Si Marian ay abalang-abala sa pag-aasikaso ng ika-5 kaarawan ng anak niyang si Chloe. Maganda ang party, puno ng lobo at pagkain. Pero may kulang—ang asawa niyang si Dave.

Nang bumukas ang pinto, pumasok si Dave. Pero hindi siya nag-iisa.

Kasama niya si Sheila, ang kanyang ex-girlfriend (na usap-usapan din na kabit niya ngayon).

Naka-kapit pa si Sheila sa braso ni Dave. Nakasuot ito ng isang makinang na Red Dress. Agaw-eksena.

“Sorry we’re late!” maarteng bati ni Sheila. “Sinundo pa kasi ako ni Dave. Sabi niya, special guest daw ako.”

Nagtinginan ang mga bisita. Alam ng lahat ang kwento. Bastos na ginawa ni Dave ito sa sarili niyang asawa.

Lumapit si Marian, pilit na ngumingiti para hindi masira ang party ng anak. “Dave, bakit mo siya kasama?”

“Bakit? Masama ba?” sagot ni Dave nang pabalang. “Ninang naman siya ni Chloe ah. Tsaka, tignan mo nga si Sheila, ang ganda ng suot. Nag-effort. Eh ikaw? Haggard ka.”

Tumawa si Sheila nang nakakaasar. Umikot-ikot pa siya para ipakita ang kanyang outfit.

“Oo nga naman, Marian,” sabi ni Sheila. “Tignan mo ‘tong dress ko. Limited Edition ito. Bigay sa akin ni Dave last week lang. Mahal ‘to. Bagay sa akin, ‘no? Hindi katulad ng mga suot mo na parang galing sa ukay-ukay.”

Nahiya si Marian. Gusto niyang umiyak, pero pinigilan niya.

Lumapit si Sheila sa mga bisita, nagyayabang. “Ganda ng dress ko, ‘di ba? Galing pang ibang bansa ‘to.”

Habang nagyayabang si Sheila, lumapit ang birthday celebrant na si Chloe. Hawak nito ang kanyang teddy bear.

Tumingin si Chloe kay Sheila. Tinitigan niya ang Red Dress mula ulo hanggang paa.

“Hi Chloe! Happy Birthday!” bati ni Sheila nang paimbabaw. “Ang ganda ni Tita, ‘di ba? Love na love kasi ako ng Papa mo kaya binibilhan niya ako ng magagandang damit.”

Ngumiti si Chloe nang inosente.

Sa gitna ng tahimik na crowd, nagsalita si Chloe nang malakas at malinaw.

“Tita Sheila… bakit po suot niyo ‘yung damit na binili ni Papa para kay Mama last year?”

Natigilan si Sheila. Nawala ang ngiti ni Dave.

“A-Anong sabi mo, bata?” utal na tanong ni Sheila.

Nagpatuloy si Chloe.

“Opo! Yan po ‘yung damit na regalo ni Papa kay Mama noon. Sinukat ni Mama, tapos sabi niya, ‘Ang kati ng tela! Ang init! Parang mumurahin!’ Kaya tinapon na po ni Mama ‘yan sa donation box sa garahe.”

Tumingin si Chloe sa kanyang ama.

“Papa, bakit mo po kinuha sa basurahan ‘yung damit na ayaw ni Mama? Binigay mo po kay Tita Sheila?”

Hagalpakan ng tawa ang buong party!

“HAHAHA! Pinaglumaan pala!”

“Galing sa donation box!”

“Akala ko limited edition, limited budget pala!”

Namutla si Sheila. Ang mukha niyang puno ng makeup ay naging kasing-pula ng dress niya sa sobrang hiya. Ang “mahal” na dress na ipinagyayabang niya ay ang basura at reject ng asawang nilait niya!

Tumingin si Sheila kay Dave nang masama. “Dave?! Totoo ba?! Binigay mo sa akin ang tinapon ng asawa mo?!”

Hindi makasagot si Dave. Hiyang-hiya siya.

“Ang kapal ng mukha mo!” sigaw ni Sheila kay Dave. “Pinagmukha mo akong basurera!”

Dahil sa sobrang kahihiyan, tumakbo palabas si Sheila habang tinatakpan ang mukha. Iniwan niya ang party na luhaan.

Naiwan si Dave na pinagtatawanan ng mga kamag-anak at kaibigan.

Lumapit si Marian kay Chloe at niyakap ang anak.

“Ang galing mo, anak,” bulong ni Marian habang tumatawa nang mahina.

“Totoo naman po eh,” sagot ni Chloe. “Mas maganda ka po magdamit kay Tita, Mama.”

Sa araw na iyon, natutunan ni Dave at ng kanyang kabit na hindi uubra ang kayabangan sa isang batang nagsasabi ng totoo. Ang tangkang pang-aapi ay bumalik sa kanila—isang napakalaking sampal ng karma galing sa isang limang taong gulang.