PINAGLINIS AKO NG KABIT NG ASAWA KO DAHIL AKALA NIYA JANITRESS AKO SA CONDO NA GUSTO NIYANG ANGKININ—PERO HINDI NIYA INASAHAN NA ANG P100,000 NIYANG GOWN ANG GAGAWIN KONG BASAHAN SA HARAP NIYA!

Ako si Georgina. CEO ng Prime Estates, ang pinakamalaking real estate developer sa bansa. Pero sa kabila ng yaman ko, nanatili akong simple. Gusto kong hands-on ako sa trabaho.

Ngayong araw, bibisita ako sa The Grand Summit, ang pinakabago at pinakamahal na luxury condo na ipinatayo ko. Gusto kong siguraduhin na pulido ang lahat bago ang Grand Opening bukas. Naka-jeans lang ako, rubber shoes, at puting t-shirt habang tumutulong sa mga staff na mag-ayos ng VIP Lounge.

Habang nagpupunas ako ng alikabok sa isang vase, bumukas ang elevator.

Pumasok ang asawa kong si Richard. Kasama niya ang isang babaeng nakakapit sa braso niya na parang linta.

Si Lexi. Ang kabit niya.

Kilala ko si Lexi. Siya ang sekretarya ni Richard na matagal ko nang sinusubaybayan. Nakasuot siya ng napakahabang red silk gown na akala mo ay pupunta sa Oscars, at may hawak na baso ng Red Wine.

Nagtago ako sa likod ng malaking decorative plant para marinig sila.

“Wow, Babe! This is it!” tili ni Lexi, umiikot-ikot sa gitna ng lounge. “Ang ganda ng view! Ito ba ‘yung unit na bibilhin mo para sa akin? Sigurado ka bang sa akin nakapangalan ‘to at hindi sa asawa mong losyang?”

Tumawa si Richard. “Oo naman, Babe. Surprise ko ‘to sa’yo. Hayaan mo na si Georgina, busy ‘yun sa kumpanya niya. Hindi niya malalaman na sa pera niya galing ang pambili nito.”

Kumulo ang dugo ko. Ang kapal ng mukha! Ang perang pinaghirapan ko, gagamitin para ibahay ang kabit niya sa building na AKO mismo ang nagpatayo?!

Sa sobrang likot ni Lexi kaka-selfie, nabunggo niya ang isang side table.

SPLASH!

Natapon ang hawak niyang Red Wine sa makintab na marble floor.

“Oops!” tawa ni Lexi. “Ay, ang lagkit.”

Lumingon si Lexi at nakita ako. Dahil simple ang suot ko at may hawak akong feather duster, akala niya ay janitress ako.

“HOY! YOU!” pitik ni Lexi sa akin. “Bingi ka ba? Halika dito! Linisin mo ‘yang kalat ko!”

Lumabas ako sa pinagtataguan ko. Hinarap ko sila.

Namutla si Richard nang makita ako. “G-Georgina?!”

Pero hindi siya napansin ni Lexi. Tuloy pa rin ang kabit sa pagtataray.

“Tinitingin-tingin mo diyan?” sigaw ni Lexi sa akin. “Ang dumi ng sahig oh! Sayang ang mahal ng gown ko kung madidikitan ng wine! Bilisan mo, linisin mo ‘yan bago ko ipatanggal ka sa trabaho!”

Tumingin ako kay Richard. “Richard, hindi mo ba sasabihan ang ‘kaibigan’ mo?”

Doon lang narealize ni Lexi na kilala ko ang lalaki.

“Kilala mo siya?” tanong ni Lexi kay Richard. Tapos tumawa siya nang nakakainsulto. “Ahhh… ex-maid mo siguro ‘to no? Kaya pamilyar sa’yo? Kaya naman pala ang pangit ng suot.”

Lumapit si Lexi sa akin at dinuro ang noo ko.

“Makinig ka, Inday. Ang gown na suot ko ay worth P100,000. Designer brand ito. Ikaw? Baka isang taong sweldo mo, hindi pa makakabili ng zipper nito. Kaya wag kang tatanga-tanga. PUNASAN. MO. ANG. SAHIG.”

Napangiti ako. Isang ngiting demonyo.

“Gusto mong punasan ko ang sahig?” tanong ko nang mahinahon.

“OO! Gamitin mo ‘yang basahan mo!”

Tinapon ko ang feather duster.

“Wala akong dalang basahan eh,” sabi ko. “Pero tama ka. May nakikita akong bagay na pwedeng ipang-linis. Yung bagay na walang halaga.”

Sa isang mabilis na galaw, HINAWAKAN KO ANG LAYLAYAN NG P100,000 GOWN NI LEXI.

Nanlaki ang mata ni Lexi. “Anong ginagawa mo?!”

Buong pwersa kong hinila ang tela.

KRRRRKKKKK!

Tumunog ang pagkapunit ng mamahaling tela. Napunit ang gown ni Lexi mula sa hita pababa! Napasigaw siya at napahawak sa hita niya dahil halos maging underwear na lang ang natira sa suot niya.

Hawak ko na ngayon ang malaking piraso ng red silk fabric.

“How dare you!” sigaw ni Lexi. “Siraulo ka! P100,000 ‘yan!”

Hindi ko siya pinansin. Lumuhod ako at IGINODGOD KO ANG PUNIT NA GOWN SA SAHIG para punasan ang natapong wine.

“Ayan,” sabi ko habang nililinis ang tiles gamit ang gown niya. “Mas maganda palang basahan ang designer gown mo. Mas nakaka-absorb ng dumi. Bagay sa may-ari.”

Tumayo ako at ihinagis ang basang-basa at maruming tela sa mukha ni Lexi.

“YOU BITCH!” susugudin sana ako ni Lexi.

“STOP!” sigaw ni Richard, humarang sa gitna. “Lexi, tumigil ka! Hindi siya janitress!”

“Eh sino siya?!” iyak ni Lexi.

Humarap ako, taas-noo.

“I am Georgina Valderama. The CEO of Prime Estates. And the OWNER of this building you are standing on.”

Nalaglag ang panga ni Lexi. Parang sinampal siya ng katotohanan.

“At ikaw, Richard,” baling ko sa asawa ko. “Narinig ko ang plano mo. Bibilhin mo ang unit na ‘to gamit ang pera ko? Hah! You wish.”

Naglabas ako ng walkie-talkie.

“Security! To the VIP Lounge. Now.”

Sa loob ng ilang segundo, dumating ang mga gwardya.

“Chief,” utos ko. “Escort these trespassers out. At siguraduhin niyong dadaan sila sa lobby kung saan maraming tao. Gusto kong makita ng lahat ang babaeng naka-panty lang at ang lalakeng walang bayag.”

“Georgina! Hon! Pag-usapan natin ‘to!” makaawa ni Richard.

“Wala na tayong pag-uusapan. You are fired from my company. Get out.”

Habang kinakaladkad sila palabas, nakatakip si Lexi ng mukha, hiyang-hiya sa punit niyang damit, habang ako ay nanatiling nakatayo—ang reyna ng sarili kong kastilyo, na nagturo sa kanila na hindi nadadaan sa mahal ng damit ang tunay na halaga ng tao.