Hindi ko akalaing isang simpleng awa lang ang sisira sa tahimik kong buhay.

Ako si Miko, 29, may maliit na laundry shop sa Caloocan.
Tahimik lang buhay ko, trabaho-bahay, minsan ML pag may oras.

Single ako pero may long-term girlfriend, si Trish.
Plano na sana namin magpakasal next year.

Simple lang pangarap ko, makaipon at makapagpatayo ng sariling bahay.
Hindi ako yung tipong naghahanap ng gulo.

Sa tapat ng shop ko, may palaboy na babae.
Payat siya, gusot ang buhok, pero bata pa siguro mga 22 or 23.

Una ko siyang napansin dahil lagi siyang nakaupo malapit sa poste.

Tahimik lang, hindi nanghihingi, nakatingin lang sa mga dumadaan.

Isang gabi, umulan nang malakas.
Basang-basa siya at nanginginig.

Hindi ko alam bakit pero naawa ako.
Doon nagsimulang magulo ang lahat.

Pinapasok ko siya sa likod ng shop.
May maliit akong banyo doon para sa staff.

Inabutan ko siya ng towel at lumang damit.
Sabi ko, maligo muna siya para hindi magkasakit.

Habang nasa loob siya, kinakabahan ako.
Hindi ko maintindihan kung bakit ang bilis ng tibok ng dibdib ko.

Paglabas niya, iba na itsura niya.
Malinis, maamo ang mukha, parang hindi siya palaboy.

Nagpasalamat siya, pangalan niya raw Ayen.
Boses niya mahina pero malinaw.

Akala ko hanggang doon lang.
Pero bumalik siya kinabukasan.

Hindi para manghingi.
Kundi para magpasalamat ulit.

Unti-unti kaming nag-uusap.
Kwentuhan tungkol sa buhay niya sa probinsya.

Tumakas daw siya dahil may nangyari sa kanya.
Hindi niya dinetalye, pero ramdam ko yung sakit.

Sa bawat araw na nakikita ko siya, mas nagiging komportable ako.

Hindi ko sinabi kay Trish.
Sabi ko sa sarili ko, wala namang masama.

Isang gabi, late na akong nagsara ng shop.
Si Ayen andun pa rin, nakaupo sa gilid.

Nilapitan ko siya para pauwiin.
Pero umiiyak siya nang tahimik.

Wala raw siyang matulugan.
Hinabol daw siya ng mga tambay.

Hindi ko alam anong pumasok sa isip ko.
Painakain ko siya at Pinatulog ko siya sa loob ng shop.

Sabi ko, sa sahig lang at sandali lang.
Pero ako ang hindi nakatulog.

Naririnig ko yung pag-iyak niya sa dilim.
May kung anong awa na naghalo sa ibang pakiramdam.

Hindi ko dapat ginawa.
Pero lumapit ako.

Hindi ko na idedetalye.
Basta may nangyari sa amin.

Pagkatapos nun, tahimik lang siya.
Ako ang mas nanginginig.

Kinabukasan, umalis siya nang maaga.
Walang paalam.

Akala ko tapos na ang lahat.
Pero hindi pala.

Isang linggo ang lumipas.
Hangang sobra isang buwan na. Hindi ko na siya nakita.

Medyo gumaan pakiramdam ko.
Akala ko nakaligtas ako sa sariling katangahan.

Hanggang sa may dumating sa shop.
Isang social worker.

Hinahanap daw nila si Ayen.
Nasa rehab facility raw siya.

May mental health condition pala siya.
At nawawala siya sa center.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
Hindi ko alam kung ano mararamdaman ko.

Mas lalo akong nanlumo nang sabihin nila buntis daw siya.

Hindi pa sigurado kung kanino.
Pero base sa timeline, posibleng akin.

Doon ko narealize kung gaano kabigat ang ginawa ko.
Hindi lang ito simpleng awa.

Hindi ko alam kung pagsasamantala ba yun o kahinaan.
Pareho siguro.

Hindi ko kayang sabihin kay Trish.
Tuwing tinitingnan niya ako, nakakaramdam ako ng hiya.

Si Ayen ngayon nasa ilalim ng custody.
Pinagamot at inaalagaan.

Hindi ko alam kung haharapin ko ba ang responsibilidad.
O mananatili akong tahimik.

Hindi ako proud sa nangyari.
Araw-araw ko siyang iniisip.

Isang desisyon lang.
Isang gabi lang.

Kayang baguhin ang direksyon ng buhay mo.
At hindi lahat ng awa, tama.

Hanggang ngayon, hindi ko alam kung ano ang mas mabigat
yung kasalanan ko o yung takot kong aminin ito.

Kung kayo ang nasa sitwasyon ko, aamin ba kayo sa partner niyo o tatahimik na lang para hindi masira ang lahat?