Ako si Celestina. Tagapagmana ng Vuyen Empire, isa sa pinakamayamang angkan sa bansa.

Dalawang taon na ang nakararaan, naaksidente ako sa kotse. Namatay ang Daddy ko, at ako naman ay nabulag.

Dahil wala akong ibang kamag-anak, ang asawa kong si Raldy ang naging mata ko. Siya ang nag-aalaga sa akin, siya ang nagpapatakbo ng kumpanya, at siya ang nagpapakain sa akin.

Ang tingin ng lahat kay Raldy ay isang Saint. Isang ulirang asawa na hindi iniwan ang baldado niyang misis.

Pero sa loob ng mansyon namin, impyerno ang buhay ko.

Akala ni Raldy, porket bulag ako, bingi na rin ako.

Araw-araw, naririnig ko ang pagpasok ng best friend kong si Erica.

Si Erica, na akala ko ay dumadalaw para kumustahin ako, ‘yun pala ay para landiin ang asawa ko.

“Babe,” rinig kong sabi ni Raldy habang nakaupo ako sa wheelchair sa gilid ng sala. “Ang tagal naman mamatay ng babaeng ‘yan. Sawang-sawa na akong magpunas ng dumi niya.”

“Konting tiis na lang,” sagot ni Erica. Rinig ko ang halik nila. Ang tunog ng balat sa balat. “Kapag napapirma mo na sa kanya ang Transfer of Rights, sa atin na ang bilyones niya. Tapos pwede na nating ituloy ang plano… itutulak natin siya sa hagdan at palabasin na aksidente.”

Nanginginig ang laman ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumayo at saktan sila.

Pero pinili kong manahimik. Pinili kong maging “gulay.”

Dahil may hindi sila alam.

Isang buwan na ang nakakaraan, bumalik na ang paningin ko.

Ang corneal transplant na ginawa sa akin sa Amerika (na inilihim ko at sinabi kong check-up lang para sa kidney) ay nagtagumpay.

Nakikita ko na sila.

Nakikita ko kung paano nila ako duraan sa kape ko.

Nakikita ko kung paano nila ako pagtawanan habang nagbibilang sila ng pera ko.

Tiniis ko ang lahat ng iyon para sa isang grandiosong paghihiganti.

ANG GABING WAKAS

Ngayong gabi ang 10th Anniversary ng Vuyen Corp. Gaganapin ito sa Grand Ballroom ng pag-aari kong hotel.

Ito rin ang gabi na i-aannounce ni Raldy na siya na ang opisyal na may-ari ng lahat, sa pamamagitan ng pagpapapirma sa akin ng dokumento sa harap ng Board of Directors at media.

“Celestina,” malambing na bulong ni Raldy habang inaayusan ako. “Mag-behave ka mamaya ha? Ngumiti ka lang. Ako na ang bahala sa kamay mo pagpirma.”

“Oo, Raldy,” sagot ko habang nakatulala sa kawalan (kahit nakikita ko sa salamin ang pandidiri sa mukha niya).

Suot ko ang isang black gown. Si Erica naman, na akala mo ay siya ang asawa, ay naka-pulang gown at puno ng alahas—alahas na galing sa vault ko.

Pagdating namin sa venue, sinalubong kami ng palakpakan.

“Napakabuting asawa talaga ni Sir Raldy,” bulungan ng mga tao.

Umakyat kami sa stage. Nakaupo ako sa wheelchair, suot ang aking dark glasses.

Kinuha ni Raldy ang mic.

“Magandang gabi. Salamat sa pagdalo. Alam niyo naman ang sinapit ng asawa ko. Bilang pagmamahal sa kanya, ako na ang aako ng bigat ng responsibilidad. Ngayong gabi, ililipat na ni Celestina ang full ownership ng Vuyen Empire sa akin para makapagpahinga na siya.”

Nagpalakpakan ang mga tao. Umiyak pa kunwari si Erica sa gilid. “Napakabuti mo, Raldy!”

Inilapag ng abogado ni Raldy ang dokumento sa mesa sa harap ko.

Inabutan ako ng ballpen ni Raldy. Hinawakan niya ang kamay ko para ituro kung saan pipirma.

“Dito, mahal. Pirmahan mo na. Para sa future natin.”

Naramdaman ko ang diin ng kamay niya. Masakit. Atat na atat na siya.

Ang dokumentong ito ay nagsasabing ibinibigay ko ang lahat sa kanya, at pumapayag akong ipasok sa mental hospital.

Hinawakan ko ang ballpen nang mahigpit.

Tumahimik ang buong ballroom, hinihintay ang pirma.

Pero sa halip na pumirma… tumawa ako.

Isang mahina at malamig na tawa.

“Raldy,” sabi ko sa mic. “Bago ako pumirma, pwede bang itanong ko muna kung… masarap ba humalik si Erica?”

Natigilan ang lahat.

Nanigas si Raldy. “C-Celestina? Anong pinagsasasabi mo? Pagod ka lang.”

“At Erica,” baling ko sa best friend ko. “Bagay sa’yo ‘yang kwintas ko. Pero mas bagay sana kung hindi mo ninakaw sa kwarto ko nung Martes.”

“Baliw na siya!” sigaw ni Erica. “Guard! Ilabas niyo na si Celestina! Nagdedeliryo na siya!”

Dahan-dahan akong tumayo mula sa wheelchair.

Nagulat ang mga tao. Akala nila lumpo ako. (Ang totoo, mahina lang ang tuhod ko noon pero nakakalakad na ako).

Hinarap ko si Raldy.

At sa harap ng limangdaang bisita, flash ng cameras, at live TV coverage…

Tinanggal ko ang dark glasses ko.

Dumilat ako.

Ang mga mata ko ay malinaw. Matapang. At nakatusok ang tingin kay Raldy.

“Raldy,” ngiti ko. “Bakit ka namumutla? Para kang nakakita ng multo.”

“N-Nakakakita ka?!” sigaw ni Raldy, umatras siya sa takot.

“Oo,” sagot ko nang malakas. “Isang buwan na, Raldy. Isang buwan ko kayong pinapanood. Nakita ko kung paano niyo ako pakainin ng panis na pagkain. Nakita ko kung paano niyo planuhing patayin ako. At narinig ko… na bulag ako kaya hindi ko malalaman.”

Lumapit ako sa kanya.

“Sino ngayon ang bulag, Raldy? Ako ba? O ikaw na hindi nakita na patibong lang ang gabing ito?”

Nag-signal ako sa tech booth.

Bumaba ang malaking LED screen sa likod.

Nag-play ang video.

Video sa loob ng kwarto namin. Kitang-kita sa 4K resolution ang pagtatalik nina Raldy at Erica sa kama ko habang nakaupo ako sa gilid.

Rinig na rinig ang usapan:

Raldy (sa video): “Kapag nakuha ko na ang kumpanya, papatayin ko na siya. Lalasunin natin ang gamot niya.”

Erica (sa video): “I love you, babe. Ang yaman na natin.”

Nag-gasp ang buong ballroom.

Ang mga investors, nandidiring tumingin kay Raldy.

Ang pamilya ni Erica, halos mamatay sa hiya.

“Patayinin niyo ‘yan! Fake news ‘yan!” sigaw ni Raldy, nagwawala.

“Fake?” tanong ko. “Nandiyan din sa video ang petsa at oras.”

Humarap ako sa mga pulis na nag-aabang na sa gilid ng stage.

“Chief, narinig niyo naman ang Conspiracy to Commit Murder, di ba? At Adultery. At Theft.”

Agad na umakyat ang mga pulis.

Pinusasan si Raldy at Erica.

“Celestina! Asawa mo ako! Nagkamali lang ako!” iyak ni Raldy, lumuluhod sa harap ko. “Huwag mo akong ipakulong! Sino na magpapatakbo ng kumpanya mo?!”

Yumuko ako para magpantay ang mukha namin.

“Raldy, ang Vuyen Empire ay tumatakbo dahil sa pera ng Daddy ko, hindi dahil sa galing mo. Ikaw ay isang parasite lang. At ngayong tanggal na ang linta… gagaling na ako.”

“Celestina! Best friend mo ako!” sigaw ni Erica habang hinihila ng pulis.

“Ang best friend ko ay namatay na noong araw na inahas mo ang asawa ko,” sagot ko. “Ang nakikita ko na lang ngayon ay isang kriminal.”

Habang kinakaladkad sila palabas ng ballroom, nagpalakpakan ang mga tao. Hindi para sa party, kundi para sa hustisya.

Kinuha ko ang dokumento ng Transfer of Rights.

Pinunit ko ito sa harap ng lahat.

Nagkalat ang papel parang confetti.

Kumuha ako ng wine glass.

“Cheers,” sabi ko sa sarili ko.

“To clear vision. And a cleaner life.”

Bumalik ako sa pagkakaupo—hindi sa wheelchair, kundi sa Center Chair ng Presidential Table.

Ako si Celestina. Dati akong bulag sa pag-ibig at sa katotohanan.

Pero ngayon?

Kitang-kita ko na ang magandang bukas ko.