Bilang isang driver-for-hire sa gabi, hindi ko inaasahang makakatanggap ako ng booking para sa isang Rolls-Royce.

Hindi ko akalaing ang may-ari ng sasakyan ay ang dati kong boyfriend na hiwalay sa akin pitong taon na ang nakararaan.

Si Paolo Valderama, habang nakaakbay sa lasing na si Nicole Manalo, ay iniabot sa akin ang susi ng kotse.

Ibinaba ko nang husto ang suot kong baseball cap at nanginginig na tinanggap ang susi, habang tahimik na nagdarasal na sana ay hindi nila ako makilala.

Pag-andar ng sasakyan, dahan-dahang bumaba ang privacy partition sa pagitan ng driver at ng back seat.

Hindi nagtagal, narinig ko ang malanding ungol ni Nicole mula sa likod.

Malambing ang boses ni Paolo: “Ganyan lang, hindi mo na kaya?”

Nag-inarte si Nicole: “Huwag muna… wala tayong proteksyon dito sa loob.”

“Anong problema roon?”

“Paano kung… paano kung mabuntis ako?”

Bahagyang natigilan si Paolo bago sumagot: “Edi panagutan. Palakihin natin.”

Biglang kumurot ang puso ko sa sakit.

Ang mga salitang iyon… sinabi rin niya sa akin pitong taon na ang nakalipas.

Kaya nga kami may anak na babae, si Nina, na anim na taong gulang na ngayon—isang anak na wala siyang kaalam-alam na umiiral.

1.

Kahit nakababa ang partition, parang walang silbi ang soundproofing ng mamahaling sasakyan.

Ang bawat ingay nila ay parang mga karayom na tumutusok sa pandinig ko.

Namumuti na ang aking mga kamao sa higpit ng pagkakahawak sa manibela, pero pinilit kong huwag manginig ang paa ko sa pedal.

Ngayon, ako si Driver No. 09, hindi si Cora.

Para sa pambayad sa ospital ni Nina, hindi ako pwedeng makakuha ng reklamo.

“Paolo, dahan-dahan lang…”

Ang boses ni Nicole ay parang asukal sa sobrang tamis.

“Bakit, hindi mo ba gusto?”

Ang boses ni Paolo ay malalim at paos, puno ng pagnanasang dati kong kabisado. Pero ngayon, para na iyon sa ibang babae.

“Nakakainis ka… Teka, Paolo, parang babae yata ang driver natin.”

Biglang nag-iba ang paksa ni Nicole. Sa rearview mirror, naramdaman ko ang dalawang pares ng mata na nakatitig sa likod ko.

“Oo.”

Maikling sagot ni Paolo, na tila walang pakialam.

“Grabe, dis-oras na ng gabi nagda-drive pa rin siya. Siguradong kailangang-kailangan niya ng pera, ‘no? Kawawa naman siya. Buti na lang ako, lagi mo akong pinapahalagahan.”

Humagikhik si Nicole, punong-puno ng kayabangan ang tono.

“Mag-focus ka rito.”

Tila nawawalan na ng pasensya si Paolo, o baka nadadala na ng emosyon.

Tumigil sandali ang ingay sa likod, sinundan ng tunog ng lighter. Ang amoy ng sigarilyo ay pumasok sa bawat sulok ng sasakyan.

“Buksan mo ang bintana,” utos ni Paolo nang malamig.

Parang robot kong pinindot ang button.

Ang malamig na hangin ng Nobyembre sa Tagaytay ay pumasok sa loob, pinalayas ang init ng kanilang paglalambingan, pero nagpaiyak din sa aking mga mata.

“Ang lamig!” tili ni Nicole. “Ate Driver, bakit mo binuksan nang sagad? Gusto mo ba akong mamatay sa ginaw?”

Agad ko itong itinaas nang kalahati.

“Pasensya na po.”

Ibinaling ko ang aking boses para hindi makilala.

“Bakit ba kahit sino na lang pinapayagang mag-drive ng Rolls-Royce? Ang pangit ng serbisyo, nahihilo ako sa pag-andar niya.”

Reklamo ni Nicole habang mas sumisiksik sa dibdib ni Paolo.

“Paolo, nahihilo ako, parang masusuka ako.”

“Tiisin mo.”

Walang mababakas na emosyon sa boses ni Paolo.

“I-tabi mo muna sa unahan, bibili lang ako ng tubig.”

“Ma’am, bawal pong pumarada rito. Maaari po akong mahuli at mabawasan ang points sa lisensya,” paliwanag ko.

“Edi bayaran kita! Magkano ba? Paolo, tignan mo siya oh!”

Mapilit si Nicole, puno ng kamalditahan.

“Sundin mo siya,” maikling utos ni Paolo.

Nagngitngit ang ngipin ko pero sinunod ko sila. Itinabi ko ang sasakyan sa gilid ng highway.

Nang huminto ang kotse, hindi naman bumaba si Nicole.

“Ay, biglang nawala ang uhaw ko. Sige, lakad na.”

Natigilan ako, bago muling pinaandar ang makina.

“Sandali.”

Biglang ibinaba ni Nicole ang bintana at ibinuhos ang kalahating bote ng Evian sa labas.

“Luma na ‘to, hindi na malamig. Ate Driver, bumaba ka at pulutin mo ‘yung bote, itapon mo sa basura.”

Sa labas, malakas ang ulan at maputik ang gilid ng daan. Tumingin ako sa rearview mirror—ang mukha ni Nicole ay puno ng pangungutya. Hindi ako gumalaw.

“Ano? Nadidirian ka? Sapat na ba ang isang libo?”

Naglabas si Nicole ng isang libong piso mula sa kanyang designer bag, inipit sa dalawang daliri, at iniabot sa siwang ng partition.

Hindi kumikibo si Paolo, nakatingin lang siya sa akin sa salamin nang malamig.

Huminga ako nang malalim at lumabas ng sasakyan.

Agad akong nabasa ng ulan. Pinulot ko ang bote sa putikan, itinapon sa malayo, at mabilis na bumalik sa loob.

Basang-basa ako. Ang init ng aircon sa loob na humahampas sa aking basang balat ay nagdulot ng panginginig sa buong katawan ko.

“Ang bagal mo naman,” reklamo ni Nicole. “I-full blast mo ang heater, baka kumalat ang amoy ng basa sa loob.”

Tahimik kong sinunod ang gusto niya.

“Paolo, tignan mo siya. Mukha siyang basang sisiw, ‘di ba?” tawa ni Nicole.

Hindi tumawa si Paolo. Matipid lang siyang sumagot: “Hindi.”

Akala ko ay ipagtatanggol niya ako, hanggang sa idugtong niya: “Mas masunurin pa ang aso kaysa sa kanya.”

2.

Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang mansyon sa Forbes Park.

Ito ang pinakamahal na subdivision sa lungsod. Pitong taon na ang nakalipas, nangarap din akong makakasama ko si Paolo sa ganitong lugar.

“Nandito na po tayo.”

Pinatay ko ang makina at hinugot ang susi.

Bumaba si Paolo at pinagbuksan ng pinto si Nicole. Kumapit si Nicole sa braso niya na parang isang reyna.

Inabot ko ang susi gamit ang dalawang kamay: “Sir, ang susi niyo po.”

Hindi kinuha ni Paolo ang susi. Ang tingin niya ay napako sa aking mga kamay. Dahil sa ilang taon ng mabigat na trabaho, ang mga kamay ko ay magaspang at may mga sugat pa ang paligid ng kuko.

Bakas ang pandidiri sa kanyang mata. Naglabas siya ng isang makapal na bundle ng pera mula sa kanyang pitaka.

Siguro ay nasa mahigit sampung libo iyon, higit pa sa bayad sa pagda-drive.

“Kunin mo ‘yan at umalis ka na.”

Isinabog niya ang pera sa hangin. Bumagsak ang mga papel na pera sa putikan at nabasa ng ulan.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

“Paolo, bakit ang laki ng binigay mo? Baka lalong maging gahaman ‘yan,” sabi ni Nicole habang tinatapakan ang mga pera sa putikan gamit ang kanyang high heels.

“Pulutin mo na, bakit nakatayo ka lang diyan? Kulang pa ba?”

Tumingin sa akin si Nicole nang may pang-uuyam.

Gusto ko sanang tumalikod at iwan sila. Gusto kong isampal sa kanila ang pera.

Pero naalala ko ang pambayad sa ospital ni Nina bukas. Ang text ng ospital ay nasa bulsa ko pa.

Walang silbi ang pride kung kumakalam ang sikmura at nanganganib ang buhay ng anak ko.

Dahan-dahan akong lumuhod at pinulot ang mga perang may putik.

Hindi inalis ni Nicole ang paa niya sa ibabaw ng mga pera.

“Magmakaawa ka.”

Tinitingnan niya ako mula sa itaas.

Nagngitngit ang ngipin ko, nanginginig ang boses: “Pakiusap… paraan naman po.”

“Hindi ko marinig,” biro ni Nicole. “Lakasan mo, ano ‘yun?”

“PAKIUSAP, PARAAN NAMAN PO!” sigaw ko.

“Grabe, ang pangit ng ugali,” sabi ni Nicole habang lalong dinidiinan ang paa sa pera. “Ang dumi na nito, nakakasuka para sa ‘yo.”

Nakatayo lang si Paolo sa gilid, nagsisindi ng sigarilyo habang nanonood. Parang wala siyang kinalaman sa nangyayari. Parang nag-e-enjoy pa siyang makita akong nahihirapan.

“Paolo…”

Hindi ko napigilang tumingala sa kanya, umaasang kahit katiting na awa ay mayroon pa siya.

Para man lang sa pinagsamahan namin noon.

Nagbuga si Paolo ng usok at tinitigan ako nang may pangungutya: “Cora, pitong taon na ang lumipas, ganito ka na ba kadesperada?”

Nayanig ang buong mundo ko. Agad kong ibinaba ang ulo ko.

Alam na niya. Kilala niya ako simula pa lang.

Simula’t sapul, pinaglalaruan lang niya ako.

“Ah, kilala mo pala siya?” gulat na tanong ni Nicole. “Diyos ko, siya ba ‘yung ex-girlfriend mong iniwan ka para sa pera?”

“Ex-girlfriend?”

Tumawa nang mapait si Paolo. “Bagay ba sa kanya ang titulong ‘yun?”

Binitawan niya ang paningin sa akin at tila diring-diri na pinunasan ang kanyang mga daliri.

“Laruan ko lang siya noon.”

Lalong lumapad ang ngiti ni Nicole.

“Dahil magkakilala naman pala kayo, mas madali na ‘to. Naghahanap kami ng katulong sa bahay. Kunin mo ‘yang pera, bukas pumunta ka rito at linisin mo ang lahat ng inidoro namin.”

Sinipa niya ang natitirang pera patungo sa akin.

“Kapag hindi ka sumipot, ituturing kong ninakaw mo ang pera na ‘yan.”

Hindi kumontra si Paolo. Pinanood lang niya akong pulutin ang lahat ng pera.

Hinawakan ko ang basang pera sa aking palad—ang tanging pag-asa ni Nina.

“Sige,” bulong ko habang nakayuko. “Anong oras ako pupunta?”

Bahagyang nagbago ang mukha ni Paolo, tila hindi niya inaasahang papayag ako nang ganoon kabilis.

“Cora, wala ka talagang kwenta.”

Iyon ang huling salitang binitawan niya bago sila pumasok sa loob ng mansyon.

Naiwan akong nakatayo sa ulan, hawak ang mahigit sampung libong piso.

Biglang nag-vibrate ang phone ko. Ang ospital.

“Ms. Cora? Si Nina po, biglang sumama ang pakiramdam. Nasa emergency room kami ngayon, kailangan niyo pong mag-deposit agad!”

“Papunta na ako!”

Pinunasan ko ang ulan at luha sa mukha ko, at mabilis na tumakbo patungo sa kalsada.

Narito ang pagpapatuloy ng kuwento:

3.

Halos liparin ko ang distansya mula sa subdivision hanggang sa ospital. Basang-basa pa rin ang suot kong uniporme ng driver, at ang sapatos ko ay nag-iiwan ng bakas ng putik sa malinis na sahig ng lobby.

“Nurse, ito po ang deposito para kay Nina Valderama!”

Inilapag ko ang mga basang pera sa counter. Ang cashier ay napakunot ang noo, diring-diri na hinawakan ang mga perang may bahid pa ng putik mula sa kalsada ng Forbes Park.

“Sandali lang, ma’am. Bakit ganito ‘to? Bilangin ko muna nang maayos.”

Habang naghihintay, nanginginig ang buong katawan ko—hindi dahil sa ginaw, kundi dahil sa takot. Takot na baka huli na ang lahat para sa anak ko.

Pitong taon na ang nakalipas nang iwan ko si Paolo. Hindi dahil sa pera, kundi dahil sa banta ng kanyang pamilya. Sinabi nila sa akin na sisirain nila ang kinabukasan ni Paolo kung hindi ako lalayo. Ang hindi ko alam noon, dala-dala ko na pala sa sinapupunan ko ang anak namin.

Si Nina ang tanging alaala ko sa kanya. At ngayon, ang kaisa-isang taong nagbibigay sa akin ng lakas ay nasa loob ng ICU.

---

4.

Kinaumagahan, hindi pa rin ako nakakatulog. Ang mga mata ko ay namumugto, pero kailangan kong tuparin ang usapan. Kailangan ko ang trabahong inaalok ni Nicole dahil hindi sapat ang kinita ko kagabi para sa susunod na operasyon ni Nina.

Alas-otso ng umaga, nakatayo na ako sa tapat ng mansyon sa Forbes Park.

Ang katulong na nagbukas ng pinto ay tumingin sa akin mula ulo hanggang paa. “Ikaw ba ‘yung maglilinis ng mga banyo? Pasok. Kanina pa naghihintay si Ma’am Nicole.”

Dinala ako sa isang malawak na master bedroom. Doon, nakita ko si Paolo na nagsusuot ng kanyang mamahaling relo habang si Nicole ay nakaupo sa harap ng salamin, naglalagay ng makeup.

“Oh, nandito na pala ang ‘old friend’ mo, Paolo,” pang-uuyam ni Nicole habang nakatingin sa akin sa salamin. “Akala ko ay nagbibiro ka lang kagabi na pupunta ka.”

Hindi tumingin si Paolo sa akin. Para akong hangin na hindi niya nakikita.

“Simulan mo na sa banyo rito,” utos ni Nicole. “Gusto ko, kintab-salamin ‘yan. At huwag mong hahawakan ang mga gamit ko, baka mahawaan mo ng kung ano.”

Pumasok ako sa banyo at nagsimulang lumuhod sa sahig. Ang bawat kuskos ko sa inidoro ay parang pagpunit sa natitira kong dangal.

Biglang pumasok si Paolo sa loob ng banyo para kumuha ng kanyang pabango. Huminto siya sa likod ko.

“Cora,” tawag niya sa mahinang boses, pero puno ng poot. “Ganito na ba talaga ang bagsak mo? Pagkatapos mong kumuha ng tatlong milyon sa nanay ko para iwan ako, naghihirap ka pa rin?”

Natigilan ako sa pagkuskos. Ang tatlong milyong sinasabi niya… hindi ko kailanman tinanggap ‘yun. Pero alam kong kahit anong paliwanag ko, hindi siya maniniwala.

“Kailangan ko ang pera, Paolo,” tanging sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya.

“Sa pagkakaalam ko, wala kang bisyo. Saan napupunta ang pera mo?” Bigla niyang hinawakan ang braso ko at sapilitan akong pinatayo. “O baka naman may bago ka na namang lalaking pinapalamon?”

“Wala kang alam!” sigaw ko, pilit na kumakawala sa hawak niya.

Eksakto namang pumasok si Nicole. “Anong nangyayari rito? Paolo, bakit mo siya hawak?”

Binitawan ako ni Paolo na parang may dumi sa kamay niya. “Wala. Sinasabihan ko lang siya na ayusin ang trabaho niya.”

---

5.

Natapos ang buong araw ko sa paglilinis ng walong banyo sa mansyong iyon. Pagod na pagod ang katawan ko, pero bago ako umalis, hinarangan ako ni Nicole sa may gate.

“Ito ang bayad mo sa araw na ‘to,” sabi niya sabay hagis ng limang daang piso sa sahig. “At bukas, bumalik ka rito. May party kami, kailangan ng taga-hugas ng plato.”

Yumuko ako at pinulot ang pera. “Sige po.”

Nagmamadali akong bumalik sa ospital. Pagdating ko sa ward ni Nina, nakita ko siyang gising na at nagbabasa ng libro.

“Mama! Bakit basa ang mga kamay mo?” tanong ng bata habang hinahawakan ang magaspang kong palad.

“Nagtrabaho lang si Mama, baby. Para sa gamot mo,” nakangiti kong sabi, kahit gusto ko nang umiyak.

“Mama, kailan darating si Papa? Sabi mo sa akin, sundalo siya at nasa malayo kaya hindi siya makauwi.”

Napalunok ako. “Malapit na, anak. Malapit na.”

Hindi ko alam na sa labas ng pintuan ng ward, may isang lalaking nakatayo at nakikinig. Si Paolo. Sinundan niya pala ako mula sa mansyon dahil sa hinalang may itinatago ako.

Nang marinig niya ang salitang “Papa,” nakita ko ang pagbabago sa kanyang ekspresyon sa repleksyon ng salamin ng pinto. Ang poot sa kanyang mga mata ay napalitan ng matinding kalituhan at gulat.

Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto.

“Cora…” ang boses niya ay nanginginig. “Sino ang batang ito?”

Napatigil ang mundo ko nang makita ko si Paolo na nakatayo sa may pinto ng ward. Ang kanyang mamahaling suit ay mukhang hindi bagay sa luma at masikip na pasilyo ng pampublikong ospital.

Dahan-dahan siyang pumasok, ang kanyang mga mata ay nakapako kay Nina. Si Nina naman, na may mga tubo pa sa kamay, ay inosenteng tumingin sa kanya.

“Mama, sino po siya?” tanong ni Nina, ang boses ay mahina pero puno ng kuryosidad. “Siya na po ba si Papa?”

Mabilis ko siyang hinarangan. “Hindi, anak. Kaibigan lang siya ni Mama. Magpahinga ka muna, ha?”

Humarap ako kay Paolo, pilit na itinatago ang panginginig ng aking mga kamay. “Anong ginagawa mo rito? Bakit mo ako sinundan?”

Hindi siya sumagot agad. Lumapit siya sa kama ni Nina. Hinawakan niya ang dulo ng kumot, at doon ko nakita ang paglambot ng kanyang matitigas na ekspresyon. “Kamukha niya ako, Cora. Huwag mo akong lokohin. Ilang taon na siya?”

“Anim,” maikli kong sagot.

Nakita ko ang sakit at galit na dumaan sa kanyang mga mata. “Anim na taon? Ibig sabihin… noong iniwan mo ako, buntis ka na?”

“Paolo, lumabas tayo. Huwag dito,” pakiusap ko. Ayokong makakita si Nina ng tensyon.

---

6.

Sa labas ng ward, sa madilim na dulo ng pasilyo, hinarap ako ni Paolo. Isinandal niya ako sa pader, ang kanyang mga kamay ay nakaharang sa magkabilang gilid ko.

“Bakit, Cora? Bakit hindi mo sinabi sa akin?” ang boses niya ay gumaralgal. “Pinagmukha mo akong tanga! Pinaniwala mo ako na iniwan mo ako dahil sa pera, habang naghihirap ka palang palakihin ang anak ko!”

“Dahil ‘yun ang gusto ng pamilya mo!” sigaw ko rin, hindi na mapigilan ang mga luha. “Sinabi ng nanay mo na sisirain niya ang career mo sa kumpanya kapag hindi ako lumayo. Akala mo ba madali sa akin? Akala mo ba masaya akong mag-drive sa gabi at maglinis ng banyo niyo habang ang anak ko ay nakikipaglaban para sa buhay niya?”

Nabitawan niya ang pagkakahawak sa akin. Para siyang pinagsakluban ng langit at lupa. “Anong sakit niya?”

“May butas ang puso niya, Paolo. Kailangan niya ng operasyon sa lalong madaling panahon. ‘Yung perang binigay mo kagabi… ‘yun ang ginamit ko para sa deposito ngayong araw.”

Napahawak si Paolo sa kanyang noo, tila diring-diri sa sarili niya. Naalala niya marahil kung paano niya itinapon ang pera sa putikan at kung paano niya ako hinayaang hiyain ni Nicole.

“Patawad…” bulong niya.

---

7.

Eksaktong pagkatapos niyon, dumating si Nicole. Mukhang galit na galit siya habang naglalakad sa hallway, dala ang kanyang mamahaling bag.

“Paolo! Ano ‘to? Bakit ka narito sa basurang ospital na ‘to kasama ang babaeng ‘yan?” sigaw ni Nicole, hindi inaalala ang mga pasyenteng natutulog.

Tumingin si Paolo sa kanya nang malamig. “Nicole, umalis ka na. Tapos na tayo.”

“Ano?! Dahil lang sa katulong na ‘yan? Paolo, baliw ka na ba?”

“Hindi siya katulong, Nicole. Siya ang nanay ng anak ko,” matigas na sabi ni Paolo. “At simula ngayon, walang sinuman ang pwedeng humipo o humiya sa kanya. Kahit ikaw.”

Namutla si Nicole sa narinig. Hindi siya makapaniwala na ang lalaking sumasamba sa kanya kagabi ay biglang nagbago ang ihip ng hangin.

---

8.

Pumasok muli si Paolo sa loob ng ward. Lumuhod siya sa tabi ng kama ni Nina at hinawakan ang maliit na kamay ng bata.

“Hi, Nina,” sabi niya nang may pinakamalambing na boses na narinig ko sa loob ng pitong taon.

“Hello po,” sagot ni Nina. “Bakit po kayo umiiyak?”

Ngumiti si Paolo habang pinupunasan ang kanyang luha. “Kasi… masaya lang ako na nahanap ko na kayo ng Mama mo. Ako si Papa. Pasensya na kung natagalan ako, ha? Pero simula ngayon, hindi na tayo maghihiwalay.”

Tumingin sa akin si Nina, tila nagtatanong kung totoo ba ito. Tumango ako habang umiiyak.

“Cora,” tawag sa akin ni Paolo habang nakatingin pa rin sa bata. “Ipapalipat natin si Nina sa pinakamagandang ospital sa Maynila. Ngayon din. At tungkol sa kasal… gagawin natin ‘yun sa lalong madaling panahon.”

“Paolo, hindi mo kailangang gawin ‘to dahil lang sa bata,” sabi ko.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang magaspang kong kamay at hinalikan ito sa harap ng maraming tao. “Hindi ko ‘to ginagawa dahil lang sa bata. Ginagawa ko ‘to dahil pitong taon akong naging bangkay noong nawala ka. Ngayong nahanap ko na ang buhay ko, hinding-hindi ko na kayo pakakawalan.”

Sa gitna ng amoy ng gamot at puting dingding ng ospital, sa wakas ay naramdaman ko ang init na matagal ko nang kinalimutan. Ang aming kwento, na nagsimula sa isang Rolls-Royce sa gitna ng ulan, ay magpapatuloy na ngayon sa ilalim ng liwanag.

Wakas.