“Elena, gusto kong pakasalan mo ang anak kong si Liam,” seryosong sabi ng Donya. “Alam kong nababalitaan mong may kapansanan siya. Pero kung aalagaan mo siya, bibigyan kita ng 40-million pesos na villa.”

Nagulat si Elena. Hindi niya inaasahan ang ganoong alok. Ngunit dahil sa hirap ng buhay at sa pagmamahal sa kanyang pamilya, pumayag siya—kahit pa lumpo o halimaw ang itsura ni Liam, aalagaan niya ito bilang utang na loob.

Ang Misteryosong Groom

Sa araw ng kasal, nakita ni Elena si Liam sa unang pagkakataon. Nakaupo ito sa wheelchair, tahimik, at nakasuot ng makapal na pantalon kahit mainit ang panahon. Gwapo ito, pero malungkot ang mga mata.

Bulung-bulungan ng mga bisita:
“Sayang ang gwapo, kaso putol daw ang paa niyan.”
“Hindi, sunog daw ang buong katawan niyan sa baba.”

Ang Gabi ng Kasal

Pagsapit ng gabi sa kanilang bridal suite, tahimik na nakaupo si Liam sa gilid ng kama. Tumayo si Liam mula sa wheelchair. Nagulat si Elena.

“Nakakalakad ka, Sir?”

Ngumiti nang mapait si Liam.
“Oo, Elena. Hindi ako lumpo. Pero ito ang dahilan kung bakit ayaw sa akin ng mga babae.”

Dahan-dahang itinaas ni Liam ang laylayan ng kanyang pantalon hanggang tuhod. Napasinghap si Elena.

Ang mga binti ni Liam ay tadtad ng malalalim na peklat ng sunog. Baluktot ang balat at halatang dumanas sa matinding hirap.

Pero imbes na mandiri, biglang bumilis ang tibok ng puso ni Elena. Nanlaki ang kanyang mga mata habang tinititigan ang isang peklat na hugis gasgas sa kanang binti ni Liam.

Ang Matamis na Rebelasyon

“I-Ikaw…” nanginginig na sabi ni Elena. Napahawak siya sa bibig niya.
“Ikaw si ‘Batman’?”

Nagulat si Liam. Tumingin siya kay Elena nang malalim.
“Naalala mo pa pala?”

Best Game of the Year

Bumalik ang alaala ni Elena noong bata pa siya—sampung taon na ang nakaraan. Nasunog ang squatters’ area nila. Isang batang lalaki na napadaan lang ang sumugod sa apoy para iligtas siya mula sa bumagsak na yero. Ang batang lalaking iyon ang nagtamo ng matinding paso bago sila nagkahiwalay sa ospital.

Lumuhod si Elena sa harap ni Liam at hinawakan ang mga peklat nito. Tumulo ang luha niya, hindi dahil sa awa, kundi sa sobrang kilig at saya.

“Sir… Liam…” iyak ni Elena.
“Matagal kitang hinanap. Ang akala ko, hindi na kita makikita. Ang mga peklat na ’to… ito ang pinakamagandang bagay na nakita ko dahil ito ang patunay ng kabayanihan mo.”

Hinawakan ni Liam ang mukha ni Elena.
“Elena, kaya kita pinakasalan hindi dahil kailangan ko ng mag-aalaga. Pinakasalan kita dahil ikaw lang ang babaeng minahal ko mula noong araw na iniligtas kita. Ang 40 million na villa? Balewala ’yun. Dahil nahanap ko na ang tunay kong yaman—ikaw.”

Sa gabing iyon, hindi isang “amo at katulong” ang magkatabi, kundi dalawang pusong pinagtagpo ng tadhana.
Ang mga peklat na kinakahiya ni Liam ay siya namang hinalikan at minahal ni Elena nang buong puso.