagbibigay ng pera kapalit ng… hindi ko kayang isipin!

Isang gabi, hindi ako nakatiis. Pagkaalis nila, sumakay ako ng tricycle at sinundan sila sa malayo.

Laking gulat ko nang hindi sila pumunta sa park. Sumakay sila ng taxi (saan kumuha ng pambayad si Dante?!) at bumaba sa harap ng isang napakalaking gate sa Forbes Park. Isa itong mansyon na parang palasyo.

Nakita kong bumukas ang gate at pumasok si Dante at si Bonbon. Sinalubong sila ng isang magandang babae na nakasuot ng eleganteng damit. Niyakap ng babae si Dante at hinalikan sa pisngi.

Nandidilim ang paningin ko. Ang kapal ng mukha niya! Dinala pa ang anak namin sa bahay ng kabit niya!

Bumaba ako sa tricycle at tumakbo papunta sa gate.

“Buksan niyo ‘to!” sigaw ko sa guard. “Ilalabas ko ang asawa ko! Mga walang hiya kayo!”

Dahil sa ingay ko, lumabas ang babae kasama si Dante. Hawak ni Dante si Bonbon.

“Karen?” gulat na tawag ni Dante.

“Dante! Ang kapal ng mukha mo!” sigaw ko habang umiiyak. “Kaya pala gabi-gabi kayong nawawala! Mayaman pala ang kabit mo! Ginagawa mo pang dahilan ang anak natin!”

Akmang sasampalin ko ang babae nang biglang humarang ang mga security guard.

“Don’t touch her!” sigaw ng isang matandang lalaki na kakalabas lang din ng pinto. Mukhang strikto at mayaman.

“Bitawan niyo ako!” pumiglas ako. “Dante, sumama ka sa akin! Umuwi na tayo! Kahit mahirap tayo, akala ko tapat ka!”

“Karen, huminahon ka,” sabi ni Dante. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. “Hindi ko siya kabit. Siya si Mommy.”

Natigilan ako. “M-Mommy?”

Tinignan ko ang babae. Kung tititigan ko nang maigi, hawig nga sila ni Dante.

“At ako ang Daddy niya,” sabi ng matandang lalaki. “Ako si Don Fernando Ayala-Zobel. At ang asawa mo… siya ang nag-iisang tagapagmana ng aming kumpanya, si Daniel.”

Napaupo ako sa semento. “A-Ano?”

Doon inamin ni Dante—o Daniel—ang lahat.

Siya pala ay isang heredero na naglayas limang taon na ang nakakaraan dahil ayaw niyang ipakasal sa babaeng hindi niya mahal. Gusto niyang patunayan na kaya niyang mabuhay nang walang pera ng pamilya niya. Noong nakilala niya ako, minahal niya ako dahil tinanggap ko siya kahit “walang-wala” siya.

“Pero nitong mga nakaraang buwan, nalaman kong may sakit si Daddy,” paliwanag ni Dante habang nakahawak sa pisngi ko. “Kaya gabi-gabi kaming pumupunta dito ni Bonbon. Gusto niyang makilala ang apo niya bago siya… mawala. At pinipilit nila akong bumalik sa kumpanya.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” iyak ko.

“Dahil natatakot ako na baka magbago ang tingin mo sa akin. Natatakot ako na baka isipin mo na niloko kita,” sagot niya.

Lumapit ang Mommy niya sa akin. “Hija, sorry kung naging sekreto ito. Pero nakita namin kung paano mo ipinaglaban ang asawa mo ngayon. Totoo nga ang sinabi ni Daniel. Mahal na mahal mo siya hindi dahil sa pera, kundi dahil sa pagkatao niya. Welcome to the family.”

Sa gabing iyon, hindi kami umuwi sa maliit naming apartment. Natulog kami sa mansyon.

Kinabukasan, nagising ako hindi bilang asawa ng isang kargador, kundi asawa ng CEO ng isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa.

Humarap sa akin si Dante, suot ang isang mamahaling suit. “Ready ka na ba, Mrs. Ayala? Marami tayong bibilhin. Simulan natin sa bagong bahay para sa mag-ina ko.”

Niyakap ko siya. Hindi dahil sa yaman, kundi dahil sa wakas, wala nang lihim sa pagitan namin.

Ang akala kong pagtataksil ay siya palang simula ng aming “Happily Ever After.”